994 resultaten.
Ochtend
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
891 De dag wordt grijs en klam geboren
de zon hangt stil en laag te dromen
In de koelheid van de ochtend wil ik blijven
en de leegte van de nacht bewaren
Er is zoveel dat nog moet komen
de rimpels van mijn huid zijn heel ondiep
Wanneer ik naar de jonge ochtend kijk
daalt een zachte weemoed op mij neer
Ik zou mijn arm wel willen strekken
naar…
woordkus
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
2.073 als een zachte warme deken
voelt jouw liefde zo vertrouwd
alle rimpels gladgestreken
voelt mijn hart niet meer zo koud
door een handvol sterrenregen
zie ik eindelijk weer licht
is er zon na zoveel regen
is mijn blik opnieuw gericht
op het einde van het duister
daar waar jij nu op mij wacht
los van loden last en kluister
zwevend…
Eindeloos van je houden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.351 De zon daalt
En kleurt rood
In de verte raakt
hij bijna het water
ons bootje dobbert
langzaam voort
stil en ongestoord
vormen we rimpels
in het water
langzaam roeiend
het land steeds verder
wind beweegt je haar
je speelt met water
in een lieflijk gebaar
je gebruinde huid
steek af tegen het wit
van de boot
samen roeiend
de einder…
Bijna wit .....
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.896 Met langzame streken
strijk ik het verleden
van de muren en fluister
zachte woorden van liefde
weerkaatst door het felle
zonlicht, ontvang ik die
éne straal en lach heel
stil de dagen voorbij
elke lijn of rimpel zoekt
in het leven haar weg naar
gehuilde tranen, sneeuw veegt
wit in de vroege ochtend jouw
naam in ijspegels langs…
GEEN BDD
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
590 Wat heeft ze dikke aderen op haar benen
En enge eksterogen op haar tenen
Trek daar iets overheen en vlug een beetje
Bedek, bedek haar rimpelige huid
Zet stil haar krakerige stemgeluid
En zet voor mij, lief, een kamilletheetje…
Lege ogen lozen haar
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.128 De rafels aan de jas
haken rimpels aan haar benen
opgetrokken blauw
tegen het marmeren blok
Het station dat stemmen galmt
één toon vult alle dagen
een haperende naald
die zich niet laat stoppen
Lege ogen lozen haar
boven zigzaggende voeten
de massa dampt en wacht
de deuren staan op punt van sluiten
Verdwaasde schimmen jachten…
In alles van adem
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
808 ik vond jouw schaduw
en vulde hem met duinen
ik zei niets
zag enkel rimpels buigen
over maanlicht en noordenwind
echo’s van zout waren in je hoofd gevangen;
zo oud de angst in alles en adem
mijn vingers volgden de stemmen van zand,
ook je huid uit glas geblazen
je keek in woorden
en donkere dagen
zag het meisje van eb en vloed…
HET STILLE LATER (1)
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.614 het was in dit meer
dit water
waarin haar zoon van acht
verdronken was
het water lag stil
windstil
vogels eerbiedig zacht
aan de grote waterplas
een bloem
voor de derde keer
ze boog voorover
en spiegelde zichzelf
een traan viel te water
om haar zoon van elf
die wegdreef in rimpels
met een bloem
naar het stille later
( met dit…
Feest des levens
netgedicht
2.2 met 16 stemmen
4.449 Ik voel me op dit feestje
als een opgeprikt plakje
uitgedroogde leverworst
Op dit stokje vergezeld
door een ook niet meer zo fris
driehoekig stukje augurk
Om ons heen
op dit zilveren blad
en -feest
meer stellen zoals wij
een blokje oude jonge
haast oranje Gouda kaas
met als diens levensgezel
een halve rimpelige
gelig-uitgeslagen…
Melaatse platanen
netgedicht
