Netgedichten over religie

'het zondigen tot deugd gemaakt' daar durfden wij vroeger slechts van dromen hoewel zondigen het zijn uitsluitend de kleine geneugten waarvan je soms stiekem met ziel en zaligheid kunt genieten en laten we eerlijk zijn wie wil dat niet…

Je bent nog maar een vormpje in golvend grijzig zwart, een klein wit stipje toont ons je kloppend hart, ‘k bespeur in wie ik in mij droeg en die jouw moeder wordt een vleugelspreidend oergevoel voor wie zich in haar vormt. Er welt in ons een vreugdegolf, een omahart in bloei, door Zijn genadig Vaderhart beleven wij jouw groei.…

Een schijnbaar onbreekbare dag maar.. tussen fleurige parasols die als tropische eilanden op het vroege marktplein drijven en terwijl zwierige banieren oranje prinsen bezingen sterft er een kind een rijzige gestalte wandelt - ogenschijnlijk zonder om te zien - met de handen in de zakken de beschaduwde steeg binnen weg van het plein…

Ze maakte me wijs met mooie christologisch filosofische termen dat God altijd in het centrum staat om zich over mens en wereld te ontfermen een soort levenspolis de hemel in het verschiet als een soort hoofdprijs maar zolang de mens in vrome religie steeds vluchten gaat met opgewekte liederen en spirituele gebeden doet…

Op een ochtend word ik wakker. Door de gordijnen ontwaar ik licht, diep in mij een immense duisternis die mij doelloos lijkend verstikt. Alles om mij heen ademt beweging. Dynamisch de wereld buiten mijn bed met ontluistering in mijn hoofd, stilstand in rusteloze gedachten. In de verte slagen van een klok die mij oorverdovend luid wekken…

‘Is Pasen en de wind is krachtig Mijn windsels liggen op de grond Er speelt een glimlach om mijn mond Er zijn weer vele schapen drachtig Het is en blijft toch raadselachtig Ik fluit mijn trouwe herdershond Die blij is nu hij mij weer vond Hij likt mijn wonden, het is prachtig Ik was slechts enkele dagen dood Het is met recht waarlijk een…

en toen was er Jezus als synoniem hoop, geloof en liefde: een groots wonder een klankbord, bijna niemand kan zonder vooral liefde troont het hoogst bovendien zonder dit kan men niet ultiem leven bezit jij geen praatpaal in je bestaan denk je nu echt: het is overbodig? knieën en tranen zijn er niet voor niets Jezus leeft in jouw twijfelachtig…

Bij 't laatste Avondmaal spreekt de Heiland over de wijnstok, die door God is gevoed. Wie verlangt niet vol herboren gemoed hieraan te groeien met hoogste bijstand? Elke druiventros voele de scherpe tand van 't snoeien, ondanks scherpe pijn steeds goed. De boom der eed'le drank verplaatst zijn voet, dankzij mild heersend apostelverstand.…

nu ik hier zo sta ja ik zal eeuwig onthouden hoe jouw palmen alles rondom hoeden voelen en voeden ik mag niet vergeten hoe je damp vervluchtigen doet met twee linnen lippen een wade van gezwachteld speeksel in lagen bracht tot basilieken – koralen van eenvoud zo zoet - hoe je gewelven van niet bestaand been de processie laat dragen…

Nee Petrus, ook jij redt het niet, al doe je zo je best, ook jij bent niet voornamer of beter dan de rest. Wie zonder zonde is heeft ook geen Redder nodig, daarom was Jezus’ reddingstocht voor niemand overbodig. Al zal er altijd iemand zijn die zegt ik ken Hem niet, de Heer die ons doet leven is ‘t die ook hem doorziet. Al horen we…

Met regelmaat haal ik mij lieve doden Zo leeftijdloos nu helder voor de geest En sprakeloos ervaren wij het feest Door de geheimenis ons aangeboden Met om ons heen weer volop lenteboden In mij dobbert een pril zoetwater beest Waar ben ik toch zo angstig om geweest? Wij mensen leven dankzij antipoden Ik neem tafelmesheften van het…

Het boek Openbaring toont een gitzwarte zon een bloedrode maan waarbij sterren van de hemel vallen angstwekkend kondigt zich de dag des oordeels aan engelen blazen zelfbewust dienstbaar op bazuinen de tonen beduiden dat men bereid moet zijn op het grote gebeuren maar niet omhoog kijken in alle rust het werk van zaaien planten arbeiden…

in het aloude Mokum vonden zij na pogroms een wijkplaats aloude zeden en gewoontes leefden voort in tijdsspan tussen leven en dood bruiloften waren uitbundig na de huwelijkssluiting vertrapte de bruidegom een glas de brute laars van haat vermorzelde miljoenen levens toen, maar ook nu N.a.v schilderijen door Mels Sluyser…

geen omhelzer de priester hij ziet met ons het duister in die pijl hij wijst mij aan hoeveel verloor ik niet…

