Netgedichten over liefde

ik korf de liefde van de schijn in één fles wad aqua blue steriel tot goed besluit van kans en keer unitas…

met hoge bloemen langs ons pad vergaten we de tijd de zon scheen kleuren in seizoenen onze hemel waren we te rijk zo zijn we afgedwaald en ronden slechts de lang bekende wegen het openstaan voor nieuw en voor elkaar zijn we in dagelijkse sleur vergeten de bloemen zijn al uitgebloeid het pad is niet meer te belopen maar er gloort…

grote geesten hebben het geklaard in gelijkheid hebben man en vrouw de eenheidsmens gebaard geen onderscheid in opvoeding en open seksmoraal de vrije keus en oude hoeksteen staan al tijdenlang diametraal vlaggen vaandels en gebalde vuisten dwingen tot nieuw leiderschap maar dat pad is al zo vaak belopen wordt de mensheid het nooit…

glimlachend werd ze met open armen ontvangen waardoor het ijs smolt voordat het ooit kans had gezien zich te ontwikkelen…

kousenvoetend kom je uit de stilte als de mens zijn schaduw nog niet heeft gekleed twist en tweedracht zaaiend uit de halfnacht donker paaiend terwijl de dag zich met zijn kwetsbaarheid omgeeft nog is jouw zwaard tweesnijdend in het eerste ochtendlicht maar de doodslag heeft vandaag het leven weer gemist…

warm de stralen geel het getreden pad gedragen door de wind die de horizon kust zongebruind op stranden vlammende ogen vol liefde siddert het verlangen exploderende atmosfeer zichtbaar rood 't gelaat brengt hongerige lippen dichter speels opgaand in elkaar knettert de tijd in vurige kleuren Duogedicht van ~*LadyLove*~ en Martien…

je hebt je kleden afgelegd en alles op een rij gezet met grote ogen in een smal gelaat kijk je de wereld aan of wij passanten zijn die af en toe nog even naast je staan jij kon niet duiken voor die steen of schuilen voor de bui die je zag hangen nog is er het verlangen dat ongemerkt het leven de dood geen kans zal geven…

wij zijn toch van alles van het leven van het begin van het eind tot de dood in een bootje stappend dat wankelt, onze voetstappen erin en schommelend beginnend, we zijn fris door kou en gewassen zijn maar ook verward door de vroegte van dit uur en de mist, en dan er doorheen: het zonlicht. Langs het riet en dan los in het midden…

vrijheid proeven op zijn vrijest laat je behaaglijk lang uitgerekt gebaar voor gebaar naakt de vaart nemen uit de tijd met de deining mee verrukking slagen naar open zee…

de armen wijd winterweer en zomerwarmte in extremiteit gespreid jij hebt het in de hand voelt en proeft heel lijfelijk causaal verband want lente kruist en herfst huist diep in je hart nog dragen benen de seizoenen in hun gaan van jaar naar jaar maar als de cirkel ooit zal sluiten komen de gespreide armen in balans weer bij…

Levensverwachte gedachtes en incasseringsvermogen. Beide handen op de tegenpolen ondersteunen, dragen de aardse last alles draaiende houden rond een as die niet van haar is. Als we elkaar omarmen in kalmte, omhelst de tijd haar even met stilte.…

in ijs heb ik je vormen bevroren geen natte vingerwerk maar zagen en grof boren met branders heb ik de details verfijnd jou elegantie meegegeven je transparant gelaat gedecoreerd met haar uit sneeuwkristallen jij bent het mooist van allen ontdooien als de lente komt zal je dan ook heel zwaar vallen…

Het meisje met de mooie ogen loopt mijn kant uit, komt nabij -siddering door mijn lijf- Het meisje met het mooie haar kijkt naar mij, ziet mij aan -tintelingen in mijn hoofd- Het meisje met de mooie mond roept mij aan, o schrik! -ben lichtelijk verdoofd- Het meisje met de mooie stem vraagt mij de weg, waarheen te gaan -sta niet…

