Alle inzendingen

Zo sappig zo vol van vocht, dat 'k echt niet verder zocht Gepeld en wel, kwam ie bij me terecht, zonder gedoe: zonder gevecht. Zo sappig, lastig liet ie zich pakken, stiekem zat ik naar asem te snakken. De eerste beet, zei meer dan genoeg, dit was ALLES waar ik op hoopte en vroeg. De e...

Dit jaar is het dan echt de laatste keer Ik heb vandaag staan kleumen in de regen En kan er eigenlijk niet goed meer tegen Mijn voeten branden en mijn rug doet zeer En straks word ik geknepen en geslagen Ik mis ze nu al, die Drie Dwaze Dagen!

Wij zijn allen indirecte vrienden via via met elkaar verbonden, als dat in het echt ook zo zou werken dan was facebook niet uitgevonden.

Ik heb vandaag je brief weer gelezen over hoe je zo graag gelukkig wilde wezen over hoe je zocht en verdwaalde over hoe je vocht en maalde over jouw ontbrekend perspectief over ons, je had ons zo lief woorden die mijn hart verscheuren ik schreeuw het uit en richt mijn blik naar buiten bet...

Jouw feromonen zijn zo zoet Ze moesten 't verbieden Wat zou het leven treurig zijn Zonder jouw lipiden Ik zit vol met endorfine Het is maar dat je 't weet Ik hou zelfs van jouw globuline Ik hou van jou compleet.

wekenlang zag ik ze bouwen aan een nest van blad en tak onder boom en bladerdak jong geluk zag ik ontvouwen achter raam sta ik te koken ziet mijn oog bewegend klein nattig zwart in haar domein eierschalen zijn gebroken maar zie hoe snel natuur ontdekt een reiger nadert sluipt heel zacht...

het pad draalt voor me uit naar daar waar ik het bestaan nog niet van ken halsreikend tuur ik in de verte in de hoop een glimp op te vangen van mist belemmert het zicht als in een droom gewikkeld verschuilt de waarheid zich tot de zon haar rokken optilt

Het bestaan dankt haar feit Aan een duizelingwekkende diversiteit. Door op diversiteit te wedden Kan de natuur zich redden Zijn we nog niet alles kwijt. Om te kunnen overleven Moeten we diversiteit voorrang geven.

Maar wat je niet verwacht is dat het verbleekt als verbeelding ontbreekt verliest het haar pracht

Het kussen van jouw foto doe ik veel en heel verfijnd, stukjes plakken op mijn lippen waardoor jij stilletjes verdwijnt.

dit is mijn gezicht het is door lijnen getekend vroeger werkte ik op het land waar schilders stroompjes creëerden het zag vaak tegenslag groef zich vast in de winter in '63 schaatste ik de tocht die mij het leven zou leren over weemoed las ik de huisjes aan de Bonkevaart het ijs dat ...

Ze naderen in grote getale, ze moeten om de hekken heen, ze zijn slecht ter been en tegenstanders bléren, dat de duivel hen hale! Ga weg, ga naar jullie eigen land! schreeuwen de duizenden neo-nazi's, flikker op met jullie ellende, we hebben genoeg aan ons eigen, rot op met die islam-id...

Een veroudering in lijnen niet bestand tegen een eeuwige jeugd, kaalt het leven tot afkalving van de eens zo aanwezige fysieke levensvreugd. Het leven laat zich nog wel hullen in een strakke spijkerbroek of op andere wijze opvullen na een consultatief bezoek. Maar soms in combina...

Wanneer ben je maar beter dood? Hoe groot is de kans op panisch kalm een rolstoel door de straten sturen, kwijlend op een trommel slaan, op kreupel, gek, of half zo oud. Hoeveel vingers steek ik op? Je maakt een kind om te vergaan. Ik was er zelfs soms liever niet geweest. Maar dan, w...

ik heb de prullen geraapt van verdwaalde woorden een kleine schets gemaakt vervlogen ideeën een bewogen lach in een nacht die geen einde had wat snuisterijen en bling bling om alles even op te pimpen de diepgang van een kind in een volwassen wereld met oppervlakkige dingen het v...

