Netgedichten over lightverse

Er weerklinkt geen samenklank, eentonig raast de wind van alle kanten drukt op de resten van de beschaving, het slechten van de ruïne is het enige dat telt. De wind heeft alle tijd, zijn onderste steen wordt over de wereld heen gedragen, houdt zich op de vlakte door ervaring platgeslagen, maakt hem meester en overwoekert hem. Wachtend…

In het vruchtvlees van het vergeten huist de pit van de herinnering, de harde kern die ik nu eenmaal ook ben in het lot, deinst terug en schikt zich als dode steenvrucht in de goede aarde. ik zoek naar sporen in de oorsprong van verklaring voor de feiten, maar oorzaak en gevolg zijn allang vervlogen en hangen als donkere wolken boven waar…

Zei de ene bil tegen de ander: 'Zullen wij nu maar eens gaan trouwen, men zal ons wel als 'n stel beschouwen na zoveel jaren naast elkander'. Neen, zei toen de andere bil, ik denk er nog niet aan, zwijg stil. Wij gaan nu al vaak zomaar voor de minste scheet uit elkaar.…

Het leven hier is lijkt stil, zo stil als sneeuw kan zijn in het herfstgoud van een eikenboom en de wind onbekommerd toeluistert in haar waarachtige domein. Ongeletterd als de stilte wordt de geur een refrein op papier uitgedaagd tot het spreekt en zwijgt als het daarom wordt gevraagd. Doodstil als men het hoort, het fluisteren van…

Het doek gaat op en neer in de spiegels van het lijden zonder naam acteur van onverrichte zaken ontmaskerde held uit de coulissen een ridder mondvol vrees en blaam. Het hart is moedig, maar stervensgroot beklemt door de wol geverfde kamers twee ruimten, gegoochel met het meubilair publiek verdwijnt in de plooien van het jacket lief…

Zelf sta ik op de rand van een innerlijke beschaving verklaart zich het onwrikbare van deze telg, hierin zijn de melancholieke glitters niet weg te denken verstrooiing heeft zich in formules vastgelegd. Het zwijgt, maakt stil, de duisternis wordt diffuse en is mij kwijt ik zie de schaduw die met zijn ego vecht, ik leg de huid af maar ik ben…

Een kleine schaamteloze luis voelde zich er niet echt thuis, klom op Venus op een heuvel en vond het werkelijk een euvel dat ze er landde per abuis. Met dat vreemde landschap daar had ze geen problemen, maar nooit had zij 't besluit genomen om op Venus toe te komen op een vliegende sigaar. Zo draagt ook een arme luis af en toe haar eigen…

Een oude wolf, nog jong van zinnen, ging op een dag een sekshuis binnen. Wat zijn uw wensen? werd gevraagd, u vindt hier vast wat u behaagt. Nu, zei de wolf, doe maar een tapje, en daarna wil ik graag Roodkapje.…

Geschuimde regels op een gedachtezee in oceanen van onvoorspelbaarheid waarin ik tijdloos onderga. drenkeling naakt zonder vinnen en schubben, filter de woorden met de kieuwen, om het zuurstofrijke vocabulaire uitzicht te vernieuwen. elders, een landschap al weet ik niet waar dat ligt als ik het rijmen kan met de mond en ogen dicht…

Zomerse loomheid wordt krols in stilte na een verhitte overval van oneindig geluk en z’n licht plat legt in de schaduw van verval. Bijen verbreden het raamwerk van de korf, in een klap slaat het dagboek dicht zonder dat de zuivere honing werd verschoten. Het rommelt in de horizon vlakbij, het zorgt dat de tijd stilstaat, gemuilkorfd…

Op de blanke toppen van de duinenrij maakte ze haar uitzicht en boezem vrij, de adem van de horizon borstelt het golvende helm en bindt het gebronsde haar, gebleekt door het zout van eerdere jaren, waaruit haar meeuwen waren opgestegen. Zij dingen naar de hand in een volgende vallei en naar de verste uithoeken van de zee, zich…

Ze kneedt de klei, in de ogen van verwondering, omlijst door een ranke schoonheid, kracht gepolijst door magische handen. Geroerd door water uit de schaal van broosheid, de vorm gestileerd tussen schuld en goedgelovigheid, in de creatieve verwachting te mogen zwerven door haar onschendbaarheid. Het licht laat dolen door de toekomst…

Ik zeef de woorden uit stromen gedachten. een gedicht valt. Planten, bloemen ontkiemen komen tot bloei poëzie struint onzichtbaar haar staart steekt erboven uit!…

