24252 resultaten.
O Dood-zijn, liggend in een kist
poëzie
3.0 met 7 stemmen
5.008 'n Mens-leven is een heel traag sterven gaande
Naar 't groot geheim, waarvoor elk wezen beeft,
De dood, een grijns, die goedig steeds blijft slaande,
Omdat de dood weet dat een ziel niet beeft
Voor 't hoog-klaar triomfantelijkst Aanstaande,
Daar al wat leeft waarachtig eeuwig leeft.…
gezwicht voor wankel evenwicht
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
653 steeds ben ik
gezwicht voor
wankel evenwicht
loop op het
slappe koord
niet meegaan of akkoord
een vangnet
is voorhanden de rek
is wel uit alle banden
dan komt de val
ik kan niet falen het
is mijn enige salto mortale…
De eerste maal
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
2.453 komt gewis
Hij treuzelt plaagt en lonkt
Stelt de ontmoeting dreigend
Nog even treiterend uit
maar dan haalt hij uit en maait
slaat ferm toe heel gewis
want zeker is dat van uitstel
geen ontwijken komen zal
hem opzoeken gaat
beslist soms beheerst
onder gevoel van gemis
maar een ding dat zeker is
als je werkelijk sterft
komt de dood…
Père-Lachaise
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
881 Driedimensionaal bezag ik de laatste rustplaats
der doden. Hartje Parijs.
Hier eindigde hun laatste reis.
Steekt er wellicht soms iets kwaads
in het virtueel een plek aanschouwen
waar zoveel verdriet en leed
en zoveel pijn is van wat ik niet weet
van bekende en onbekende mannen en vrouwen.
Hier rusten ze de eeuwige rust.…
Frankie
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.215 Mijn vriend Frankie
nodigde zijn ouders uit
om op vakantie te komen.
Hij woonde in een prachtig huis
aan het strand
van Kao Lak.
Op een zonnige dag
(ze zaten net aan een ontbijt
van toast en sinaasappelsap
op de veranda)
kwam er een golf
en Frankie zag zijn ouders
nooit meer terug.…
oogst dan onkruid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
551 Hein zeist steeds
de mooiste bloemen
zichtbaar in het gras
hij reikt soms dieper
oogst dan onkruid dat te
veel aan het woekeren was
ik kom niet in bladen
haal geen krant en
helemaal nooit het journaal
maar ik droog
mijn mooiste bloemen
bundel ze nu allemaal
die boeket ik gratis
bied u thans de kleuren aan voor
zij gaan…
mijn broertje Erik
hartenkreet
3.6 met 17 stemmen
5.472 mijn broertje Erik is altijd hier
dan hoor ik fluisterend zijn stem
staat hij uren naast mijn bed
hij kijkt naar mij, ik kijk naar hem
een dood broertje is altijd triest
zijn naam gebeiteld in een steen
er moet een andere wereld zijn
en Erik zweeft daar doorheen
is de Dood weer onderweg
voor een oude man met grijzend haar
hoop ik dat hij…
NIJMEGEN 2006
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
734 WINDSTILTE NIET NOCH
WEGEBBENDE POLSSLAG
De brandweer geeft een alleraardigst feestje:
‘Lief klein konijntje, vliegje op zijn neus’
We moeten luisteren, hebben geen keus
En in de tent zie ik een eng, zwart beestje
Ik sluit mijn ogen maar en ik negeer
Vierdaagseloop; tropische temperaturen
Geen fut om in het Sanadome te kuren
Lezen in Houellebecq…
je geest is nu te lezen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
684 zwevend op ijle tonen
van mijn lievelingsmuziek
zie ik publiek de laatste eer
bewijzen aan mij en haar verdriet
familie vrienden en bekenden
delen samen nog mijn sfeer
nog even en ik ben herinnering
als iemand die er echt voor ging
ik zag je kijken
toen je langs mij liep
een nieuwe vrijheid in je ogen
tikje schuldig omdat ik je zo verliet…
Voelde levend vingers sterven
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
650 in volgen omdat jij
ineens verdwijnt in vreemde golven
je koos voor eindig zonder hoop
en zegende je nabestaanden
een dokter die je leven nam zonder dat
je op eigen pad de dood weer tegenkwam…
Samen één
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.933 een eenheid was gevormd
zoals de zee met het strand
en de deur met een dak
zo kon ik bij je schuilen
waar mijn ziel vertekend was
blies je splinters even weg
met jouw ogen van de dag
zonder het licht van de nacht
en door jouw haren te voelen
was mijn kussen sneller droog
zonder het gefluit in de ochtend
en de wind vanuit het westen…
Portret
gedicht
4.1 met 9 stemmen
5.250 Een wraak is nu alreeds wat ik vertel,
want als ik dood ben speelt men ook met mij.
