Alle inzendingen over emoties

Geniet van het leven van al het goede wat je ervaart Zo wordt het leven leuker ook al voel je je bezwaard Kijk naar de kleine dingen nu is het moment om gelukkig te zijn Je kunt alles maar één keer beleven elke dag is een festijn Sta jezelf toe om te genieten het doet je immers goed We leven te vaak in het verleden terwijl het heden ertoe…

Speciaal voor jou zijn deze woorden een warme omarming vol begrip mijn stem blijft stil waar ogen spreken en jouw traan over mijn wang rolt…

Wat houd ik van de herfst, dit laat seizoen dat blinkt in spinnenwebben vol van parels licht. Ik koester zelfs in dromen dit gezicht dat rood en goud nog even glanst in stille eiken. Waarom slechts lente vieren als het leven zo gauw voorbij gaat en de nevels komen die hangen als een grauwe sluier over huizen en hen zacht maken in hun contouren…

In de stilte van mijn denken geniet ik van innerlijke rust In mijn aanvoelend weten voel ik mij gesust In het diepste van mijn wezen streef ik naar mijn einddoel In mijn vrijpostigheid stap ik af van elk schuldgevoel In mijn dagelijks bewustzijn wil ik zijn wie ik ben Om in grenzeloos verlangen te kunnen zeggen.... wat ben ik blij dat…

Als ik jou groet ‘k zeg je gedag dan is dat een vriendelijk gebaar, als je ’t maar zag. Als ik naar je zwaai en lach ook bovendien, jij kijkt van me weg, is ’t schaamte dan misschien? Of is dit wat wordt bedoeld met: de waarheid niet onder ogen zien?…

Er bestaat een tuin Ontvlucht in mijn herinnering ’s Ochtends klinkt er de bazuin En het geurt er naar sering Een tuin waarvan ik heb gedroomd O, eens zal ik daar binnengaan Via een brede bomenlaan Die het gebied daar dan afzoomt Van mijn tuin Een tuin met een prieel Een tafel in een stille hoek Plek voor oud en nieuw bezoek ’t Goede…

Zo laat laakt de zon het droom verwelken kinderstemmen, voldoende geroezemoes en groentesoep gesmokkeld met twijfel het schip gevoelens vaart nu het innerlijk kind langs de herfstbomen naar novemberhaven waar tussen roeiboten, een vreemde visarend groene ogen in droom bewonderd falen in het zadel van de cowboy in de wind onder wolken, zon…

In mij woekert een enorme storm, De verschillende emoties zijn enorm. Verdriet, eenzaamheid en woede alles waait door elkaar Wat is goed of fout of wat is nu nog waar. Waar is het einde en wat is het begin, Moet ik huilen of heeft dat geen zin? Alles komt tegelijkertijd omhoog, O jee ook nog buien en niet droog. Ik laat de storm maar razen door…

Hart en hard aan ’t een kun je zien met wie je te maken hebt misschien. Aan de ander alleen merken, hoe taai. De ruwe bolster kan nog zo ruw zijn, er zal altijd sprake van een hart zijn.…

Ga maar, vlieg weg laat maar dagen wereld vriendelijk door het deinzend deuren dragen, vragen in kleine alledaagse dingen hoor ik soms de liefde zingen maar, stonden wij niet samen toen je naar mijn levensadem vroeg achter de bomen uit het nachtwoud mijn lijf weer naar bekisting droeg kom je bij me met die hand maak je mij nog wakker…

Niet rooskleurig het licht van mijn feiten: een handvol dode mussen en geen vogel in zicht. Toch hoor ik hem zingen, de lijster, voorbode van de zoveelste lente en prompt steekt de hoop zijn zoveelste kop op. --------------------------- uit: 'Onvoorzien', 1966.…

liefde ongekend is ontdekken wie je bent ontdek waar liefde is anders grijp je mis in liefde ondergaan is onderdeel van je bestaan…

Is het nu zomer, is het nu herfst want zon en regen, wolken en licht spelen krijgertje alsof het verwende kinderen zijn die niet goed weten wat ze willen. De geuren van verval en heimwee, van niet te begrijpen vergankelijkheid en toch toekomst en perspectief versmelten met een vleugje romantiek want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,…

Met duizenden lichtjes schrijf ik jouw naam tegen de donkere hemel Met duizenden bloemen schrijf ik jouw naam in het groene gras Met duizenden voetstappen schrijf ik jouw naam in het natte zand En met alle liefde die er bestaat staat jouw naam voor altijd in mijn hart!…

