Netgedichten over liefde

nog staat de piramide trots maar tussen marmer en de rots zijn graven leeg geroofd geplunderd door barbaren en de wetenschap we weten nu wie toetanchamon was een ziek mismaakte jongeling die ooit als pas benoemde farao de dood in ging het gouden masker toont zijn gaaf gezicht heeft weten of geschiedenis ons opgelicht…

kale koppen bikkelden in spel van harde lach en bier alleen wat verder uit de kring verliep het opgefokt plezier daar werd gewacht op stilte voor een snedig woord voor acceptatie door de maten deden ze een moord nooit ergens bij gehoord het was alsof de warmte van de kring de moederschoot verving…

Wie niet de grote liefdes kent heeft het leven niet doorleefd mij maken ze beter dan ik ben leef zoals ik nooit heb geleefd Exotische drugs in mijn bloed vangen mij in ‘n oeroude roes beleef een lente in de winter hoor Mozart in ‘t stadsrumoer Verstrengelde lijven glijden langs elkaar, doordringen en inhaleren elkaar in een zucht…

dromen en steeds kijken naar het statig groen van eiken op de cour de rust van studiezaal voor het gezamenlijke eten momenten om niet te vergeten de avonden werden gerekt na het gebed in de kapel ging ieder naar zijn chambrette dan kwam de angst in passen surveilleren de hand aan het gordijn het stil proberen de fluisterstem die…

De behoefte om te zijn is in gedachten al gedaan maar de werkelijkheid is anders dan de fantasie je beloofde. De tegenslagen zijn soms hard maar leerzaam bovendien tenzij je een ezel bent want dan ken je die steen al wel. Even slechts een lach op je gelaat de vrijheid lezend in je ogen de parels van je ziel ik hou van je warme hart…

zag ik maar meisjes buiten weer de bal opgooien… wanneer pluk ik weer een bloem zie ik meer dan één zwaluw? Toelichting: Deze tanka is gemaakt in de marge van een beroemd gedicht van Walther von der Vogelweide. Voor tekst en vertaling zie: http://www.potsdam.de/cms/beitrag/10061554/26696/…

er is nog hoop voor omhoog gezogen keramische bloemen brekend op de bladsteel stervend in hun scherven als sporen in het niemandsland worden gewist is het gissen naar passanten blijkt de wereld toch bewoond leid ze naar de offerbank daag het leven uit de beul is ingehuurd het interesseert de dood geen fluit er is nog hoop…

liefde is onbetaalbaar vandaar voor jou dit vrijkaartje onbeperkt geldig…

dirigeerstok als penseel het orkest is mijn palet de zaal het linnen waarop het muzikale schilderen kan beginnen violen blauwen zacht de ochtendlucht een harp speelt roze schaapjes op de vlucht slagwerk rolt in schuim de golven om tot de trompet het eerste rood van zon doet stralen een klarinet speelt geel het warme zand als de…

hij las ze uit de scherven in hun ogen voor en noemde het een geluksmoment van venus heilzaam dronken ze de glazen leeg lieten huizen naar mooie woorden schikken het is poëzie en ik de muze zeiden ze tegen vrienden zelfs toen zijn schoenen bij de buren stonden verklaarden ze dat hij nog steeds oog had voor een ander en delen iets is…

Wat kun je anders doen, mijn lief, dan het te accepteren; dan er maar vanuit te gaan dat zij niet bestaat. Ja, er zullen altijd rozen zijn en we zullen kunnen vrijen zolang ons lijf dat wil, de tijd dat toelaat. En onze kinderen – ze zullen bij ons blijven komen; niet alleen met hun lach, ook hun pijn brengen zij. We zeiden A, we…

Ik zweef en zie de wereld ik zie jou, en ik zie mij ik zie de zomer, ik zie de winter Ik zie het groen, ik zie het blauw ik zie mensen, mooie mensen ik zie engelen en ik zie jou.…

waar voorhoofd fronst in peinzend denken hoekt je mond in lach het positieve schenken geeft jouw innemendheid een warme kracht die straalt uit ogen soms licht geloken na een passievolle nacht een kleine neus wipt boven rode lippen een puntje tong komt droogte likken het kort uitstaande haar oortjes als een zeldzaam paar bekronen…

