Netgedichten over liefde

je blauwde weer in ijs van nooit ontdooide permafrost waarin jij tevergeefs je dromen zocht met tijdloze kristallen in briljante setting vocht om de dood met staal te kaderen in de groene aderen van het land mijn warme hand heeft jou gesmolten in het kruis de dwarsverbinding met de werkelijkheid zij opende jouw zilte huis…

ik zweer niet meer op zwaarden kruizen en oeroude religies hun symboliek is achterhaald verkracht en valselijk gebruikt zoals de glas in loden ruit waarop gebrandschilderde kunst ten hemel is gedragen geen vragen over de gepaste eerbied voor verleden zij zijn verwerkt in mijn heden ik leef vandaag en morgen deel die cirkel met…

ik zag het koren vannacht dromende rogge en gerst het graan in onze liefdesherfst op deze velden volgeel zag ik het vanmorgen rond vijf uur zachte ogen in wiegende wei op het vruchtbaarste land in de rode bries van liefdeswinden die zijn bestemming bereikt als een perfecte landing op onze lippen van de dageraad…

terwijl de spiegel zei dit is het einde keek jij terzijde wilde leven met de mensen mee je ogen huilden nee hoe je ook probeerde je opstandig lichaam kon de pijnen niet negeren het strijden moe heb jij wat over was eens goed bekeken wist toen in overgaaf jouw ziel kon in dit lijf niet verder leven…

Met jou zijn is all that it takes, in de kamer, de winkel, de douche of het strand, ik zoek je hand. Met jou zijn, overdag, in de nacht, Harmonie, understanding, oog voor de ander, met jou zijn huist in het gevoel en verstand. Mijn hart en mijn hoofd zoeken altijd weer jouw hart en jouw hoofd, en mijn hand vindt altijd…

weet me bij volle maan gedragen door het mysterie naar een wereld waar ik spelend met verbeelding word verder gedreven naar een intimiteit zoveel mooier dan de woorden die men eraan besteedt…

ik heb het huis gebouwd gefundeerd op onze liefde mag ik je rondleiden mijn bruid drempelloos is de entree overweldigend het licht in ruimte om te groeien voor ons twee ik heb je hand gepakt samen op de trap naar boven woordloos straalden zacht je ogen het uitzicht bracht de wereld dichterbij opende meer vrijheid tussen jou en mij…

kort gerokt hoog gebeend gitzwart haar en met de allermooiste ogen door schoonheid gelokt stond ik als versteend te kijken naar dat wat ik niet kon geloven…

een bloem in het veld ze lacht naar me jij bent die bloem een bloem met gesloten bladeren aantrekkelijk kroonblad ga open een bloem van blauwe ogen en de sproeten op je huid, mooie borsten de bloem opent toont zichzelf ik denk er aan als ik naar je kijk de gesloten bloem jij bent die bloem aantrekkelijk kroonblad ga open…

dit wilde ik je geven het leven nemen zo het komt zoals in vroege zomerzon de liefde vederlicht kan zijn gewichtig zijn ging om vrij werden wij in 't op- en neergaand tij, we wekten gretig golven van verlangen zuchtten gevangen om elkaar gelukkig en, voor jou, ontankerd maar zocht ik naar je hand bij nacht en op mijn lijf dan was hij…

het was mijn eersteling met vaardige hand gehaald uit de moederschoot der letteren de conceptie gaf een overvloed aan dichterlijke genen legde meteen talenten bloot het groeide snel van woorden uit tot zinnen het vers is barensklaar volwassen al daarbinnen jij hebt het ingeluid de partus is gedaan mijn artistieke eersteling…

Wanneer je houden van verkeerd interpreteert ben je duidelijk nog niet uitgeleerd…

Verschuilen in het donker het heeft voor mij geen zin ik wil je niet verraden maar ook niet laten gaan. Verschuilen achter dikke tranen het is niet aan mij besteed je kan mijn zakdoek lenen voor als het toch te veel mocht zijn. Verschuilen in de liefde ik hou het liever vast stevig met twee armen maar waar moet ik gaan staan?…

hand in hand zijn we gaan lopen samen weer op weg het heuvelland een pad omhoog waar uitzicht was beloofd een verte vol met glooiingen de diepte van het dal warme herfstkleuren in verval maar wij genoten boven op die heuveltop bloeide onze liefde als lente op…

waar is toch die ene rots tussen al die basaltblokken die schuimend liggen te klotsen in de branding voor mijn kust…

