7024 resultaten.
Heimwee
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
904 Onwerkelijk is de tijd,
zo zonder jou.
Het voelt zo vreemd,
alsof ik ergens anders leven zou.
Een verlatenheid,
iets van heimwee,
heimwee, naar een thuis.
Zelfs dat nam je mee.
Er is de werkelijkheid,
daar leef ik in.
Als vreemdeling, een eenling,
in een leegte zonder zin.
Ik kan je niet bereiken,
een onmogelijkheid.
Er is je graf…
Voltooid Verleden Tijd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
740 Even zag ik je lopen Dré,
een jonge man met aan de ene hand een kind,
een ander kind er achter aan,
en in de andere hand een tas vol vuurwerk
Maar nee, je was het niet..
Even zag ik je weer zitten Pieter
aan het water, genietend van een broodje paling
en een biertje
Ik knipperde met mijn ogen, je was het niet..
Terug thuis bij Jan…
Bed in de kamer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 Het bed dat in de kamer
beneden bij het raam staat.
Vrijwillig leven.
Buiten
het nog wel kunnen volgen.
Tot de ogen sluiten.
Een kunst
die stervenden
alleen beheersen
en nooit te laat.…
Ode
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
847 Mijn goede moeder,
jij was altijd mijn hoeder.
Alleen jij en god wisten
wat voor plannen er in mijn kop gistten.
Het deed daarom zo hartverscheurend pijn,
omdat mijn gedrag afkeurend bleek te zijn.
Altijd probeerde jij mij te steunen
en dat gedrag te sturen.
Terwijl ik je bezeerde door het verkeerde,
met miskleunen
op elke dag en in…
Voor mijn herinnering
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
879 Voor de laatste keer,
ga ik jouw werkplaats binnen.
Het is er koud.
Vroeger brandde er het kacheltje,
nu staat het er stoffig en oud.
Het ruikt er naar ijzer.
Jouw favoriete materiaal.
Overal ligt roestig slijpsel,
de staalborstel ligt nog klaar.
Ik snuif de geur op... jouw geur.
Je stofjas hangt nog aan de kant.
In de zakken een handvol…
vragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
706 ondanks het besluit te zwijgen
-geen woord voor aarde of vergaan
voor ijs en kou en vorst- valt moeilijk
te verkroppen dat winterbloemen
bloeien, roekeloos ontknoppen
harten schaamteloos openstaan
waar narcissen gedijen onder sneeuw
wie zal straks de schoonheid tellen
de woeker van het groen beheren
as blazen in prille zachte voorjaarswind…
Met gesloten lippen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
674 Jouw gesloten lippen opende sprakeloze woorden
in stilte toonde jij jouw temperamentvolle wereld
je serene gelaat verbond jouw passionele hebzucht.
Jouw gesloten lippen verzegelde je laatste gebaar
dat zich illustreerde in kleuren van zonsondergang
met het requiem vanuit de horizon in een ijle lucht.…
Camouflage
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
553 Soms zie je van die mensen
die zijn van binnen bijna dood,
al aan het sterven begonnen
en gedeeltelijk verdwenen
in het leven om hun heen.
Vaak zitten ze in een hoekje
moederziel alleen.
Ze willen niet meer worden gezien
en kleuren haast onzichtbaar
als een kameleon.
Met een blik op oneindig
dwalen ze af en gaan
op in de horizon…
Echo
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
623 Als ik dood ben
het aardse
heb verlaten,
en je mij mogelijk
mist, hoopt ergens
te vinden,
bladerend door
wat ik achterliet,
ben ik woorden
geworden in de
regels van
mijn gedicht.
Lees je mij misschien
weer even levend.
Ik heb je lief gehad.…
Haar rode jurk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
677 Dienstbaar stond jij in het leven
om lucht te geven voor gekoesterde wensen
transparant versiert in jouw rode jurk
kon men hun dromen laten leven over grenzen.
De warmte van jouw persoonlijkheid
met de verleiding van amber, vanille en rozen
liet valleien door bergtoppen overstromen
zo brak de sensationele zevende hemel open.