Schik de geplisseerde rok om je ronde buik gaap, omdat ik je verveel moe bent of onderweg Het regent hagelstenen in mijn hoofd het onweer is niet ver meer af Jij hebt je rubberlaarzen aan ik ren uit alle macht, omdat ik nog niet vliegen kan, zweven desnoods Als je me inhaalt, mijn teerbeminde markiezin hertogin van Carabas…

jij reikte mij de hand het andere land kwam tropisch over je moessonde wat droog ik lachte licht bewolkt maar samen hielden we de wind aflandig jouw witte stranden hoeven geen betoog mijn golven zijn niet al te hoog zo blijven wij verstandig…

we keken naar dezelfde bloem door tijd en zon geschapen om te bloeien jij vond haar kleur wat vaal de stam niet recht maar een spiraal met ongelijke bogen ik zag het krullend blad met stekels aan het einde het onooglijke zwarte hart maar zij heeft alle biotopen overleefd is uitverkoren zoals ook poëzie slechts in een paar gedichten…

Ze kneedt de klei, in ogen van verwondering door ranke schoonheid, geroerd door slanke handen, water gereinigd uit de schaal van broosheid, zweet gestileerd in onschuld, de vorm ontstijgt de ziel van het creatieve denken, te zweven in onbreekbaarheid en licht laat dolen in een hogere vorm, ontleedt in betrekkelijkheid en deelt het…

je schuift het sneeuwgordijn opzij treedt ijskoud op in volle glorie kristallen schitteren op je japon gedragen door de wind je sprankelende lach is zon je zweeft en slecht in sporen op de baan zien we jouw ronde zwieren staan ik weet je in mijn armen zij zullen jou verwarmen smeltend zal je sterven en wij heel snel jouw lente…

toendertijd was mijn sterven ver ongekend het eeuwige schaduwrijk verlangen zocht enkel de mooiste ster ik was onderweg naar gelukzaligheid kom dan toch x ik rekke mijne tonge tot vele ellen lang met zoet zal ik haar bestuiven wees niet bang, kus mij toch immer; mateloos en ongedwongen x het is ook zo spoedig binnenkort…

mag ik je winterslapend storen de somberheid van korte dagen kan mij niet bekoren wil de witte vlokken voor je vangen ze draperen op je warmrode wangen laat het licht maar breken in het smeltend ijs haar kleuren verschieten uit het grijs om in het ontluiken van de zon je ogen te ontmoeten met hun eerste lentegroeten…

ik raak je aan je schrikt vindt dit nu het verkeerde ogenblik maar klein contact van huid op huid intiem zonder geluid kent geen beperkingen het is verstaan met elkaar gaan het warme tonen van welgevalligheid in openheid zonder geboden de wereld laten zien dat wij elkander mogen…

ik zie je strakke billen trillen als je achterwaarts op een stoel voor mij poseert je draagt een maagdelijk kleed dat valt over jouw ingesloten figuur die enkel onzichtbare tepels etaleert van een kennelijk frêle natuur lange lokken vertolken een sensueel verlangen dat mij naar een scheppende hoogt drijft mijn palet dwingt echter…

ik speel geen muziek maar mijn melodieën zijn toch herkenbaar schilder noten en balken in kleur op het doek dirigeer frêle vormen het schilderij is mijn symfonie vertolkt naar klassieke normen…

Sta ik net in de supermarkt krijg ik toch iets geks: heimwee naar jou.…

de woorden zijn gewikt gewogen op emotionele kracht indringend exploderend zelfbescherming torderend tot de eigen willen zijn geknakt maar in het blad beweegt de egel op zijn pad voedt de jongen die zij heeft gehad in zorg en samenspel hun opvoeding ging snel de massa is weer klaargestoomd door leiders dromen en bedrog zij is bevrijd…

het paard keek drachtig at omslachtig gras weg rond de bloemen de weg wilde niet recht maar slingerde rond heuvels in de verte verre wolken regenden een grijs gordijn bedekten droog en zonloos ons toevallig samenzijn we zijn op reis gestrand dit samenspel van krachten is groter dan wij ooit als doel konden verwachten…

ik zag je in de winkel staan en zei die jurk past je goed en jij mij…

je zachte ogen doen me blozen en ik schuil in mijn haar maar zelfs daar vind ik jouw rozen verborgen voor het nieuwe jaar…

nog smeult het vuur en warmt de as van gisteren in rood uiteengereten ligt het oudjaar op de trottoirs verspreid heb de handen weer geschud zoenen vol beloften weg gegeven op misschien een keerpunt van mijn leven de bloem die jouw stem mij beloofde ik zag de kleuren bloeien in je ogen heb ik voorzichtig aangenomen ver na twaalf zijn…

er bestaat alleen nog maar een wereld met weghaastend wit een rugliggend hunkerend naakt die tracht de maan te misleiden om in het pikkedonker eindelijk de geneugten van begeerte te leren weten…