Netgedichten over liefde

Hoe bedoel je -Ik ben verliefd! Nee beginners Pas later Na gekozen Wijzer ouder Kun je zeggen -Ik weet de liefde Of.... Spreekt wijzer ouder Uit ongemak Wil eigenlijk bekennen Beginners geniet de liefde Zonder verantwoordelijkheden Consequenties Jong jullie moment Zodat je later Ouder en wijzer kunt zeggen -Het blijft ons moment!…

het kleine joch schopt steentjes voor zich uit fluitend op zijn vingers verschrikt hij vogels aan de waterkant waar hij de vissen voert, azend op grote vangst, ’t liefst een karper of dezelfde snoek, die hij met vader ving hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek en de ring van vuur achter zijn angst hij opent de koffer, kunstige visjes…

wat spijlen uit een stalen hek een ledikant en lappenpop ik heb het op een vloerkleed voor de deur te koop gezet met madeliefjes uit de tuin in retrovaas naast een konijnenhok met kippengaas ik doe dat weg omdat ons afscheid al genomen is alleen het heeft nog niet de juiste plek…

Raak me aan en voel het bloed door mijn aderen slaan. Luister naar mijn stem, hoor daar de wind langs mijn stembanden gaan. Blijf bij mij mijn kind: het stroomt voor jou, dat bloed en die wind.…

je houding straalde wijsheid met een warme lach in milde tolerantie omarmde jij gedichten bij het oplichten van gezichten maar ik zag je vinger krullen en je magistrale armzwaai kon de deceptie niet verhullen ik werd naar de hoek gestuurd om te overdenken hoe ik over platitudes een vleugje poëzie kon schenken…

zo dicht bij jou voel ik hoe het leven telkens weer opnieuw haar mooiheid toont want jij, jij draagt lieflijke kleine vogeltjes naar mijn handen wuivende vlindervleugels die als kriebelwarmte in mijn hart landen bloemenbloeiende ja, groene lenteweides in mijn oogopslag geborgenheid in liedjesmelodieën warme symfonieën…

en daar sta je voor me in me bruist het in volle kracht het mag….ik mag van je houden en de wind fluistert mijn woorden door de bladeren van de bomen die met hun kruintjes het jonge broedsel wiegen vogelnestjes vol en op de grond bloeit het meizoentje stralender dan ooit vangt het ’t zonlicht in haar kroon…

in ogenschouw een lucht vol wolken meeuwen op hun vlucht het doorkomen van zon die blauwe ogen geeft oplost wat nog vorm heeft in schaduw zich op strand begeeft en in het wit van branding sterft stralend opent dan de dag onder gezag van zon en zee meeuwen deinen op de golven mee…

Vang me met jouw woorden zoek me in het open veld hoor ik jouw akkoorden door vogels verder verteld Vind me in de wolken die vertellen hoe het was onderga ik graag jouw schoonheid in het veel te hoge gras Verf me op linnen schrijf me in het zand begroet ik je met zonnestralen of druppels van hogerhand Voel me op jouw lippen door '…

dwalend langs de grote rivier zoek ik de kleine steentjes die zonnewarmte dragen geef ze in stilte over aan de koud geworden hand het hart vol dieptevragen grijze wolken drijven over we delen samen het licht dat het donker verslaat en langzaam zien we hoe iets van een verlaten droom weer in een werkelijkheid overgaat…

Duinen als schaduwen je ruikt de zilte zeelucht een zomernacht aan zee. Het lege strand waar wij lopen langs de vloedlijn onder een sterrenhemel. Hand in hand onze harten samen tot een gesmeed door de liefde omarmd.…

ik ben niet vrij voel me veilig in hoog gesloten er zijn altijd haken en vooral ogen die verhinderen dat ik open voel me bekeken denk dat anderen het vaak beter weten toch heb ik mijn witte huid dit voorjaar aan de zon gegeven zij warmt woordeloos koestert oordeelloos wat jarenlang verborgen was ik heb mij ontbloot het hoog…

ik bemin je graag jouw hemelsblauwe blozen oogt voor altijd schoon switi lobi…

terwijl 't meer opkruipt voelen dijen warmer vooral waar de kousen overgaan in zachte huid die lieflijk verleidt miskende glimlach nodigt uit tot het kussen van haar nek tintelingen veroveren haar lijf dat in vuur en vlam staat hunkerend naar ...…

ooit heb ik jou verworven toegevoegd aan mijn bezit je lijst was vaal gebutst en schraal maar het linnen had een ziel ik heb je schoongemaakt het craquelé was onherstelbaar langzaam kwam de lente terug zag je groeien na het stof van jaren uit de rook van veronachtzaamheid je bloeit als nooit tevoren in het nieuwe licht op je…