Je bent als wind O lief, een zacht briesje geurige magnolia Waait over palmen en zee het gewonde hart verwarmd innig dicht bij Je bent zonsopgang en zonsondergang volledig tijdloos aan mijn zij…

Ik zie de scherven in je ogen en een plasje tranen op de bodem van je hart. Ik voel me niet vermengd in het bloed van je wonden maar verbind me daar wel aan. Met een klein veertje kietel ik de onderkant van alles dat bij je klopt. Zo verschijnt er een glimlach en daarna bij mij wat heerlijk, ik voel me vrij...…

ogen diep donker stralend dwars door dikke huid week geworden dwalend mijn bonzend kloppend hart eer loden schoenen zinken zwemmend zoekend ogenblik om oneindig te verdrinken in mooi rond glanzend zwart…

heb de beelden vertraagd om de film van je leven meer diepte te geven het bruinige grijs uit die tijd vervangen door hoop en verlangen het houterig bewegen weer speelsheid en jeugdige onschuld hergeven opnieuw gemonteerd met zachte muziek zo ben je echt en heb ik je lief…

soms als ik naar je kijk als ik alleen maar naar je kijk je straalt en dan valt alles weg wat aan me hangt trekt duwt en meer en zweef ik in de tijd, verstild en straal ik met je mee…

nooit zal je lach een gave huid weerspiegelen of de kleine schaduw komt maskerend weer in beeld je eerste oogopslag toont alle vertes in een openheid van kleur die grenzen overschrijdt je weer verlaat als zielsdiep is bereikt waar licht verdonkert en je gaafheid met littekens is verrijkt je hebt geen muren opgetrokken maar je huid…

Zoals jij en zoals alles wat ik voor jou voel, wat ik je zeg, wat ik bedoel, vernieuwt de taal zich met de woorden, zoals deze die ik waarlijk aan jou schrijf mijn lief, want zoals jij de hoogte kent, de diepte van het duister en daarna het licht, schrijf ik je dit gedicht. Ik ken het ook, mijn intuïtie laat het me zien en voelen…

pluk zachte witte wolken uit een mooie najaarslucht knoop ze tot een deken met warme zonnestralen samen overwinteren in een donzen hemelbed omarmd door de liefde tot lente ons komt halen…

is de brug over de Boezem van Crooswijk naar het Oude Noorden. Vroeger woonde je in twee kamers aan de overkant een om in te dansen een om van het dansen moe te zijn. Er waren nog geen woorden waarmee ik je liefhad. Toen nog niet.…

In de schaduw van je hart leef ik in stil geluk omdat ik niet echt besta maar er wel altijd ben. Heel soms krijg ik zonlicht en bloei ik even op maar hoe eerlijk stil ben ik in de schaduw van je hart?…

jij en ik niet langer meer door donker omknelt maar wild en ongerept in breedbeeld onderweg waar wij door licht en helder liefde als groeiende bron van inspiratie leren kennen…

nog had je het pad niet afgelegd maar je schaduw was al binnen de wind droeg je geluid maar je woorden vormden geen zinnen je keek me aan maar je ogen hechtten niet lieten me zonder interesse gaan ik wilde je omarmen heb je slechts een hand gegeven daarbij is het tussen ons gebleven…

De wijdsheid, het water, de trein op de brug. Ik voel je hier naast me en rij naar je terug. Nabijheid en verte, verbonden door staal met jou als geen ander in de klanken van taal.…

langverwacht toch snel verkleurt onze wereld eens waren we zo pril en loom in de lentezon dartel in zachte regen wij blozen in de tijd als de roodgouden lanen en plafonds onder weidse luchten in 'n feest'lijk najaar jij zo mooi en onvergetelijk met ‘t goud van jouw herfst op je gezicht en in je hart versierd door goede jaren…

hij stond op pakte zijn jas met de kleur van de dag telde de knopen op rij sloot ze met zorg de middag en avond voorbij hij knelde werd krap de naden legden het leven van maanden en jaren steeds vast vandaag heeft hij de jas van moet laten hangen treedt onbevreesd de dag tegemoet…