Alle inzendingen over liefde

Blik door het venster regen op het platte dak asgrauw daarboven zij luisterde niet maar het blauw van haar ogen daar verdronk hij in…

jij, je fluistert als de morgenwind in zachte tonen je woorden tot het mijn hart ergens vindt en in mijn ziel ontkiemt. En ergens in mijn gedachten ontstaat dat zoete verlangen dat in verwondering wacht op die trilling, een snaar die is geraakt en van alle wonderen op de wereld de meeste indruk maakt. Ach, diep in mij voel ik het gebeuren…

ik heb met jouw woorden mijn imperium gebouwd de vergezichten in je ogen zijn me al vertrouwd jij ademt wind die wolken laat spelen in een blauwe lucht je lach jubelt over bergen en zeeën krult golven met schuim kom liefste naar het paleis van mijn keizerrijk daar klopt het hart in luisterrijke zalen jouw warmte zal…

(voor I. W.) De wilde paarden komen mij beschermen, ze rennen als woeste krijgers rond mijn ineengestorte lichaam. De gieren pikken al van mijn dijen, maar jij schreeuwt luid hun valse gestalten weg, je wurgt de jakhalzen en je omhelst me alsof ik je vader ben. Nu zeg je dat we beter samen in een klooster kunnen babbelen, terwijl gemengde…

Onderweg naar jou buigt de weide voor de wind in golven van groen, van een van wilde bloemen verweven tint van de lente, van de zomer van de lach van een kind. Onderweg naar jou schijnt de zon voor de wolken de hemel blauw drijft het licht op de wind over land over water, overal ademt de lucht het vuur wat ons verbindt Ik kom er…

in hoeken van de eeuwigheid ligt de tijd te rusten van zijn reis op zonnewind in de luwte van niet gebeuren stapelt mogelijkheid zijn kansen op toeval lacht als teruggaan in verleden onverhoedse perspectieven biedt om alsnog verloren tijd weer in te halen op de weg naar eeuwigheid…

waarom vliegen merels heel dicht langs jou heen ik zie het steeds dit fenomeen zie het telkens om je heen net als ik het geeft ze een kick dicht bij jou te zijn dus daarom vliegen de merels steeds heel dicht langs jou heen waarom vallen sterren zomaar uit de lucht ik zie het steeds het lijkt een vlucht ik zie het telkens om je heen net…

Hebben woorden wel altijd het bedoelde effect? strelen mijn gevoelens nu toch weer jouw ziel? zullen mijn aanrakingen jouw "zijn" beïnvloeden? veroordelingen gaan je eigen "ik" vernietigen wij moeten onze complexen tegelijkertijd uitbannen elkaar vinden in een verstrengeling van harmonie, liefde, dankbaarheid, inzicht, tolerantie en vrijheid…

Omdat jij niet wil weten dat ik van je houd slik ik mijn liefde in met als gevolg een steeds groter groeiende vuurbal die door mijn lichaam raast op zoek naar een way out waardoor soms in een moment van onachtzaamheid als ik naar je kijk de liefde uit mijn ogen spuit en jij daardoor ineen krimpt van schrik en ik bij die aanblik snel…

heb als jonge loot het bos zien groeien in seizoenen bloeien samen ringden we de jaren in voor en tegenspoed tot kreun en steun het bladgeruis ging overheersen ik zag ze vallen in de laatste zomerstorm geknapt als lucifers mijn bos is weg ben kwetsbaar en alleen de wind jaagt langs me heen ze hebben me gestut verplaatst…

toen ik je mijn hart gaf durfde ik niet te kijken en zag daarom niet dat je het niet aannam nu bungelt het daar want ik had het al losgelaten…

Uit twee ongelijke stenen vonken van vuur, ontstaat de pijn en warmte waar jij op mijn huid ontdooit, al spelend plooit een naam zich tussen navel en je haar,proef het vlees en bloed, daar waar ik de onzichtbare tintelingen vermoed. Overloop het water op het late uur of in zeven sloten tegelijk, waarvan waarachtige rivieren…

een vleugje blauw wat wit en grijs een warme wind waait door mijn fotoboek geen palmen en heet zand of bikinimeisjes op het strand van verre oorden in eigen woorden vertellen mijn plaatjes het unieke verhaal van deze zomer waarin jij de hoofdrol speelt het licht verdeelt en zelfs de choreografie ongemerkt van mij overneemt…

'je est un autre' Rimbaud (voor I W) Ik ben de monnik-dichter die al jaren in de moerassen van Gouda rondbagger, nooit meer de trein of de bus neem, enkel de fiets om bloemen en vogels te kussen, ik ben de angsthaas die zich opsluit in zijn veilige flat, die schrijfsels via zijn computer de wereld instuurt, zoals een eilandbewoner flessenpost…

jij die altijd alles in de hand hebt gehad moet het nu overgeven nog onafhankelijk van geest maar je lichaam leidt een ander leven de ramen zijn gesloten gordijnen filteren licht op de afwezigheid in je gezicht niet jij zal hier de deur gaan sluiten zoals je altijd hebt gezegd toch zal je lach ook in het nieuwe huis weer klinken…

