22314 resultaten.
zonder titel
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
14 Soms blijven er gedichten drijven,
dan drijf ik op hun ruggen mee.
We varen samen richting zee
met om ons heen dolfijnenlijven.
Onze bestemming is de einder,
het land van zon en toverlicht.
Daar doet geen mens meer deuren dicht
en geen verlangen wordt er kleiner.
Maar soms ook zakt één door het ijs heen,
naar waar het donker is en koud,…
te laat
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 "jij, Alazôn, hebt geen persoonlijkheid
die zich cancelen laat door een meute
op hol geslagen meelopers; jaknikkers
lach je vierkant uit in hun stijve nekken."
"Eirôn, jij kent mij verdomd goed, echter:
ook jij valt niet in één mand te vlechten;
jij wisselt elk zijspoor net zo lang om tot
jij weer vooraan stoomt, op volle kracht."
"Ach,…
16 en 19
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.515 We waren 16 en 19 in
de Gabriël Metsustraat,
Schilderswijk, Den Haag,
heilig oord.
Ouders staken
achterdochtig
uit voelsprieten
van zuivere liefde,
maar in die jaren
voelden wij alleen,
en vrijden rijkelijk.
We rookten, wierookten
in dat dubbel bovenhuis,
draaiden oudjes een loer,
want wij waren ware
liefde, konden zingen:
We…
Theresienstadt
gedicht
3.7 met 73 stemmen
20.564 Hitler gibt den Juden eine Stadt
Een stad waar allen
dood nog leefden
de levenden al dood
Kazernes overvol
hoewel steeds weer geleegd
in de gevreesde trein
met onbekend het doel
De broodwagen van
eenmaal per drie dagen
ook doodskaros
met menselijk jammerpaard
Alleenstaand een gebouw
(de schoorsteen immer rokend)
waarin luguber…
Het land van Maas en Waal
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.208 Herinner je:
net in het nekje van de weg
wat huizen verderop het
werken van het strak rode
gemaal gebouwd ten tijde
van ooit de depressie,
een uitzicht over magere
slootjes, griendgronden
en ander landelijk spul, te armelijk
voor een vrolijke vakantie.
Toch gingen wij steevast ieder
jaar: mijn vader telkens
meer gesloopt tot aan zijn dood…
Waarom verwijt ge mij
poëzie
3.7 met 18 stemmen
2.744 Waarom verwijt ge mij de paden te verlaten
die, van hun eigen blik verlicht, de mensen gaan,
De zee die klotst om haar zelf- en, zonder baak of bate,
weet in haar slappe kom haar eindloosheid te slaan.
Ik heb geen doel, mijn God, dan van uw wil geboden.
De zee slaat aan de maan de maat van alle tijd.
Ik ga geen wegen dan, misschien, de weg…
lengte
hartenkreet
2.4 met 12 stemmen
1.792 Ik ben een boomlang
bloedmooi meisje
dat liefheeft
Mijn vriend
zo klein als klein
kan zijn
Hij is onzegbaar mijn
Ik kus hem neigend,
in mijn buiging
hartstocht, geilheid, liefde
misschien bestaat
onmeetbaarheid…
Grootvader
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
2.502 Zijn lichaam verdwaald:
willekeurige ziekte,
toevallige dood.
Hem te voorschijn gehaald
uit een doos vol verleden
komt hij met moeite los
van de foto: passepartout
1906 hand in hand
wandelend met hem die mij
nog jaren verborgen moest
houden, arend mijn vader
Om nog beter het weten te weten,
close up zekerheid ga je vergroten
laat je…
Het onvergetelijke
gedicht
3.4 met 96 stemmen
30.337 Ik heb nog nooit op ski's gestaan,
ik heb nog nooit tien mille bezeten,
ik heb nog nooit konijn gegeten
ik heb nog nooit mahjong gedaan.
Ik heb geen theekist-bas bespeeld,
ik heb nog nimmer Vlaams gesproken,
ik heb geen rijstwijn ooit geroken,
ik heb geen kropje sla geteeld.
Als ik die dingen zo eens tel,
heb ik meer niet gedaan dan wel…
Verlaten
poëzie
3.2 met 28 stemmen
2.447 Niet één heeft zo het goede geweten.
Niet één heeft zo het slechte gedaan.
En nu: verlaten voor mijn vuur gezeten,
Zie ik mij-zelve aan.…
De ruiter
poëzie
3.4 met 25 stemmen
3.097 Een Ruiter is een mens te paard,
Omtrent drie voet hoger dan een mens op aard,
En die zich somtijds vasthoudt aan de manen en somtijds aan de staart.…
vreemd gaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
949 Wij waren een voorbij
aan het herhalen.
Het was te mooi
om waar te zijn.
Blijft slechts herinering
aan waar je woonde:
achterkant, huizenrij.
Ik voel mijn tranen.…
Ik schrijf je (maar hoe)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
857 Ik schrijf aan jou maar telkens schort
er iets aan wat ik zeg: Ik haper
zinnen, woorden blijven
steken, beelden raken weg.
Ik stuur je kattebelletjes,
toespraken, preken,
maar nergens staat
waarom ik van de liefde stapel word.
Ik schrijf aan jou
tot op het punt van breken.
en weet: ik kom muziek tekort.…
verliefd
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.685 ik sta weer eens in vuur en vlam
mijn hart klopt als een wekker
het hek is weer eens van de dam
hoe ouder toch hoe gekker
maar heus geloof me asjeblieft
't is weer gebeurd, ik ben verliefd
't was zo ineens toen ik haar zag
dat mijn hart zo snel ging slaan
dat zoiets…
Oude handen
gedicht
3.7 met 68 stemmen
21.885 Als ik oud ben wil ik oude handen
die, als op de reliëfkaart
van een basisschool
hun gebergte, hun rivieren
durven tonen. - Verre landen
waar ik in kan wonen.
