15404 resultaten.
Netvlies ( voor J. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
717 Ik adem in,
ik adem uit,
ik weet dat de zee
op het strand blijft aanspoelen,
en dat bloemen zullen bloeien
om weer te verwelken;
ik weet dat de zon hoog aan
de hemel verschijnt en
uiteindelijk daalt
maar onveranderlijk
staat op mijn netvlies gebrand
jouw gezicht dat met de mooiste
open lach naar mij toe straalt.…
Tot het mes zal snijden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 mensen wuiven
warmte en zon
maar schaduw blijft hangen
gevangen in
ondoordringbare spinsels
van angst en stress
tot het mes
zal snijden
kwaad en goed gaat scheiden
er wordt gebeden
op het scherp van de snede
als salomon zijn oordeel velt
in herstel zal het leven
weer toekomst
zonder schaduw kunnen geven…
In halfdood trance
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
582 afgedaald
op donkere tonen
naar de catacomben
van mijn geest
een duister
schimmig rijk
waar opgesloten zit
wat is geweest
spoken uit
de werkelijkheid
in halfdood trance
zoekend naar balans
in waanbeeld
reiken zij de hand
een welkom om
te kiezen voor hun kant
ben in doodsangst
weggevlucht
snakkend naar de waarheid
van wat zon…
Een zomerkind
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
531 het gras
was altijd groener
waar jij liep
de paden
meer geëffend
zonder grote stenen
jij wond
de winden om je vinger
altijd in de rug
danste vaak
voortvarend vlug omhoog
en speels weer naar beneden
nog ben jij een zomerkind
stralend en vol zon
ieder draait zich naar jou om…
Vertrouwelijk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
673 Diep geworteld in de aarde
Waarop de zon schijnt.
Rust, vrede heerst hier onder een
Zachtblauw hemeldek.
Terwijl moeder natuur waakt en ik
een zucht van verlichting slaak.…
Mijn schaduwvriend
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
873 Je bent een schaduwvriend geworden
vooral in de zomer wanneer de bomen
vol bladeren langs de beekjes staan
de vlinders die verraden je aanwezigheid
ik kijk op en zie ze dwarrelen dwars door je heen
maar als de zon achter de wolken verdwijnt
besef ik te laat
dat je in het duister alleen bent weggekwijnd.…
de smaak van licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 voorbij ver weggeschoven tijd
danst een vogel in de zon
hij schrijft zijn cirkels rond de morgen
middag en de avondgloed
die buiten blijft
binnen, in de glans van kaarsen
droomt nog alles dat beklijft
zelfs als het sterft duren ze voort
in ogen, oren, hart
en in mijn woord
een zoete zomermond…
Lichtzinnige dromer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
519 mag ik
met donkere bladeren
het licht wegwuiven
om de nacht
met stil zwart
naamloos op te tuigen
nog waait de wind
wolkjes zomer
langs het rood van de zon
kreeg de
lichtzinnige dromer
vandaag meer dan hij won
roerloos in duister
krimpt eindelijk het licht
gefilterd uit schemering en zicht…
Zoektocht
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
673 Zoektocht
Zwervend door het ruige land
met enkel wat bomen aan de kant
van een zandweg loopt hij wat en
hij zwijgt voor zich uit
hij is de beschaving ontvlucht
op zoek naar wat lucht
op zoek naar het hemelsblauw
in plaats van het stedelijk grauw
hij is nu onderweg naar een plaats
waar de zon achter de bomen verdwijnt
en niet achter…
Stilte blijft sacraal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
494 de nacht
is nog zwart
als mijn ochtendpen
de eerste letters
schrijft op deze dag
de stilte
blijft sacraal
als ik wat lijnen
sprekend op