2.5 met 24 stemmen
14.123 eeuwenoude oprijlanen
in uniformen fijn van snit
staan ze melaats, oude platanen
De torenschaduw bedekt hun naakt
gebroken takken, ongespalkt
de vrieskou heeft hun hart geraakt
met rijp de kruinen witgekalkt
Een zwijgende stoet van trieste bomen
staat roerloos onder het klokgeluid
het goddelijk spel, niet in te tomen
brengt zelfs geen rimpel…
Stacks of Duncansby
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
777 Springend hoog
gewrichten knarsen
over vergeten
rotspartijen
ruw geslepen
Grijze betonnen
vlekbevloekte
aangekoekt de substantie
naderbij geslopen
rondtollend
bloedstollend
Roestend metaal oogt
ontevreden gekalkt
uitgebraakt en opgewreven
Warm aanvoelend
in golven spoelend
rimpelend jagend
onderwater tranend
De pont gromt…
Je was het moe
hartenkreet
4.2 met 27 stemmen
3.462 Dat grote lelijke eiken bed
met witgesteven lakens
het veren kussen opgeschud
warme kruiken als reddingsbakens
daarin zag ik je liggen
bleek en rimpelig je gelaat
ogen diep gelegen in hun kassen
geen medicijn wat baat
je borstkas ratelt en rochelt
een laatste adem, diepe zucht
eindelijk je strijd opgegeven
en ik adem...opgelucht…
Esthetica
gedicht
3.2 met 28 stemmen
14.513 Het sierlijkste is niet de zwaan, maar het water
waar de zwaan zich spoorloos in weerspiegelt,
een rimpeling van vriendelijke huiver.…
Verstillende nevels
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.075 Een rimpeling op stilstaand water
golven van geluk overspoelen mijn hart
nevels verstillen
oceaan van ruimte
de tijd is van mij
vandaag een dageraad
als warme sprei
fijnbesnaard theater
onbegrensd
tintelend moment van tijd
wandelend verder
langs deze oever
als grenzeloos bevrijd
morgen dan
zien we wel weer…
van vers geluk, of rauw verdriet.
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
780 Misschien vond je net
met rimpelige handen
een oude doos geheimpjes
van vroegere vrijers.
ik heb je gevonden
in de disco toen,
in een brief nu,
in een doos straks.
Lees
lief,
luister.
Misschien vergaf je, gaf
Ik jou en jij mij de kans
maar misschien ook niet.
Misschien zit ik
in een volle trein
stampvol met tranen,…
Water
gedicht
4.7 met 7 stemmen
7.363 ik draag boten over zee
ik golf ik schuim ik spat
vissen jaag ik door mij heen
zwemmers laat ik binnen
regendruppels springen op
spetters rimpels kringen
ik knaag gaten in een rots
vuur houdt mij niet tegen
dampig ben ik zacht en nat
of hard als ijs zwart en glad
ik schiet als hagel val als sneeuw
ik kabbel klots en klater
ik…
Jouw stille oordeel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
704 In jouw stilte
verschuilen woorden
die scherper snijden
dan het lemmet in mijn hand
In jouw stilte
hoor ik het gonzen
van gedachten
onvoorwaardelijk onbegrepen
In jouw stilte
zie ik de leegte van
de rimpelende poel
van jouw oordeel
In jouw stilte verscholen
voel ik het onweer
onophoudelijk razen
door mijn eigen hart
In jouw stilte…
Eindelijk 67
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
967 Rimpels trekken lijnen in mijn gezicht.
Toch wil ik dagelijks brood verdienen.
Voor de toekomst maak ik nieuwe tijd.
Voltooien doe ik alleen maar dit gedicht.…
Nu dat wij naar buiten treden
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.656 Nu dat wij naar buiten treden
vredigen in het nieuwe heden
nu hangt de lucht vol van waaiende
lichte dingen, onbeladene
ademen kostelijk gedragen
op vlakgestrekene windvlagen,
wazen, half beschaduwde lanen
aan weerskanten van zijden vanen,
rozerode kreukbehangen
in rimpelingen en met gangen
van blije bewegingen, een mist
bezijen…
hoe te dichten ?