We maakten een wandeling zo maar een keer in maart, zonder navigatie of kompas zelfs niet met een routekaart. We dwaalden in onmetelijkheid, verloren ons in 't Ughelse bos. Vrij richtingloos liepen we daar en maakten ons van de wereld los. God weet waar we in gedachten waren maar net toen we Hem de juiste weg wilden vragen was het dat…

Hij ging naar Naïn en raakte de lijkbaar aan Hij ging staan ging terug naar haar en sprak: "Hij heeft zich om ons bekommerd en is opgestaan"…

Ik behoor tot het ras van aardbewoners die vechten voor hun leven net zoals vlammen die vonken spatten dodelijk doelbewust maar ook onverschillig zoals steenslag op de wegen. Ik behoor tot het ras van aardbewoners die wonen in een land waar staal- en napalmbomen weelderig bloeien en het brood gemalen wordt uit levend beenderenmeel. Het…

Omzichtig kijk ik de straat door, niemand. Snel stap ik naar binnen de deur bonst achter mij dicht met een dof geluid. Langzaam schuifel ik de kerk door eeuwenoude grafstenen, versleten tegels rijen banken, vaal donkerbruin als het bier van gisteravond, hoog het bewerkte gewelf. De stilte is benauwend, stroperig muf alleen God weet hoelang…

De waarheid die ik aanhang, Die vind jij niet deugen, Maar maak je met dat oordeel niet Jouw waarheid tot een leugen?…

Ze had kanker toen ze zei: Geloven is voor mij als kind bij vader achterop de fiets vol overgave, benen in de fietstas, leunen tegen vaders jas, Hij kent mijn bestemming zonder routeplanning. Ze kende haar vader maar even. Toen hij stierf was zij pas zeven maar de band met Vader is altijd gebleven. Als Vaders gang lijkt te vertragen…

kloppend hart gekluisterd aan het nu hoor de stilte van muziek waarop we morgen dansen we zijn de nacht voorbij als alle kaarsen branden…

Na de zondvloed geeft de blij glanzende regenboog zuivere levenszin aan de schone aarde spreekt van Gods hoede over heel de wereld de stad Babel beeldt echter de eigenwijze mensheid die tot elke prijs naar steeds hoger streeft tenslotte een grote verwarring van allerlei spraak is zonder begrip voor elkaar reinheid en warboel gaan samen…

‘God is groot,’ riep hij ‘Ik ben een martelaar!’ en blies zichzelf op Zijn kruis van eerzucht werd te zwaar, het kostte hem de kop.…

'Ik strijd vóór de waarheid,’ riep hij, maar schrok zich intussen lam, toen hij door die strijd opeens àchter de waarheid kwam.…

waarom moet het zo moeilijk de zon gaat heus wel op eerst zien en dan geloven waarom is aannemen zo complex en komt het misschien alleen op voelen aan Jezus en zijn moeder Maria het lot van hun beider bestaan anders kan ik het niet omschrijven waarom vangt bij zijn geboorte alleen hun lijden aan ‘k zal droefenis moeten aanvaarden…

Terwijl al die hogere machten de wereld laten verkrachten claimen religieuzen bij opbod de uniekheid van hun eigen god hadden ze het voor het zeggen dan zouden ze verplicht opleggen dat hun god de enige ware is alle anderen hebben het dus mis als uitwas van de theoretici zijn er de godsdienstfanaten ze gebruiken hun god als alibi om alles…

Abraham ging zijn enige zoon offeren dat viel goed in die tijd maar hij was ook erg slim hij had al een bokje klaargezet en hij riep: Kijk, een bokje van God ! Dat offerde hij en hij kwam terug met zijn zoon iedereen opeens vol bewondering: zijn God was barmharig, eindelijk eens en iedereen wilde liever daarin geloven en alsjeblieft…

Als de geur zich een weg heeft gebaand naar mijn gevoelig, verwend reukorgaan is de kinder- en schooltijd weer terug bedompte geur van een klaslokaal waar een stinkerd ook nog windjes liet Diezelfde geur hangt om een oude vrouw troebele ogen kijken onschuldig om zich heen staan in de rij voor de kassa in de supermarkt omstanders deinzen…

Haar stem vertelt me van de hel waar ze is doorgegaan, haar hoofd let op verkeer, haar hellepijn bereikt mijn hart dat krimpt en opent voor nog meer. De klanken van haar pijn raken de wanden van de kleine ruimte, haar woorden raken diepten van mijn ziel, doen me beseffen hoe het schrijnt om ongewild een ex te moeten zijn. Wanneer…

Zeeën vol van liefde heeft zij geweend haar wonderschone kind, haar Zoon is dood genageld aan een kruis met slag en stoot haar lief en leven werd alleen geleend God heeft ook haar uitgezocht te lijden vanuit reeds aangewezen moederschoot het Mirakel waar zij zo van genoot alles was voorzien, niet te vermijden nu wiegt zij haar Wonder onder…