het blanco teken
wat zal
deze morgen geven
als zon de zegels
tussen de regels
transparanter maakt
tonen zij
het resultaat van
mijmering en dromen
of laten ze de dag
met zijn verrassing…
Feestje
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
498 Vier het leven
schilder de lucht
met je favoriete kleur
en open de deur
voor de geur
van de bloemen
lach
ook al is het door je tranen heen
iedere dag
is er weer één
schroom
niet en
droom
je wensen en verlangens
stop de zon
in je broekzak
neem de sterren
op je rug
dan eerst is je feest
kompleet geweest.…
lichturen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 in het maagdelijk ontwaken van
de laatste herfstdag
schijnt zijn rode gloed van enkel
zon te komen
buiten dromen om -een zachte lach
de eenentwintigste dag
begint als windloos verder stromen
op jouw adem, binnenin
een eiland in de zee
verplaatst het water eindeloos
hoe broos is dit begin…
De natste buien
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
465 ik weet
dat de natste buien
al gevallen zijn vannacht
kom maar
met handenvol zon
uit je al stralende ogen
dans lente met mij
op het eerste licht
dat fonkelt en flitst in je haar
met een hoofs gebaar
nodig ik je uit
je lach is ons al ver vooruit
we bekennen elkaar
in de prilste kleuren
geuren voorjaar als liefdespaar…
Mijn langste uren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 Als jouw schaduw mij verduistert
Dan straalt de zon mijn langste uren.
Fotografisch beeld in één oog op slag.
Dat zijn mijn langste uren in het kort.
Mijn langste ogenblik tegen het zonlicht
Jouw silhouet als model zonder gewaad.
Pronkt in jouw geloof mijn langste dag.
Dit zijn mijn langste uren in het kort.…
Plat
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
592 Rond zou hij moeten zijn
met het perspectief
van een circulerende horizon
waardoor het daglicht
regelmatig het donker vervangt
Maar het lijkt of de nachten
de dagen meer en meer verzwelgen
waardoor het licht nog wel schemert
maar de zon niet meer verwarmt
Plat, de wereld is plat
en als je de rand nadert
staat er geen bordje
pas op…
BLIJVEN OF GAAN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
489 Elk woord een zweepslag
Geseling met taal
Kolkend bloed, drift die
Een wig drijft
Grens zonder overgang,
Noodweer
Tussen gedachtestreepjes
-Jouw naam-
Traanfilm op hoornvlies
Oogleden die niet wissen
Kunnen
Dan - stilte na de storm
In donkere lucht vegen
Hemelsblauw alweer
Niets nieuws onder de zon…
Vast als een rots
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 In de toekomende tijd
genoeg hebben
aan een halfvolle buik
een kom water bij de hand
Gevangen tussen jouw armen
jouw benen mezelf zijn
in de schaduw vanwege
een te felle zon
Het merg hoeft niet te koken
de tranen in jouw ogen
het vasthouden blijft
wij ontsnappen niet aan elkaar…
Het pad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 nog weet ik de weg
zie aan bomen waar
de zon is opgekomen
heb drijfzand ontweken
heel verleidelijk maar
de gevaren niet vergeten
net als kleine lichtjes
die soms de richting wijzen
gelukkig kon ik ze ontwijken
ik voel mij niet alleen
het hele bos staat om me heen
alleen het pad dat er nog was is weg…
VERBORGEN....
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
856 Verborgen
hield je je voor zon
voor regen, harde wind
.............m'n kind
Verborgen
voor me
al die keren
Ik herkende je
aan je kleur, je patroon
de blos op
je wangen
Ook je bewegingen
waren me
verre
van vreemd
Ik legde
m'n oor
te luisteren
aan je gezangen
M'n kind
het fladderen
zal je........