--------------------------------------------------
uit: Schrijlings op de horizon, Rijswijk 1941.…
De Laatste Reis (Afscheid van een Reiziger)
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
3.024 Veel heb ik gezworven,
verre landen doorkruist.
Mijn leven riskerend,
reizend door berg en dal.
Hier sta ik dan wachtend op m'n laatste reis,
niet wetend wat er komen zal.
Ooh edele zeeën,
door schone rivieren gevoed
Ooh waarde aarde,
toon mij uw gemoed.
Mijn leven geleefd,
mijn paden bewandeld.
Ontberingen doorstaan, beproevingen beproefd…
een woordloos verwensen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
533 nevels
de mistige horizon kussen
in de koude stilte van morgen
voelde hoe onze banden braken
toen jouw ogen
mijn waarheid raakten
doodlopend trok ik
mijn cirkels recht kwam dwalend
hard op mijn bek terecht
woedend trapte ik jou
van mij af terwijl ik
nog altijd veel om je gaf
verstikkende liefde
een woordloos verwensen
alleen dood…
rook stijgt vers gebrand
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
606 zon verregent
goudgerand
rook stijgt
vers gebrand
langs zwart
gedolven aarde
vernieuwend
over leven in
herschapen
vast verband
koffie wacht
cake verkeuvelt
in een traan
de tissuelach
verzacht verdriet
het mompelen
zwelt aan
vergetelheid
de werkelijkheid
was even kwijt…
gieren van de straat
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
674 dat vreemde oog
gericht op jou
ontkleedt je
met zijn blik
verhangt citaten
toont in kwetsbaar lijf
zijn schijnbaar ongelijk
vertederend
zacht breekbaar wit
gepikt en gevreten
bloedloos gemaakt door
gieren van de straat
de kale nek
van jaloezie
ver uitgestoken
in wat rest
een bleke schoonheid
rood verkleurd
vertrapt als afval…
mijn sterke wereld was papier
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
648 koning schaak
de weg terug was er niet vaak
leunde tegen holle muren
mijn sterke wereld was papier
het leven aan mijn voeten
was de hel maar dan wel hier
ben verkracht door eigen woorden
kaats in woede furie terug
wilde heersen werd gevonnist
door de ogen in mijn rug
drie stappen nog
dan ben ik daar
mijn goot die
overloopt van dood…
een stil boeket van pijn
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
672 je kent mijn woord
het spreekt
soms lieg ik even
om de waarheid
te bewegen niet zo
hard voor jou te zijn
je hebt mij
bloemen laten zien
een stil boeket
van pijn
geleden door
herinneringen
die je slopen
je ogen vragen
wie ik ben
mijn hand
voor jou
achter mijn rug
breekt rozen
de kleuren
heb ik zelf helaas
ook niet…
Bloemrijk
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.487 De eerste breuklijnen
worden zichtbaar
en – de waarheid biedt
niet altijd troost –
overmorgen is verpakt
in een vage belofte
het leven is schaken
in de schaduw waar
het strijkend restlicht
wordt geliefkoosd
in uren van glas
haastig afgestofte
herinneringen herleven
traag maar intens
vluchten kleuren
in warm zwart
het sterven naast…
verkeerd verloren
netgedicht
4.6 met 39 stemmen
1.686 Een vriend die mij pas ontvlood
Hoort nog lang niet in de dood
Hij was een aardig heel goed mens
Kende bij iedereen zijn grens
Toch moest hij dapper gaan sterven
Zodat anderen zijn ruimte erven
Zo gaat het leven immers door
Al stelt mij deze heengang zwaar teloor
Want liever had ik dat men de echte bozen
Naar eer en geweten juist eerder…
stadsjutter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 de oude kar kraakt
in dezelfde voegen als
haar duwer, ze smeekt
om nieuw bloed, een laagje
lak aan antiek, de toekomst
is aan de jeugd, vers hout
de zwoegende man vloekt
op het weerbarstig hout
dat gebarsten wielen blokkeert
en zijn geleende schoenen spuwen
op zijn verweerde blaren
eigen vocht eerst schreeuwt hij
en ploetert verder door…
Regen op Selwerderhof (Groningen)
netgedicht
5.0 met 9 stemmen
917 Druipnat stond ze, alleen, voor het gazon,
het regende nu reeds pijpenstelen,
even geleden nog maar scheen de zon;
de bui leek haar niets te kunnen schelen.
