Alle inzendingen over liefde

Zoveel zwakker zal ik zijn zonder jou Zoals jij zoveel zwakker zal zijn zonder haar Zo dichtbij ben ik steeds Zo ver weg bij jou Verder en verder vaar ik jou vaarwel Verder en verder vaart mijn verliefdheid terug Ver gaan mijn gedachtes: Vaar ik ver met jou als mijn metgezel Langer laat ik lijden Lager wordt het licht Liever lag ik lang…

Ik wil je Ik wil je troosten Ik wil je verdriet wegnemen Ik wil je beminnen Ik wil je verslinden Ik wil je voelen, diep van binnen Ik wil je hart met het mijne verbinden Ik wil je lijf Ik wil je voelen, hoe je met mij de liefde bedrijft Ik wil je dicht tegen me aan Ik wil je nooit meer laten gaan Ik wil je!…

je schuift de stoelen naast elkaar gaat zitten en praat de uren vol ik luister haal geen adem en merk niet het graven van wie je bent naar mij blauwe bloempjes werk je stoer en zonder schroom naar binnen je bezet zo zwanger het luchtruim dat ik het niet kan dragen en zwaar moet leunen in de nacht alles wil ik wel geven om de stoelen weer…

Wat voor ogen Zou hij hebben? Ik ken hem nog niet! Alleen voel ik zijn ziel. De zachte wolk is er Boven mijn poëzie. Zoek me in de regen Vind me met zonnestralen.…

Een gedachte aan jou Laat mij terug gaan in de tijd De lucht was helder blauw Ik stond bij je in het krijt Maar verleden is geen heden En heden is geen verleden Zo vaak geleden Mijn ziel was overleden Nu sta ik hier Kijkend over het land Groots en fier Geef ik jou mijn hand Een klein meisje dat naast mij staat Een klein reisje Die…

Ik ben in Holland met de hoge dijken hondenbelastingen en allochtonenwijken Verplichting te solliciteren Gedwongen om de taal te leren Dat had ik helemaal niet in mijn land! Daar had ik een piepklein keukentje Met een grote pan, daar zaten we, met ze allen, urenlang. Dan vraagt U mij: "wat doe je hier, ben je dan verdwaald?" Ikke…

heb met vuur gespeeld het was heerlijk de gloed in je ogen te zien het spel van vlammen te volgen in het dansend komen en gaan op je huid nog heb jij je vingers niet gebrand aan de vonken die oversloegen wij hebben samen gerust ons in de warmte gekoesterd van het vuur dat nooit zal worden geblust…

je hoeft niets te zeggen je huid ligt dichtbij je veert me zacht je raakt me aan ik hoef niets te voelen ik adem jouw hand ik roer je mond ik mond in jou.…

Soms ruik ik de geur van een oude stad. Meegevoerd door de wind die zich laag en traag beweegt langs muren deuren ramen en via bewegende gordijnen tot stilstand komt bij de rand van ons bed. Daar liggen wij. Samen. In verdwijnend licht.…

Ia…

Ik was bij jou. Ik won je. Ik verloor je. Ik verliet jou. Ik nam je. Ik miste. Ik zag en herzag en verlangde, slechts koesterde. Ik liet één wens achter: eenmaal te herzien, te treffen oog in oog. Ik herwon jou. En weer zal ik je verliezen. Ik zal rouwen: 99 dagen lang. Ik zal zijn, hier op aarde, met jouw nagedachtenis, liefde en…

ik heb jouw tijd genomen je nachten bevolkt met dromen dagen gevuld met bloemengeur donkere kanten van wolken bekroond met de bladgouden rand van de zon ben de melodie voor jouw woorden die in liefde tot lied zijn geboren jouw plotseling verschijnen geeft mijn leven verlangens die nooit meer zullen verdwijnen…

Was 't loon naar werk voor 't schrijven van zeer vele gedichten Rechtstreeks uit de kamers van een bloedend hart? Was 't slechts lust voor dat moment? Toen? Opgestuwd. Begerig Geilvocht van opgebouwde jaren en/of Was 't waarschijnlijk toch echt' liefde Opgebouwd in jaren Een opgewonden liefde niet slechts een gunst Was 't…

is eergisteren negentig geworden, en nu ligt hij in bed. Hij begint zo zijn eenennegentigste herfst. De zon schijnt door het raam naar binnen op het behang en op het borduurwerk dat hij eens maakte: een stilleven met blauwe pruimen en groene druiven in kruissteek, gevat in een vergulde lijst. De nachten, zegt hij, de nachten zijn het ergste…

lichtgevend hangen de pompoenen in de boom begeleiden stapjes die onzeker gaan en toch hun mannetje willen staan een vogel schreeuwt weerkaatst in schrik van kinderlijk ogen wit handjes vast voor onverwacht de kleine dappere lach pas later in het volle licht verdwijnt de spanning uit het zicht dan is het feest de geesten…

als het even kon bleef ik nog een nacht bij jou, altijd bij jou als je ergens ver weg bent en misschien wel begraven zal ik je blijven zoeken en alsjeblieft ga niet dood…

mijn stap gaat voor duwt blauwe mijmergolven over drempels van hard steen in dampen van zomer hoog rondom het licht wolkt golvend stijgt lang ik volg traag in zacht glijden en stille aarzeling vooruit ik huiver warmte om me heen zie mij zoek mij kijk mij aan volg in lome trage beweging de watervaste dunne lijn naar mij aarzel en verstil…