Het kant…
In niemandsland
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
756 Zweven tussen hemel en aarde
contactloos tijdens het staren
met alle zintuigen die open staan.
Alleen door jouw gegeven energie
beleef ik het uiten door telepathie
met het zweven rondom jouw baan.
In niemandsland teder omarmd
in verbinding met jouw warmte
drijft jouw beeld sprakeloos
Draaierig in mijn…
Vertraagt dagdeel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
705 Ik zie jou in mijn dagdeel
in de schittering van de dag
elke minuut van de middag
ieder uur van de nacht.
De secondes tikken weg
met ensembles in de ochtend
door gevoelens van dauw
is jouw dagboek geopend.
Vertraagt gaat mijn dagdeel
bij zonsopkomst gekleed in violet
gepassioneerd leidt ons zwanenmeer
bij zonsondergang als silhouet…
Overweging
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
841 Toen ik dit begon te schrijven,
wist ik dat ik zelf weg zou gaan.
Doch deze woorden zouden blijven
en mij op paper deels doen voortbestaan.
levend in de wijze wetenschap
van mijn eigen eindigheid,
is het dat ik telkens woorden schrap
en niet lukraak maar wat inkt neer smijt.
Niemand echter zou ooit weten,
welke woorden zijn vervangen
en…
Geboorte
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.166 Reeds was in haar het afscheidnemen
Begonnen tussen haar hart en het kind,
Misschien zou ze in 't licht als een vreemde
Aanschouwen, die ze in 't donker had bemind.
Zij dacht aan het wonder, dat ze open
Zou wezen en wijd voor leven en dood.
Zij bewoog zich niet meer; maar haar hopen
Op het kind en God was één en was groot.
Later; haar handen…
Hoop
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.052 Samen kozen wij de steen,
die nu jouw laatste rustplaats siert.
We kozen voor doorschijnend blauw,
doorschijnend als het water,
waar je zo van hield, met groen gesierd.
Het zachte groen, van riet,
zoals het in de lente groeit.
Met hier en daar een rode bloem,
die aan de oever bloeit.
Twee kleine vogels, kijken neer,
naar waar jouw naam…
Thuis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
692 Thuis zijn niet muren
met een dak, waar je
binnenvalt en neerploft
op een te harde bank,
waar je in je huispak
een zak paprika chips
afslaat en geen rode
afdrukken maakt op de
afstandsbediening.
Thuis is ook niet
waar je stiekem windjes
doet zodat een ander
ze niet ruiken kan.
Nee, thuis is waar je
hart blijft als je
weggaat en…
postscriptum
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
665 ik voel me verantwoordelijk
niet alleen vandaag maar ook gister
ver daarvoor, nog afgezien van morgen
de maanden die nog komen gaan
te vertellen wie je was
hoe je leefde; wat je deed en achterliet
over begeren en leren
in elkaars aanwezigheid
nu moet het witte gat gedicht
met geschrijf en met verhalen
zodat je niet weg
maar in plaats…
Napoleonbol
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
743 Selma, snoepje van me, wat smaak je ineens zuur,
ineens ben je weer ver weg als een zwart gat en
is de leegte onverdraaglijk eenzaam als een graf.
Kan ik als astronaut je gedaante nog bereiken of
kan ik beter met seances het contact herstellen?
