38706 resultaten.
geheimtaal
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
1.666 We keken naar de film, er vlijde
zich zoveel herkenning tussenbeide
dat ademloosheid zich ontspon
alsof een eerste liefde aanving. Ik begon
je aan te raken, te verleiden
tot zachte weerstand. Van terzijde
keek ik naar je smalle mond
waaruit ik één voor één verstond,
wat wij wel wisten, maar niet zeiden:
stille geheimtaal, diepste grond.…
nog kind
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
2.175 Er is een droom, adiafaan:
Ik ben nog klein, een kind
en ik sta voor het raam -
over de vensterbank geleund,
hoor ik een smal geluid.
Spreekt iemand in de
diepte daar iets uit?
Mijn vader, hij staat hele-
maal beneden en hij wenkt
zonder een woord.
Ik weet:
Ik ben bedrogen,
hij is dood,
er is geen stem.
Dus wuif ik terug
en…
GIJ ZULT MIJ ALLEN, ALLEN KENNEN
poëzie
3.2 met 20 stemmen
3.582 Gij zult mij allen, allen kennen,
maar 'k zal voor allen duister zijn;
want slechts wie 'k van mijn spot zal schennen
zal lichtend van mijn luister zijn.
Slechts wie na de eêlste weelde-spijzen
zal hongren naar mijn schampre smaad,
draagt eens vóór 't aangezicht der wijzen
de plooi der wijsheid in 't gelaat.
Maar hem, die mij niet heeft…
ik vroeg je: hoe vaak...?
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
757 Ik vroeg: hoe vaak herlees
je wat we schreven?
Je zei: o, niet zo vaak maar
wel vaak even en voorbij
als vogelvlucht
Ik vroeg: hoe vaak begrijp
je liefde onvervuld.
Je zei: alleen de jouwe,
onbedreven, onbedorven
als water, zuiver als scheppingslucht.
Toen zijn we opgestaan
en buiten samen herfst
gaan vermoeden.…
Als in het regenboogvlies
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
1.630 Als in het regenboogvlies
geen kleuren verbleken,
blijven wij de appels
van elkaars ogen.
Als geur blijft hangen,
worden jij en ik
een vleug rondom elkaar.
Als wat herinnerd wordt,
overblijft, zullen wij
elkaars foto zijn.
Maar zelfs wanneer het niet zo is
en alles straks vergeefs blijkt en vergeten
dan nog:
samen nergens overal…
Opa
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
2.319 Het is over, het is voorbij, een nieuw begin
het klinkt onlogisch, met weinig zin
maar we moeten verder zonder hem
het is niet anders, wij gaan door
putten kracht uit de herinnering
Vele vrienden heeft hij gehad
waaronder een lieve vrouw, een ware schat
oma is nu alleen
maar in ons hart zullen ze altijd samen zijn
een leven zonder opa, het…
parfum
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.565 je hangt nog in mijn trui
met parfum van vandaag
vluchtig word je
even streel je
klinkt van geur
de echo reukloos na:
houd mij nu vast
vasthouden
even maar…
jouw naam
netgedicht
3.6 met 15 stemmen
1.818 Weer wolkenloos en warm de dagen
waarin gemis heet als de zon
en zout als pijn. O lief,
dat vogels eens als letters waren
en ik de lucht beschrijven kon:
de hemel zwart van vleugelslagen
waarmee jouw naam begon…
Dit wintert niet
netgedicht
2.5 met 28 stemmen
7.414 Dit wintert niet, dit gaat
ook niet voorbij:
een jonge hoboïste snijdt
een vers riet. Een ander kind slijpt
potloden. Een derde breekt
het hoofd over een prille min.
En wij? Zoveel is zeker:
wij sneden ook, wij slepen dito
potloden en braken ons de hersenen
over idem.
Het zijn van de woorden
dezelfde daden.
Maar klinkers wisselen
als…
Twee zusjes
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
2.351 1
Het is geen ruziën,
ik noem het: zwavelzuren.
Nu het om de mooiste knikker gaat,
maken zij van ieder woord een bijtend gif.
Daarna zitten zij nog uren met de brokken
in hun keel.