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
515 Weet niet precies
hoe je moet dichten
Het is zeker
iets van de hersenen
Begrijp tot nu
toe van hersenen niet veel
delen mijn hersenen mij mee
terwijl ze zoeken naar poëzie
Je kijkt naar de rimpeling
over het water,het water huivert
door de wind maar ook door je blik
dus schrijf dat dan maar op terwijl
de pont naar de overkant…
De zon hing laag.
poëzie
3.8 met 11 stemmen
4.909 de huiveringen
van 't geschubd metaal,
door 't stijgend maanlicht
rimpelend beschenen,
waren die nacht op zee
het enig teken,
dat twintig eeuwen
ademloos verstreken
en in zijn hart
antieke vrede
was gedaald.…
Keer op keer
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
529 vaak zie ik de mens, alleen
als ik hem passeer of hij mij
soms kijken we elkaar aan
dan hebben we iets gemeen
niet altijd zijn de ogen open
zeker, de leden zijn uit elkaar
maar kunnen zich nog tonen
als waren zij gebroken
of in een vluchtig wuif gebaar
groeten of hooghartig honen
aan een uiterlijke rimpel
herken ik iets meer in het gezicht…
De verpakking
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
568 Of een verafschuwing door
de rimpels van de eigen
strijd.
Een maatpak met genetisch
enige verschillen.
Gegoten voor een hele
levenstijd. Niettemin niet
onaantastbaar voor een ieders
grillen. Op elke actie rust eens
de slijt.
Zo'n maatpak omspant het leven.
Verwarmt en beschermt een kloppende
hart.…
Hut
gedicht
1.7 met 11 stemmen
4.110 De rimpelingen
aan het oppervlak lijken vingerafdrukken
die in elkaar overgaan.
-------------------------------
uit: 'De blanke gave', 2016.…
Een dagje aan zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 Windvlagen vegen
de verouderende rimpels
op het eenzame zand uit.
Dan pinguïneer ik
langs pelgrimerende schelpen.
Met engelenvleugeloogjes
de van Japanse makelij zon
zien ondergaan.
Die schelpen klinken als munten,
skeletten, zij tonen aan:
de zee is niet van gisteren.
Schoonheid en brute kracht:
twee handen op één "duin".…
samenvloeiing
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
433 op de wand golft
het verstrijken van de tijd
in een weerspiegelend
waterlandschap
verf rolt van boven
naar onder als het
eerste licht rimpelig
geel oranje reflecteert
het panorama groeit
naar de morgen die
meedeint in blauw
groene tinten
het landschap danst en
pronkt met schitteringen
in wit als de zon hoog
aan de hemel staat…
Water als ijs
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
409 ik wilde
water kneden
maar het heden liep
langs mijn vingers weg
met kou
probeerde ik
water maar het ijs
bewoog al niet meer
pas toen de
vroegste ochtenddauw
water minutieus deelde
zag ik het zonneblauw
begonnen handen
aan het kleurpalet dat
luchten weerkaatsten in
rimpelen beweging maakten
waar het leven
langzaam minder…
In het lichtend ochtendgloren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
651 In het lichtend ochtendgloren
als de zon zich vleiend zacht laat zien
en onzichtbare wind
rimpelingen maakt op het water
waarop het zonlicht sterren strooit
en je de eendjes al hoort met hun vrolijk gesnater
de takken van de bomen geknopt
maar nog niet in vol ornaat getooid
steken ze af als afgedankte penselen
tegen het blauw van de hemel…
Fatale massa
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
599 Een wittig rif van gevaar
tekent zich kraakhelder af
in de verte flitst een
schel licht meedogenloos
spookachtig schijnsel
röntgennegatieven
van rimpelende vellen
in donker fatale massa
van een staartloze komeet
schiet lood in lichtjaren
prognose in maanden
minder exact
galactische heupen
haardunne breuken
gestage monotonie…
Verzand
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
963 wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar
mijn twijfels ooit begonnen
het blauw glijdt volmaakt doorheen
de wering van mijn sterven,
doet elke seconde vertragen waar
mijn tranen ooit ontsprongen
ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen
schuimend draaien rimpels…