Dit hier is lijkt stil, zo stil als sneeuw kan zijn van de vlokken van de appelbloesem in de wind komt het in een stil domein. Refrein met de geur op papier, ongeletterd als de stilte wordt gedaagd en spreekt, het zwijgt als het daarom wordt gevraagd. Het is doodstil als men het hoort, het vallen van het kroonblad op onze contouren…

Filosoferende vond ik dit uitgangspunt: Buitenkant warm en droog binnenwerk nat. Houd dat voor ogen, o tapkastenminnenden, En vervolg vrolijker fluitend je pad.…

Een Weesper rijmelaar had weer een versje klaar. Pas toen hij het overlas zag hij wat er niet was: een hele zin ontbrak! Een pijnlijk ongemak! Dus vroeg hij zijn vrouw Tjeesp: "Weet jij een rijm op Weesp?"…

Het is een korte weelde als de bomen in mij slapen en met de wortels reiken tot aan mijn schedeldak tot de bottende knoppen in mij ontwaken als de lentewind klopt aan de deuren van mijn vezelpak. Ik ben een buiteneik, een kamerlinde tegelijk,een tijdloze beuk waarvan de jaarringen zijn versleten, mijn noten springen open voor de kinderen die…

De olm staat mij nader toe in zijn nadenkendheid, een gelijke taal ruist door ons heen, dezelfde strijd, met wortels in het verleden en ziel in het kale zwerk, onverbiddelijk torsen we samen het beknotte werk. De uilen vliegen als bedoelde jaren uit ons weg, angst wordt stilte, wordt houterig zonder enig overleg , waar de stam, vertakt tot…

Ik lig verstijfd van al het denken ik kan de magie van het licht niet breken ik loop rond in de halo van de zon, stille lemen voeten door het Heelal. Geluiden keren zich af van mijn gehoor, het vergezicht dwaalt tot mijn ogen terug de tong verdroogd door de spijsvertering van de tijd in een lege hemel kan ik mijzelf niet vinden. Toch kom…

Er was een aardworm die vanuit zijn z’n diepe hol naar de oppervlakte klom en dacht ik heb voldoende zwarte grond gezien, tijd voor wat ontspanning met een boven vrouw misschien? Ik zoek het hogerop , mijn ambitie ligt aan de wereldtop, ik bestijg de bergen en de Eiffeltoren bovendien, ik verkies de lichtheid van het leven, dat…

Schaken dat is op je dametje passen, want als je haar kwijtraakt vergeet het dan maar. Dapper? Zij is eerder onoverwinnelijk, zelfs deze koning kan niets zonder haar.…

Baard groeit zo woest dat een sollicitatie voor zeerover kansrijker wordt dan ik wens. Kapster volvoert snel een kinhaarverwijdering. Rover ineens weer een heel gewoon mens.…

Met de hond op pad naar zijn favoriete plas met mijn ongrijpbare ideeën vooruit en ik werp ze in het meer, mijn trouwgezel springt ze na, terwijl ik in de blubber sta. Hij schudt de modder en de druppels van z’n huid, ik schudt het hoofd maar de gronderige gedachten willen er niet uit, door de polder over akkers, in het riet fluiten…

Zonsopgang, oogopslag opstanding, badderen. Vredig ontbijt met een kakelvers ei. Dagblad met kruiswoordje Hersencelonderhoud. Dag kan beginnen verheug je met mij!…

Buur viert oudjaar met een kelder vol vuurwerk. ‘Die knallen, daar doe je het allemaal voor.’ Rotjes, kanonschoten, oorsmeerverkruimeling. Ik heb een vuurmuur, daar komt echt niks door.…

het cijfer dertien is weer opgedoken het liet zich honderd jaar niet aan ons zien ik hoopte met de Maya’s dat misschien de aardkloot voor zijn komst zou overkoken het wachten is op rampspoed, crises, spoken verval met alle narigheid van dien ellende volgens vast en grof stramien ik heb een nakend onheil reeds geroken ik ben geen pessimist…

De meest ongepubliceerde dichter van Nederland heeft zojuist het meest ongepubliceerde gedicht gepubliceerd. Het heet: De mens. Het gaat als volgt: De mens: Een niemendalletje in een heelalletje…

mijn schoen bleef leeg, geen kruid- of pepernoot zou een verkleumd en zwaar gemoed verblijden nog erger werd mijn ondermaanse lijden toen ook met kerst geen kruimel overschoot ik haat ze diep, die vrekkige bejaarden met luizige en valse witte baarden…

Weekritme helder, op vrijdagen vrijen en zondigen graag op de dag van de zon. Maar wat te denken van dinswoensenzateren? Ik houd een donderpreek op mijn balkon.…

Shopping mall, draaiorgel. Kleutertjes huppelen, orgelman draait ouderwets met de hand. Mij lijkt het toppunt van Ingelukzaligheid Als je die middag het orgel bemant.…