II Wandlaar die me hier begraven ziet, Als ’t sterven 'n kunst was, dan lag ik hier niet.

"Geachte Turk in Nederland, ik vraag U vriendelijk uw stem weer uit te brengen, Om Erdogans mandaat wat te verlengen, dus als U AK-partij wilt stemmen, graag! Want laten wij dit feestje niet verknallen, Zelfs Merkel heeft hij stevig bij haar ballen."

schrift is geschreven maar misschien begon al eerder het intensieve lezen van vogelsporen in de sneeuw door de jager daarom wist hij welke kant hij op moest wie weet was het net zo goed een vrouw de vogelsporen waren het bewijs van afwezige vogelpoten die verder ware...

Tranen vloeibare emotie het reinigen van de ziel hoe lang nog? Zee zee van emotie het wegvloeien uit mijn lichaam. Emotie mijn emotie-lichaam ruimt op ruimt op de pijn, het gemis Hoe lang nog? Maan vanuit het duister zij begrijpt me, zendt haar zachte licht. Hoe lang nog? Ik...

M’n ouwe maten leven niet allemaal meer Je kent het wel Goede bedoelingen, zwak beheer Soms spreek ik hun vrouwen Geen tijd om te rouwen Problemen, alsmaar problemen De jongste ligt de godganse dag op z'n nest te gamen Dochterlief is zwanger van een illegale behanger en altijd gezeik...

Ik fiets in laat zonlicht langs de rivier Zondag in 'n vroege herfst staat op 'n kier Een kerk luidt haar klokken als met de hand Wonderschoon de stroom,het land door dag vergeten Bij mijn weten schrijft een God dit dicht.

Na maanden van werkloze afwezigheid, zit ik weer in mijn nog onverzorgde tuin. Het is er volop herfst maar, mijn God, wat heeft de natuur zijn best gedaan. De klimop is nog steeds aan het klimmen. Tjonge, wat ben ik trots op onze braam. De avond valt, ook al is het late middag. Alles wat ik...

Zo graag: stak ik je een hart onder de riem, maar echt: nog nooit heb ik iemand gezien, lopend met een hart onder de riem. Toch wil ik je laten weten dat ik aan je denk, zonder dat hart, uitstekend vanonder de riem!

Het is een oorlog niet te winnen, kanker vrat je op van binnen, te jong. Het is een gevecht bij voorbaat verloren, het is een ziekte die niet zou mogen horen, te vroeg. Het is een wedstrijd waarbij de winnaar altijd al bekend is, onoverwinnelijk onverwoestbaar en mensonterend. ...

Rust hier maar uit mama op deze zachte aarde die zachter voor je zal zijn dan je leven ooit kon zijn of geweest is nu zwarte, kale stammen ten hemel reiken nu vroege tulpen aarzelend hun bloemen tonen nu een nieuw seizoen begint regen zal je dorst lessen de eik zal je beschutten rust hier ...

Afscheid nemen tranen banen zich een weg naar het hart het verdriet heeft de neiging daar te blijven alsof het zich vastplakt de pleister op de wonde.

Elke vlucht die ik nam wanneer ik door de gate liep sprak jouw verleidelijk blik de intense boekdelen in de kleur van amber met een geur van bloemen waarbij ik jouw eerste aanraking weer voelde strelen. De poriën in jouw zachte hand die mijn angst absorbeerde de onzekerheid die jij met ...

Menig heipaal Schopt het verder dan wij Want als zo'n paal de grond in gaat Staat daar meestal een burgemeester bij.

De persoon die jou het meest gelukkig maakt is ook degene die jou het meeste pijn kan doen. Degene die jou een glimlach kan geven is ook degene die jouw tranen tot leven kan brengen. Degene die jouw hart kan helen is ook degene die het weer zal kunnen breken. Het is de macht die we iemand geven a...

Mijn herinneringen liggen vast in knopen, mocht de houdbaarheid van geest wat vroeg verlopen.