What love is, wat liefde is, kijken met je hart, kiezen met je oog en je oor en je stem en je huid en je hand met je hart en je ziel met je hart en je verstand met je hart in je hand. (Mary J Blige - What Love Is http://www.youtube.com/watch?v=fJqys7mDl7s…

diepgravend vonden we de steen ruw gebolsterd met geduld en vlijt is facet voor facet nauwgezet geslepen gepolijst om licht van zon te weerkaatsen onze liefde zichtbaar te maken het kleinood fonkelt leven weet in setting van vertrouwen ons haar twinkelende energie te geven…

twee jaar, vierentwintig maanden, zevenhonderddertig dagen rooit ze het nu zonder jou ofschoon stilte kouder is, leegte dieper lijkt geworden voelt de zee aan tranen onophoudelijk zout intense ontplooiing op velerlei vlak maakt alledag dragelijker, dan toen toen ze los moest laten, met volle tegenzin op de rand van de einder rooit…

Een groene spriet met wit gebogen hoofd Kijkt, maar ziet het niet Heb het toch beloofd dat we zouden baden in het lauwe water emoties zijn geladen een herinnering voor later ’t is zo cliché rode roos voor lief Ik wil met je mee en ook hartedief Een groene spriet met gebogen hoofd Kijkt, maar ziet het niet, Ik heb nooit in jou geloofd…

er was niets anders dan het strand de lucht en zon in zee zij spiegelde en nam de meeuwen scherend over lage golven mee wij zochten lange schelpen in de branding legden elkaars naam een ronde steen omcirkelde in zand wat god gescheiden had met een groot hart er was niets anders dan je ogen hand en mond in een eindeloze kus die…

De woorden uit een oud gedicht bloeiden, als rode rozen in mijn hart op zoek naar liefde maar ik strooide ze uit op de wind in een nacht zonder licht dat door wolken heen breekt en alles verdween uit het zicht soms lijkt het of één van die woorden mij heel stil begroet geschreven...op de wolken in een rode gloed die soms door de zon…

Op een dag maak ik zonneklaar een piepklein gedicht voor jou Op een dag kom ik hier niet meer terug maar blijf ik daar bij jou Op een dag zeg ik jou wat ik bedoel dan weet jij wat ik voel voor jou Op een nacht ja, echt waar dan kus ik dat lieve gezicht van jou.…

ik schilder nog in zwart en wit maar weet niet goed meer hoe het zit ik ben contrastgestoord jou kleur ik roze op het rode doek ik krijg je zo niet uit de verf wat ik ook doe je lijnen zet ik neer wat ik ook probeer jij springt er totaal niet uit je ogen maken geen geluid dimensieloos vervlak jij op het linnen ik penseel je hart…

Liefje lief Vertel De liefde Druk je vochtige Rood gestifte lippen Als een stempel Over gans mijn lijf Geen plekje onbevlekt Laat me niet vragen Noch wachten -Doe! Bestempel me.…

Een vlinder cirkelt om de lamp van mijn kamer. Wanneer ik het licht uitdoe verdwijnt de vlinder op zoek naar een andere lamp. Ze trekt een gekleurde streep van verlangen op mijn vermoeide ogen.…

tijd over en tekort maar toch verwaarloos mijn vrienden denk wel aan ze voel dat zij ook aan mij tijd over en tekort loop nu het pad naar het oude loop straks het pad naar het nieuwe zoek naar nieuwe verbindingen nieuwe impulsen naar handen, voeten, ogen, oren naar jouw arm, jouw hand, jouw mond zoek naar mijn handen mijn handen in…

geen strepen die het blauw aftekenen met ongewenst verblijf zie hoe de natuur met stof en as het menselijk vervuilen nu bestrijdt weer terug werpt in de tijd van grondvervoer de snelle globetrotter op retour eindelijk zien gods ogen door het blauw een witte vlinder fladderend in spartaanse ochtendkou…

Nu zanglijsters samen zonrijke lente minnen ’t hoogste lied weldra klankvol zal beginnen kiemt in de grond gespannen liefdeszaad waarmee het groen weer groeien gaat een vogelstem klinkt warm door lucht liefde is de zoetste, allerliefste vrucht.…

Een kast vol boeken op de tast jou zoeken Uit de ruggen de keuze gemaakt samen slaan wij bruggen de zoektocht rap gestaakt Onze verhalen komen samen gedachten dwalen smeltende lichamen Geen woorden hoeven verteld geen accoorden moeten gespeld Elk hoofdstuk dat boeit grote indruk die maar groeit Ontelbare bladzijden zacht…

wintermorgen jij bent al buiten en nu pas zie ik in de kamer van vannacht jouw adem : ijsbloemen op de vensterruiten…