Ze dwarrelde eens Mijn droomwereld binnen Als sneeuw in de zomer Om mij te beminnen Ze ontvouwde mijn vleugels Ze liet me weer vliegen Ze leerde me Niet mijn gevoel te bedriegen Ze betreedt 's nachts mijn dromen Integer en zacht Totdat ze verdwijnt Als mijn lief in de nacht (voor Isabelle)…

Ik zie niet wat je bedoelt, de eindeloze vraag die je van mij verlangt, de brandende kaars op tafel, het gezicht dat niet oplicht de twijfels die rond mij verschijnen, de geur van jou liegt niet, het is een mist het is een deken over me heen wees niet de verstikking die mijn adem wegneemt, blijf me zien, blijf praten ik wil je net als toen,…

voor W.Wilmink de liefde de liefde zal er steeds zijn met veel rode rozen en tierelantijn.. de liefde de liefde als een ansicht in kleur het odeur van verlangen en een zonnig humeur de liefde de liefde doet je steeds goed een blos op de wangen en een tintel in't bloed de liefde de liefde hoort eeuwig te zijn met superlatieven…

ik plak de uren met draden in mijn web symmetrisch rijgen dag en nacht hun eigen plek hangen daar en vangen weken in spinsels van vergeten sluit mijn ogen in niet meer willen weten wat de maanden zijn draadloos zijn de jaren uitgesponnen het wilde leven heb ik zelf verzonnen…

Soms overvalt me dat gevoel Weet ik niet wat ik met mezelf moet Kan ik wel huilen om een scheet Mis ik iemand die dat weet Kan ik nergens met mijn gevoel naar toe Voel ik me verdrietig en zo moe Weet ik echt even niet waar ik het moet zoeken Wil ik ook niet zomaar iemand roepen Voel ik me toch zo vreselijk alleen Mis ik zo die arm om me heen…

zodra zonnen de hemel aanraken van diep blauw dat nooit ophoudt bloemen in de vrucht ontwaken zich hullen in weelderig maïsgoud de rijp van verse weiden smelt zodat druppels als parels blinken zodra lessend water tintelend opwelt, dan kan er maar één naam klinken…

Ik dacht net aan je, tedere nimf De zoete leugen fluisterde je in mijn oor alsof je iets wilde opbiechten Je woorden betoverden me, ik werd opnieuw bijna vijftien jaar jonger voor de zoveelste keer vanochtend zag ik de lachende engel in je oog zijn vleugels wassen…

Hij is alleen loopt langs het strand en schrijft met zijn teen haar naam in het zand...…

flirt nou eens met je anonieme hoofd en je leuke lach, dan zie ik je fluister nou eens je naam en je woonplaats en wat voor mooie toekomst wij hebben, dan hoor ik je schreeuw nou eens! en zeg dat ik alles voor je ben en dat je altijd bij me blijft! dan geloof ik je! mis mij nou eens en zeg ik mis je.…

Ik zou jouw engeltje willen zijn jouw pas ontdekte schat. Ik weet alleen niet waar je uithangt. Maar ach wat dondert dat!…

Woorden praat tegen me gooi woorden over me heen ze sijpelen door m´n haar ze glijden langs m´n neus mijn mond zoeken ze binnen glippen proberen ze stijf gesloten hou ik mij tevergeefs ik voel ze plakken aan mijn gehemelte krioelen onder m´n tong zo verlammen jouw lettergrepen mijn zinnen voel…

een hoge toon ontsnapt uit het orkest vibrerend in ontroering de zonnestraal uit een klein gedicht brengt mensen in vervoering vol liefde bij elkaar behoeft slechts een intiem gebaar grote vleugels slaan ze uit maar dragen in teer lijf de kwaliteit van leven…

Vervaagde stille sporen van een beloofd geluk en een terugkeer van een moment in een laatste droom gevonden de vragende liefde en de fluisterende dood laat wachten. Blijven wachten en vragen in het ritme dat hij kan volgen. En waar hij weer kan vinden wat de droom sprak toen ze met haar overwonnen tranen zijn dode lichaam…