Ik hou van jou steeds meer jij lekkere lieve knuffelbeer Verlangens keer op keer elke dag en telkens weer En zelfs na al die jaren blijf ik in jouw ogen staren Jouw mijn liefde verklaren jij bent niet te evenaren Ik weet als ik naar je kijk dat ik een klein meisje lijk Dwalend in mijn vlinderrijk en steeds voor jou bezwijk Ik blijf…

er zat een knoop in de tijd ik trok aan het kortste eind kon de grote lus herinneringen niet meer binnenhalen moest ze laten gaan uit de verbanden die mijn jeugd omspanden kwam nog wat fragmenten tegen uit een ongekend verleden maar te weinig voor een fundament wat losse stenen en cement zwerf op het net in verloren tijd…

De echo van geschreven woorden zal altijd blijven naklinken hartstocht is een goed instrument maar liefde crëert de mooiste muziek…

nog zie ik de opgeheven hand kan er niet mee leven zij blijft zweven voor mijn geest en deelt de wegen die ik neem nooit frank en vrij jij bent er in verschijnen altijd bij is het een waken of daalt de hand opeens in keihard raken jij kon mij geen vingerwijzing reiken ging dood zonder om te kijken…

Iedere partij is begaan met de wereld en alle mensen. Zelfs met partijen die andere wegen willen en criminelen. Eigenlijk willen allen meer dan meer centen, ieder wil geluk. Lijden opheffen of zelfs dood sublimeren en eeuwig geluk. Het hier en hierna wil iedereen genieten en doen genieten. Zelfs misdadigers hebben mijn liefde…

kom schuilen onder het bladerdak loop met mij het schaduw pad weg van het helle licht dat genadeloos je zorg en pijn beschijnt een kleine pauze op een omgevallen boom samen praten zonder schroom in delen vallen lasten van je schouders die doodmoe van het dragen zijn met een gestrekte rug weer terug in het licht waar de zon schijnt…

Vol vuur en vlam verhit in 't spel vol liefde dan spetterend, knetterend verzengend heet eindpunt bereikend ontladende kreet uitrustend in veilige armen uitgeput, gelukkig in dromenland verdwijnend zonder dat je het zelf weet verzadigd, tevree... het spel tussen twee.…

................en als je liefde geeft, dan stralen lichtjes in je ogen. omarm je vol van mededogen een mens, die leeft.…

slechts oude foto’s geven aan hoe ver het zicht was toentertijd nog tornen kerk en kloostermuren op tegen de westenwind groeven geladen met zout van zee en stof van de aarde in gebed met onvervuld verlangen gedragen door de wind een relikwie die aan het heilig roomse snoer is blijven hangen…

Mijn liefde voor jou is net zo groot als de bladeren aan de bomen, ontelbaar zijn. Mijn liefde voor jou is net zo enorm als de aarde groot is. Mijn liefde voor jou is net zo talrijk als de sterren aan de hemel. Mijn liefde voor jou is onmetelijk. Hoe zit het met die van jou?…

Een troostende hand zegt vele malen meer dan ontelbare goedbedoelde woorden het gevoel heeft het gehoor overtroffen in het leven kan je toch nog boffen weggehaald voor de poorten van de hel dat beseft hij nu zeker wel dit was het verhoren van zijn gebed, maar die warme troostende hand heeft hem gered…

Mijn god is ver weg, een onvoorstelbaar wezen met twee gezichten. Het lieve gezicht en het boze gezicht, dat het kwade niet wil. Het boze gezicht kijkt naar verleden pijnen, naar al het kwade. Het lieve gezicht kijkt naar toekomstig geluk en het fijne nu. Het lieve gezicht zie ik achter de maskers van lijden en dood. Mijn oude…

Ik hoef niet langer te vluchten voor mijn eigen schaduw verstop mij niet meer voor het donker luister niet naar personen die hun eigen ik niet eens meer herkennen worstel niet langer met het verleden neem nu mijn eigen beslissingen volg nu mijn eigen hart dat ik veel te lang op een zijspoor heb laten staan…

heb je bloemen gegeven waarvan de harten bruisen van leven de knoppen al sierlijk gelijnd hun vormen verfijnd in jeugdig ontluiken laat ieder zijn kleur en volwassenheid blijken uit het diepst van hun hart gaan de vruchten van samen als nieuwe generatie van start…

Schaam je niet om ons vannacht, lieverd Wees mijn betere helft Laat je blozende, luide stem horen!…