Vreugde en verdriet een lach en een traan oorlog en vrede liefde en haat alles is er voldoende en in overvloed te horen, te lezen te voelen onbegrip of juist warmte negeren of een luisterend oor een reikende hand of een afwijzend gebaar leven en dood allemaal zo dicht bij elkaar donker en licht groeten of voorbij lopen wist…

De lach ontstond, die klaarlichte dag waar het eerst – verduisterd- geen vreugde zag. Met ruwe rauwe regennat kwam plots’ daar -als bij toverslag- die donderslag, dat dwarse weerlicht een bliksemslag een zenuwlach de slappe lach. ze hipte over loos kabaal als einde van een triest verhaal snoeide snel de grove woorden met goedbeslagen…

Prikkelende geur pas gescherpt kleurenpotlood kleu(te)rtijd in beeld...…

Op stille avonden denkt ze nog weleens dromerig terug aan hem haar jeugdliefde met een tedere glimlach in haar ogen wat hield ze van hem soms hoort ze nog zijn warme stem en stillekes in haar hart staat zijn naam geschreven met een gouden pen onuitwisbaar al had ze later ook weer lief gehad op andere wijze de herinnering aan…

gevoel heel zacht armen om me heen duurt de hele nacht niet alleen kussen heel zacht strelen wakker worden zoveel delen…

Waarom begrijpt niemand hoe ik mij voel? Waarom begrijpt niemand wat ik bedoel? Mijn verdriet stop ik ver weg voor iedereen Ook al voel ik mij dan erg alleen Kan iemand deze muur om mij heen slopen? Misschien is dat wel alleen iets om op te hopen Er komt een dag dat ik mij helemaal kan laten gaan Dan is er iemand met wie ik dit alles kan…

spinnen in mijn hoofd zo klein weven mijn verwarde gedachten tot het lijnrechte zinnen zijn…

in de tiende maand schuift mijn bodem onder de voeten het kan ook zijn dat de geest kiest bij het vallen der bladeren voor een andere route het lijkt of hakken plakken aan de aarde en schoonheid het laat afweten in haar oorspronkelijke waarde het is een brug overgaan zo zwaar als het beklimmen van het rulle duinzand om aan…

In gevecht met de natuur Net als al die keren Maar nu zelf achter het stuur ‘k Zal ze wel eens leren ’t Water spat over je heen Wind blaast om je hoofd Even helemaal alleen Alles lijkt verdoofd Ook al ga ik onderuit Wat wel eens gebeurt Iemand haalt me er weer uit Niet te lang getreurd Dan relaxed weer op mijn boot Vertrouwend op…

Beloftes gebouwd op drijfzand leven met het geluk van een ander afgedwongen dat kan niet fluistert de wind dat mag niet fluistert het hart geluk gebouwd op tranen van een ander gaat als een molensteen hangen om je hals het heeft geen toekomst…

als je ooit van ver hiervandaan mij kunt zien en mijn bestaan zeg je dan ja ik heb er vrede mee of is het niet oké misschien zeg je ja is het oké dan kan ik een nieuw leven leven geven…

De blik in haar ogen de warmte in haar stem de half opgedroogde babykwijltjes op haar troostschouder van zwarte wollen trui vertellen me mijn zus is moeder…

de klimop in mijn tuin vol bijen en vlinders oktober de dagen vliegen voorbij gedachten zit op de top van een duin en kijk naar de beelden die langzaam voorbijgaan groeiende halmen een vreemde stap in het donker je ziet het niet stapt blind over de duinen nachtblind we lachen de zee achter de duinen lichtjes schitteren op de golven…

natuurlijk liep ik te dwalen tussen heden en verleden babyllon en haar talen vergeten verdriet zij die mij verliet maar er schuilt nog wat achter in mijn kastanjebruin geheel de schreeuw van waarheid wie wou er spelen met gevoelens die nooit helen wie ging het gevecht aan met boven ons die oude maan bloeden doe ik niet meer want inmiddels…

Verbondenheid: met sterke of niet zo sterke banden vast aan anderen die jouw leven dragen; Jij draagt het hunne en je maakt elkander tot die ene die niet inwisselbaar het leven eigen vormen geeft. Hoe oud je ook kan worden, steeds blijf je vast aan wat je krijgt en geeft, aan de sporen waarin je leerde lopen, leerde spreken. Verbondenheid…

Door dagen, maar vooral door nachten vlucht ik voor hen schimmen uit verleden, heden mijn belagers trachten me te achterhalen door het wegenlabirinth van eigen geest bevreesd, klim ik langs bange paden blindelings tastend, zoekend naar (ach, laat hij bestaan) die schakelaar, barrierre tussen licht en duister hees gefluister overspoelt mij…