Met de nagels op mijn rug vraagt mijn lief wat ik gisteravond heb gedaan. Ze kan niet onder mijn shirt kijken maar zo voelt het wel betrapt en bekeken. Ogen schijnen de waarheid te vertellen maar dan moet je wel kunnen lezen anders heb je niets aan ogen. Zonder er verder iets van te zeggen geef ik haar een kus omdat ik nog…

ogen priemen door de lucht de blik op horizon en verder de snavel scherp prooiklaar en gebogen herbergt dood zonder mededogen sterke veren dragen vleugels in het scheren over onbekende heuvels zij zijn aangebracht voor kracht in de snelle glijvlucht naar meer macht de rest is kansloos door verborgen klauwen in een donzen huid…

je schaakte bedachtzaam verzette de stukken met meesterhand zelfs jouw klassieke opening kreeg daardoor een gouden rand maar je tegenstander was frivool en vlot torende met strakke lijnen dresseerde paarden zonder bokken in hun zijwaartse galoppen haar koninginnenspel had de magie waarin jij hapte zij met een lach op mat afstapte…

Er vallen woorden uit je mond Ze breken zacht rinkelend in kleine stukjes voor me op tafel Ik raap ze op, bekijk ze aan alle kanten Ik herken de glans van jouw ogen en noem ze letters.…

je hebt gezucht onder een zwarte lucht het kopje laten hangen zacht tegen mijn wangen jij bloeide voor vorsten in paleizen zag in woestijnen oases als kleine paradijzen in theaters grand gala gedaan in obscuur kleine kroegen op de planken gestaan jouw ster is gaan rijzen in de glamour van geluk ik mocht bij je blijven en toch…

in zijn muisgrijze kop met fluwelen oren en het ranzige vel zo kaal en versleten hebben herinneringen zich vastgebeten vanaf het moment dat zij werd geboren aan zijn poten altijd meegesleurd door de wereld van het kleine leven werd hem plechtig een naam gegeven die ze huilde als haar hartje was gescheurd op het ritmisch veren van d’oude…

tranen in de ochtend van innige emotie getorend als baken van ons leven odoratie viert triomfen met uitgekozen woorden harten verloren in het warm onze ogen bespiegelen de gelukkige ontmoeting onze lippen in plooi van devotie Elinora 5 Maart 2010…

Fladderend, zingend en haar lichaam dat wiegt en wiebelt op het ritme van een hartslag. Amper drie tot de derde, maar machteloos als troosteloos en aangeslagen als de honden die met scherpe tanden het blauwgeslagen vlees van botten trekt. Zij doken in haar boezem. Met stenen die nog over water stuiteren, van her en hot tot aan de…

Als ik je nou beloof geen oog dicht te doen vannacht mag ik dan bij je blijven slapen?…

je bevert damt vrijheid van de beken af het speelse kabbelen is verstild tot veel en gretig knabbelen aan struik en jonge bomen die voor de burcht in groei worden gevild jij bevert in het stuwen van talent dat zijn rechten nog niet kent kom mest je burcht eens uit doorbreek die egodam laat gaan dat jong geluid…

lang deelden we de bergen samen kiezelden op helling en vallei onderscheid kenden we nauwelijks wij kwamen van dezelfde rotspartij tot jij versteende in gedachte roem stilstond als huis en mij tot gruis benoemde nog zeil ik keer op keer kaats tegen de spiegel van het laaggelegen meer waarin de schaduw van jouw donker en hooghartig…

Er zijn wel momenten geweest in mijn leven dat ik niet aan je dacht dat is waar Maar dat was vóór dat ik je ontmoet had…

Dat ik haar hand die zoekt nog vind, alsdan, dat mijn verloren mond haar stilte horen kan, alsdan, dat ik droom dat zij de aangeboren schroom verlaten kan, alsdan, zij de tranen weegt, de zon die van haar spiegels veegt, alsdan, zij veilig garen spint uit een aardse cocon, schuilplaats voor ieder kind, alsdan.…

mag ik ruimte nemen letters zwart parkeren op dit witte vlak wil ze wel centreren zodat ik niet meteen alle beginposities pak maar eigenlijk ontstijgt de inhoud het dun geschept papier want driedimensionaal leest u altijd mijn gedichten hier…

nog weef ik sneeuw door bloesems heen is klei te hard om lente te boetseren schilder ik in groen wat blauw om kou te laten passeren maar het ijs dat ik hak smelt te snel onder mijn handen het winters gezicht is samenvloeiend voor het voorjaar gezwicht…

tegen de horizon tekent zich zichtbaar een wolkenbloem kraaien krassen niet fluiten ritmisch een verstaanbaar lied in de verte klinkt sluimerend door het grijs een draagbare lach kom dan lief… de wind keert zuidwaarts harten kleuren samen rozenrood ze kloppen liefde door de dag…

heb de vrucht van geluk wel gezien maar haar verder gemeden de vormen gevoeld ik mocht er helaas geen aandacht aan besteden ze kleurde gewoon in herinnering haar dromen gaf warmere tonen kon haar geur niet geloven was lente maar dan het onderste boven heb de vrucht van geluk in jou gezien kunnen we die delen misschien…