Kwam je nog één keer voorbij en is het nu over
en uit, zoals de botte walkietalkietaal gebiedt?…
vergeten
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
934 vergeten
ik weet niet meer aan wie
ik wat geschreven heb
ik weet niet meer
of het mijn fiets is of m’n step
ik weet niet meer
of het mijn huis is of een heel hoog hek
ik weet niet meer
of ik gewoon ben of gewoonweg gek
ik weet het verschil niet meer
tussen mijn doen en laten
zeg, man, zeg vrouw, zeg kind
houden jullie me in…
rimpelloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
570 verstilde aanwezigheid
reflectie van struiken
gloeiende horizon
ziel gedompeld in vrede
extatisch in eenzaamheid
wenst hij te delen
het ondeelbare
geen oord gerieflijker
voor een laatste woord…
Kop of munt?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
560 Nadat de laatste tram
is vertrokken, vonkt zijn
schaduw na op de bovenleiding
en in het neon in een gebroken
zitting van de nacht,
overweeg de kansen
in een rimpeling van overmacht
omfloerst door de lipstick
op het bevingerde glas,
soms te vol om leeg te raken
en na de goot volgt een nog
diepere plas, waarin het genot
door bijsmaak…
Kaarslicht (voor pa)
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.133 Als de zachte gloed die kaarslicht kan geven
Was jij een lichtpunt in mijn leven
Helaas door ziekte werd jij gesloopt
Niet de genezing waarop zo werd gehoopt
Na een korte en oneerlijke strijd
Was het uiteindelijk jouw tijd
Door een stille wind werd de vlam gedoofd
Hopelijk heb je gevonden, waarin je altijd hebt geloofd…
Die stem van die verte.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
973 So's temend geprewel van stille gebede
kom stemme van ver, waar die awend-rood kwijn,
waar die rande in sterwende glanse verdwijn
en 'n nagalm nog sleep van d' skeidend verlede,
- so's klagte vergete, maar klagend tevrede.
En berustend ook voel ik mij siel als gedra'e
naar d'Eeuwigheid heen, op die loom-lange sla'e
van 'n vo'el o'er…
Grijze mist
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 ik zoek naar woorden
maar vind ze niet
ik zoek de stemmen
maar hoor ze niet
ik zoek de beelden
maar ontwaar ze niet
vol droefenis zijn ze
opgegaan in de grijze mist
waar zelfs de zon zich
van haar taak kwijt…
Ommezien
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 volgens de Grote Bosatlas
heeft een bestemming twee
plaatsen, heen en terug, op
Street View is daarvan niets
terug te vinden, misschien
zijn we voorbijgegaan zonder
er bij stil te staan, hangen
natte sneeuw en kale regen
met hoofden uit het raam,
gewoon, voor de volledigheid
onze beide stipjes hebben nog
één lege witte vlakte te…
Weg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
636 Nu je niet meer terug komt
lijk je nooit geweest te zijn
en blijft alleen de leegte over.
Nu alles leegte is
lost elke herinnering
zich onontkoombaar op
en is er niets meer van je over.…
De vlindertuin
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
721 De vlindertuin
GESLOTEN.
Ik keek op de grond
met draad afgesloten.
In mijn gedachten verrijzen
vlinders uit het verleden;
Ik wil vliegen op de vleugels
van een witte vlinder
en ongehinderd onverminderd
kijken naar de vitrinekast
naar het witje achter glas,
opgesloten in de laatste klas.
En het schoenlappertje dat
rode schoentjes…
Lachen om onze dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 Wie dood gaat verliest zijn ego.
Wie sterft verliest zijn zorgen.
Kwalen verdwijnen uit het zicht.
Jezelf doodlachen is feestelijk.
Lachen om de dood,
maakt leven licht.…
Liefde is....
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
863 liefde is zichzelf beminnen
en dan pas naar de naaste gaan.
liefde kijkt naar de toekomst
van het vergeten verleden.
liefde veinst niet, peinst niet
noch twijfelen noch cijferen.
kleinzieligheid kent ze niet.
want alzo lief heeft God de wereld gehad
dat Hij gaf zijn enige Zoon.
Niet de scheiding doet lijden
maar het gescheiden zijn…
Nieuwe koers
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
776 Schitterende ogen
voorbij gevlogen
door westenwind
ingetogen.
Bekomen van de schrik
leef jij door net als ik
door nieuwe koers
in hemelse blik.
Geluiden in de duinen
die gevoelens uiten
om met uitzicht op zee
af te sluiten.
Een rood vurige gloed
die mijn avond voedt
is jouw souvenir
wat liefdevol groet.…