Ervaren aderen,
vingers met verhalen.
Handen
die ergens waren;
op schouders, om een hart,
in andere handen.
Aan relings, zwaaiend,
aaiend langs de wanden
van een huis ver van hun…
De rozen domen en dauwen
poëzie
4.0 met 23 stemmen
4.104 De rozen domen en dauwen
ten avond, vredig-vroom;
er waart een paarser schaâuwe
om de kastanje-boom.
De vijver blankt in dampen;
de troostlijke nacht begint.
- Ontsteek, ontsteek de lampe:
mijn angst ontwaakt, o kind.…
Dichterbij
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
830 De dichter, kwam allengs dichterbij
en het gezelschap van poëten
deed aarzelend een stap opzij.
Nu zijn er dus nog meer proleten
want er is weer een dichter bij.…
Wie schrijft die blijft
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
782 ‘Wie schrijft die blijft’
is een devies
dat goed beklijft
en daarom heb ik
om magere Hein
een stapje vóór te zijn
mijn zieke zwager
die anders niet meer lang zou leven
op zijn sterfbed
nog waarlijk net op tijd
een pen cadeau gegeven.…
Bea culpa
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
751 In Rome hoorde ik een gezang, heel sereen,
mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa,
maar soms klonk er ook, Bea culpa,
Bea culpa, Bea Maxima culpa doorheen.
Trix zei, jammer, ik had daar graag willen zijn,
de paus was groots, maar het Vaticaan is me te klein.…
Overleden schuldeisers
poëzie
3.9 met 11 stemmen
3.428 Hier liggen mijn crediteuren die mij zo godvergeten konden plagen,
En -liggen zij er niet- och God! dan wou ik dat ze er lagen!…
Mini-sonnet voor Melkert
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
780 Ter bestrijding van mijn rechts gedachtegoed,
onderging ik een cosmetische operatie,
mijn neus haalde men op, mijn mondhoeken naar beneden,
daarna kreeg ik een azijninfuus, voor lachen is geen reden,
aldus kreeg ik de meest effectieve combinatie, tegen mijn rechtse aberratie.
Thans ben ik politiekcorrect, want als ik in de spiegel kijk,…
Taalpolitie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
787 Vanuit de redactie schreef men tot mijn verdriet,
bij controle door de TIOD is gebleken,
dat u qua vorm teveel bent afgeweken,
kortom, uw taalvermogen klopt dus niet.
Wat moet ik met een keurslijf van jambe, versvoet en kwatrijn,
laat maar, ik wil een vrije schrijver zijn.…
Dan, langzamerhand dronken wordend
gedicht
3.5 met 18 stemmen
27.041 Dan, langzamerhand dronken wordend
van pop, powezie en pils
staat hij uit zijn stoel op
zijn tikmasjiene duvelt op
de grond;
hij weet de rand van de taal bereikt
voorzichtig naar een oude
boekenkast schuifelend
(soms wordt hij eeuwen stof)
negeert hij het dode grijze oog
bij een aantal tijdschriften en bundels
blijft hij staan en probeert…
Bezoek aan Den Haag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
696 wat mij verontrust
is niet dat het regent
maar wel dat de regen
verzuipt in de putten
het water terechtkomt
de beek bij de bioscoop
onder de grond duikt
en niet meer te volgen
is enkel weer bovenkomt
bij het noordeinde
de hofvijver voedt
en langzaam verdampt
en over de stad kruipt
mismaakt wordt
wat mij uitermate
verontrust is de regen…
Moriturio
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.331 Jan Arends, Jan Emmens:
leven te donker, gedichten te over,
de dood opgebiecht het leven
gewikt en gewogen.
Ga dan maar vallen,
het laatste gedicht is het lichtste,
het zwaarste, het nekt uit een soort
mededogen van overgewicht.
Lieve dood , o zo helder,
wat ben je toch licht.…
Na afloop
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.052 Wij waren een voorbij
aan het herhalen.
Het was te mooi
om waar te zijn.
Blijft de herinnering
aan waar je woonde:
de achterkant,
de huizenrij.…
Haverakker Zoetermeer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
842 Er waren kinderen
tot toen.
Er was een vrouw,
er was fatsoen
tot toen.
Er bleek een dood,
daarna
Er is geen nu
Er is geen na…
De grafsteen
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.201 Wrede Dood: wel hebt gij zijn jeugd gebroken,
Maar zijt gij sterker dan mijn hartelied?
Zolang de Taal van Holland wordt gesproken
Vergeten vromen* onze Vriendschap niet.
Nu bouwt zijn grafsteen tussen zoveel stenen,
Terwijl de winter weer zijn tocht begint.
Nog weinig tijd: de letters zijn verdwenen,
Geslagen door regen en wrede wind.
Maar…
Zilveren draad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.178 Een glimlach die haar "ik" verstopt
en zo zichzelve heeft ontpopt
tot méér dan een bekleedster
van water, groen en kikkerdril
van wegen, molens, stranden stil
waar wieken kunnen draaien
de oogst komt na het zaaien.
Haar hoed ontneemt ons 't volle zicht
de schaduw valt, ontneemt het licht
ook in haar eigen leven.
Achter het masker van…
Leiders
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
862 Zij luiden elkaars ego uit:
met bordkartonnen klokken,
en wat ze zeggen, gedempt,
is dunner dan rijstpapier,
maar geeft de grootste brokken.…