Sterker nog, ze scheen het niet te merken,
keek onbewogen naar de natte grond,
tussen de matglimmende grijze zerken,
naar waar iemand zijn laatste rustplaats vond.
Was het de wolkbreuk…
De mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.635 de mens
een echo
in diepte, in leegte
kaatst klank en weer
kaatst trilling
buigt
vervormt
verstomd…
Elegie
netgedicht
4.7 met 20 stemmen
1.082 Een dode ooievaar
hangt ondersteboven
in een rol prikkeldraad.
Op bizarre wijze
verstrikt en droog gebloed,
lijkt hij nog het meest
op een verfrommelde landkaart:
geronnen rivieren volgen
het besmeurde relief van zijn veren.
Uit een donkere plek
onder zijn verwrongen nek
groeien rode bloemen.…
licht valt gelig op je huid
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
586 kaarsen zijn voor je gaan branden
licht valt gelig op je huid
wierook zal je geur veranderen.
de gekozen hymne weent voluit
jij staart kijkt stil naar boven.
geloken ogen je mond is dicht
jouw vingers heeft iemand gebogen
je lijkt wat somber bij dit licht
je hoort ze praten mild van toon
een hand een traan ze raakt je aan
ze zeggen waarheid…
door halfgoden in verval
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
656 adrenaline neemt de risico’s apart
de spiegel kaatst beweging langs bewegging
het pookje als pikkie in verheffing
bewustzijn is vernauwd tot de cabine
alleen de weg het razend remmen
zijn in staat zijn zenuwen te temmen
hij weet wat hufters gaan verdienen
de saaie wereld wordt genomen
door halfgoden in verval
waar de goden wonen zijn de
doden…
sluiers van de schemer raken
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
560 ik word niet wakker meer
heb het leven uitgeteld
herrie schreeuwt vergelding
in dromen over ruzie en geweld
ze laten koppen rollen
omdat diep van binnen
iets beschadigd is waardoor
de strijd weer moet beginnen
ik wil ontwaken
bomen en de hemel zien
sluiers van de schemer raken
kijken of ik deze dag verdien
kus de eerste zonnestralen…
bedoekt met lagen pijn
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
721 je springt
zonder landen
val is vlucht
brekend uit banden
ongewis
de diepte voorbij
nooit meer morgen
niet weer keert het tij
haat vloekt krijsend
zijn beschuldiging
schreeuwend ijlt
bestorven lucht
van rottend leed
het onbestorven
leven langs
voorbij
en valt en valt
je lijf bedoekt
met lagen pijn
rood in doodgebloed
verdriet…
blijven over zonder haar
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
711 de kastdeur kraakt
klok verstaat het
tikken van zijn slag
tijd telt uren rustig af
op tonen van oneindigheid
zon verschiet in kleur
laat stofjes dansen
in willekeur van lucht
geur van lang geleden herinnert
weer aan vluchtig ziekverdriet
zijn stil gevangen
in broos lijden
lippen smakken in het
delen van de dorst een zuster
drenkt…
toen ik de tower zag
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
700 ik vloog en wist
dat ik zou sterven
volgens allah's wil
gingen wij als martelaar
zijn koninkrijk beërven
als helden van de dag
was geboeid met
onmacht tot reactie
besefte snel de omvang
van hun actie toen ik
de tower zag al brandend
na een eerste actie
we rondden nog
een keer in dodelijke
zekerheid wist ik
ineens de tweeling…