Dan volgt de schaamte en het zwijgen
en het brandgat in hun ziel
2
Hun ruzie loopt op hoge
poten met een huilerige stem.
Zij vechten niet om het…
Oester
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
937 Zo had ik je nog niet
gezien: je ene hand
over de andere gelegd,
schelpsgewijs,
alsof je zegt:
Kom, wees mijn zand;
kom, wees mijn pijn;
laat mij voor jou
een parelmaker zijn.…
Zij
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
1.784 Zij durft niet kijken als ze kijkt
Zij sluit ramen en deuren
met haar ontloken ogen
Maar met haar vingertoppen schrijft
ze in de palmen van mijn handen:
bemin mij, doe mij open…
geur
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.106 je hangt nog in mijn trui
met parfum van vandaag
vluchtig word je
even streel je
klinkt van geur
de echo reukloos na:
houd mij nu vast
vasthouden
even maar…
Etretat
netgedicht
2.8 met 25 stemmen
3.757 Het veilige dorp van een mespuntje zee
snufje zout waar de kiezels de branding
doen rollen en klossen waar de winkels
nog op hun hurken zitten bijeen op een plein
waar de kleuren buiten de deur wiebelen
plastic strandslippers ballen waterpistolen
toeristen waar de naam kortom vredig is:
Etretat
Maar voorbij baai en bakens promenade…
Fire&rain 2
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
873 James Taylor op een nieuwe dvd,
vuur en regen krijgen melodie.
Maar god verhoede dat ik de regels hoor
over uitgewoonde morgens waar
plannen in de wind verwaaiden
en jij weg was.
Denken aan jou, zo stil nu, zo ver weg,
zo weinig in muziek, zo veel in kinderen
die blinde aandacht vragen...
Teugelloos geloven dat ook jij je ogen dicht
hebt…
Etretat II
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
945 De Meeuwen
Wij zitten op de schoorsteen,
hoog op de praatstoel zitten wij
te kakelen als oude wijven,
heksen. Wij snavelen elkaar
geschiedenissen na: weet je nog
van toen de dood en toen de dood
en van de kathedraal die nooit
werd afgebouwd?
Wij schieten in de lach, laten
ons van de daken waaien
in feilloos navigeren
Kaatst…
Loos, WO I (thema met variaties)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
803 I
Het bestaan in stenen op rij,
namen tegen muren opgestreken,
boeken, af en toe herdenken
met vergeelde droefheid:
het is in Loos te zien.
En we zouden moeten weten
dat elders iemand weer de passie preekt
en we zouden op de kippen moet passen
Het zal wel weinig helpen:
Sta op soldaat,
hoor het gore bevelen.
II
In…
La Normandie
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
943 Hoor hoe de wind ons uitlegt
waarom de orgels hier zo
de kathedralen doen dreunen:
Hoor, Cavaillé-Coll te Rouen
dondert door hoofdschip en beuken:
geluiden van oorlog en zout op de plank
uit verbrokkelde tijden.…
Wij van elkaar
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.166 Als in het regenboogvlies
geen kleuren verbleken,
blijven wij de appels
van elkaars ogen
Als geur blijft hangen,
worden jij en ik
een vleug rondom elkaar.
Als wat herinnerd wordt,
overblijft, zullen wij
elkaars foto zijn.
En zelfs wanneer
het niet zo is,
alles straks vergeefs
blijkt en vergeten,
dan nog:
samen ergens…
Jouw ogen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.511 Gedichten schrijven vaak zichzelf,
alleen jouw ogen niet, die moet ik maken
van zeewater en zilte schelpen.
Je ogen blijken mooier dan het raken
van woorden die moeten benoemen.
Geen vers tipt aan jouw kijken.
Ik schrijf over dat eindeloze blauw,
over het oplichten van de einder als het
weerlicht zoals toen die middag jouw
iris…
Schoolplein in de winter
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
5.101 Jij zit de dooie school te overleven
daar op dat bankje op dat doodleeg plein;
er komen vlokken op je haren sneeuwen
als word je zienderogen oud. En klein
dalen vanuit de hoogte meeuwen
neer op je handen die het brood verdelen
Dan laat eindelijk over de eeuwen
heen een stem zich uit een verte horen:
"Een vrouw, een man, een paradijs…
Echten buiten seizoen
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
1.508 De pottenbakker zoekt de leemsoort uit
voor als in de gestoofde zomerdagen
de Randstad hier haar rondje Echten doet.