niet verleren.…
In de wolken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
503 ik wist dat jij
in de wolken was
heb je gemist
zag je gezicht
met welkom lach
in blijde vervoering
omhelsden elkaar
spraken zonder taal
in wederzijdse beroering
openden naar buiten
straalden liefde door
de ruimte die ieder gaf
het was een eindeloze dag
waarin de zon ons alle
warmte gaf die hij in zich had…
Zomerlach
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
646 Als je zonder jas naar buiten mag
Als de regenwolken verdwijnen
Dan komt er weer een glimlach
En de zon begint met schijnen
Als je geuren ruikt van bloemen
Van vakantie en het strand
Dan verdwijnen alle zorgen
Je schuift het nare aan de kant
Och, kon het maar altijd zomer zijn
Het hele jaar door
Dat zou toch echt geweldig zijn
Een lach…
Versteend verdriet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 De regen valt gestaag
druppels van pijn
slaan op het wegdek
gaten in mijn hart
Bleke zon van wanhoop
gevangen in een natte stilte
flarden van mist versnipperen
droefenis in de wind
Mijn poreuze steen
zacht en beschadigd
geurt naar ontzetting
en dode rozen op bruin mos…
Lekker langzaam
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 langzaam ontwakend
na 'n innig liefdesspel
verzucht ik de zondag
waarin ik jou
en jij mij
op de golven van
mijn ademhaling
rust jouw hoofd
jouw mond lieflijk
tegen mijn borst
vingers spelen zachtjes
door je haren
de tijd speelt tikkertje
met de zon die breeduit lacht
op deze zondag…
Het herfstig geel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 De herfstig zoete zon
bestrijkt me ‘s morgens vroeg
zo super zacht
alsof het avond is.
En het herfstig droef gevoel
voor al het moois
dat binnenkort
voorbij is,
omarmt me.…
jong
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
485 ik zat aan het water
in het gras
de wereld lag open
aan mijn blote voeten
een schip voer voorbij
het kleine leven stroomde
met het water mee
ik zag de populieren
een poes miauwde
ik zong een lied
de wind streelde ons
en de zon was warm
ik las nog lang niet
tussen de regels door…
Fries landschap
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.447 Bleef alleen over het rillende riet
en in het weiland de jongen in de verte
die de zon blikkerend in zijn brandglas ving
wat daar gebeurde kan alleen per schilderij
Hoe het weiland opsteeg naar de wolken
graspollen zich vastzetten in het hemelgewelf
de jongen naar mica geurend, gehurkt
als slagschaduw in het maaiveld verdween.
---------…
het oog gaat brandend onder
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
597 waar aan de Kim
de paarsblauwe hemel
vuurrood aan stukken scheurt
helicopterstrepen
verdeeldheid zaaien
drijft een schommelige zee
en in de verte schraapt er traag
nog een bootje langs de einder
op het zand van het strand
spelen licht en schaduw
hun schimmenspel
het oog gaat brandend onder
de kijker ook
en dan de zon…
Lenteaanhef
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
687 het water spiegelt
de zon ontvlamt zich
vogels negeren de rust
zijn niet te stillen
klanken doen het
ligusterblad trillen
ik kom
tot lente-ideeën
narcissen knikken
hun bol vol kleuren
de eerste hyacint
probeert te geuren
laagjes ijs schetsen de
nog aanwezige wintertijd
wat is toch het geheim
van deze zaligheid……
Ik lach in mijn droom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
526 ik heb mijn handen
gewassen met licht
zon straalde overvloed
in winden waaiden
zachte energiestromen
hun vitaliserende gloed
het was geen schepping
maar eerder herschikking
van wat al eeuwigheid had
materie in deeltjes
gebonden door warmte
en creatief geestelijke kracht
ik lach in mijn droom
om de onschuld van bestaan
welke realiteit…
Zo leven wij
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
484 ik wist de zon
zag zijn licht maar
gaf hem geen groet
liep langs bomen
hoorde de bladeren
negeerde hun groen
ontmoette mensen
ieder was druk met
zichzelf wakker te wensen
zo leven wij
langs elkaar heen
zonder in de wereld te zijn
als wij dit
niet meer missen
is ons unieke voorbij…