Nog is de oven dood, nog lopen
kippen op de lege schappen
en is daar buiten het dorp
een opsomming van niets:
schoorvoetend zonlicht, vechten
tegen de gure molenwind,
nauwelijks gras,
niets eens een brink,
die dorpen immers…
Prima Materia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
733 Wanneer wij komen te liggen in
de handpalm van de tijd,
die adem over jou en mij
doet strijken en ons dan
in één zucht wegblaast.
Wanneer wij dus door eeuwen waaien
in het heelal van onze dood,
zullen wij zoveel zwaarte krijgen
dat ik naar jou en jij naar
mij wordt toegebogen.
We zullen elkaar vast wel niet meer raken,
maar reiken…
Ik weet dat jij er bent
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.032 Ik weet dat jij er bent
wanneer de tocht mij overvalt,
het dal mij opslokt,
het pad steil afloopt
en stenen zeer doen aan mijn voeten.
Jij zegt: kop op, als je
eens omhoog keek, jongen:
pijnbomen staan weer in bloei
en uit de rotsen groeit een plant
die hen in spleten breekt,
alles zal vlak worden, ooit.
Ooit alles vlak: het…
Zingen, hoe de donkre wereld
poëzie
3.1 met 24 stemmen
4.292 Zingen, hoe de donkre wereld
zijne ronde reize gaat;
zingen 'lijk de merel merelt
'lijk de nachtegaal, die slaat;
Zingen, blind, 'lijk vóór alle eeuwen
't laaien van 't onnozel licht;
zinge' als zon en maan, flambeeuwen
aan het duisterst aangezicht;
zingen: vreugde en smart, gesmeten,
al wat gloeit en al wat rijt
aan de gapend-geer…
LIEFSTE
gedicht
3.6 met 263 stemmen
67.530 Als ik er niet meer ben
deel me dan uit als brood
onder de levenden
en weet...
tussen de klaproos
en de korenbloem
stond ik te wuiven
als graan
gedenk mij
wanneer de halmen rijpen
of als de leeuwerik
ten hoogsten hemel stijgt
aanhoor de elegie
van pijnboom en plataan
denk hoe ik was genegen
het zachte oeverlis
onthou de vuurdoorn…
oud het mens de mens
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
2.028 Langzaam de trechter vergetelheid
binnengezogen bleef zij houden
van haring met uitjes voorgeschotelde
hapjes bij beetjes met een gebit
klepperend genoegen genoeg nooit
genoeg en altijd geholpen bij happende
hahap ja zo zo goedzo
hahap.
Zo wordt van ieder
het laatste het eerste
en is elk menselijk eind
een bijna mensloos begin…
Scheppingsdroom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.826 Mijn kind, dít droomde ik:
je schamele geboorte
en je open blik…
En dat je spreken ging
en ik je vóór kwam zingen:
Zeg ken jij wel de mosselman,
die woont in Scheveningen…?
Maar ook vertelde ik je in de tuin
over de dwergen van Svart Alfa Heim,
bewaarders van de schat der Nibelungen.
Zo schiep ik als vanzelf in jouw bestaan
besef…
Oud Nieuws
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.048 Dit is een ironieuwsbericht.
Mijn moeder zat destijds in een gesticht.
Ze is er ongewenst niet overleden. Ze
heeft er weinig schade aangericht en de
geboden therapie aanbeden. Toen werd zij
naar een dof bejaardenhuis gebracht.
Tot dusver het journaal van ooit een nacht
en over naar de weerman van het heden:
Er wordt een handvol najaarsweer…
In de puntjes
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.013 Soms vallen hele stukken weg uit verzen,
soms zijn het een paar letters hi.. en da..
die puntje puntje pijnigen je hersens,
totdat je zoekend zoekend vindend vindt,
verdubbelt wat je ooit eens had als kind
en schrijft de ware poëzie
hihi dada…