Alle inzendingen over emoties

Een vuur van koper een vlaag van brons een woud van beuken breed voor ons…

Op het moment dat ik jou zag won je gelijk mijn hart en intens is de wens in mij om ook altijd nog al is het diep van binnen dat onbevangen kind te mogen en te blijven zijn laat me dagelijks mijn fluister zo beginnen…

Een tochtje met de trein heb dit dertien jaar niet gedaan kijk uit het raam zie huis na huis gezin na gezin met kinderen zonder een enkele grijze muis Geluk dat zoveel mensen kennen gezellig met elkaar binnen een koe staart eenzaam voor zich uit een kat ligt in een vensterbank genoeglijk van zich af te spinnen En buiten verkleuren de…

Had ik geleefd haaks op stroom, niet rechts op drift, gegrift in trage vliet, niet links in schroom, ik zie het niet. Ik was meer mens,minder plooibaar in verdriet, de beleving was intens, bakens in verschiet, ik zie het niet. Maar ik heb vaak immens gedicht, helpt dat in een spontaan gericht? niet ieder punt was raak, ik zag het niet…

Hoopvol in vertrouwen en met liefde zei ze met een tedere glimlach voor ze haar ogen voorgoed dicht deed ik ben niet verder weg dan je eigen hart pas nu bijna twee jaren later kan ik aanvaarden…

laat het licht wat verlichten laat de mens als hij wil wat gaan dichten laat de mensen maar praten het is altijd makkelijk om te haten laat de vogels maar zingen laat mij haar beminnen laat het duister maar verliezen en ons de lichtjes voor altijd winnen.…

Boven de wolken leeft geen naam meer danst leeg met loos duister naar het licht waar woorden wankelen onder aards gebral struikelen stralen ademloos, haperen raken het laatste dag en verdwijnen in mist zelfs huilen maakt muziek…

Een winterochtend lang geleden liep ik, nog net geen zeven jaar voorbij die oude hazelaar en zag voorzien van stok en hoed schuifelend langs de oude gracht een oude man van zeker zeventig jaar. Nu, en vele jaren later, loop ik zelf vermoeid en stil weer langs dezelfde oude laan en zie opnieuw een jongen van amper zeven staan.…

Zij kan niet praten, krijgt geen woord gevormd Haar lippen blijven geluidloos opeen. Zij kan niet uiten, gebarentaal is haar vreemd Zij kan lachen, huilen, tranen vloeien in overvloed. Of dat ze ’t nou van verdriet of juist van vreugde doet ’t maakt niet uit, dat ze niet praten kan, je hoeft haar alleen maar aan te kijken dan…

Geniet van het leven van al het goede wat je ervaart Zo wordt het leven leuker ook al voel je je bezwaard Kijk naar de kleine dingen nu is het moment om gelukkig te zijn Je kunt alles maar één keer beleven elke dag is een festijn Sta jezelf toe om te genieten het doet je immers goed We leven te vaak in het verleden terwijl het heden ertoe…

Speciaal voor jou zijn deze woorden een warme omarming vol begrip mijn stem blijft stil waar ogen spreken en jouw traan over mijn wang rolt…

Wat houd ik van de herfst, dit laat seizoen dat blinkt in spinnenwebben vol van parels licht. Ik koester zelfs in dromen dit gezicht dat rood en goud nog even glanst in stille eiken. Waarom slechts lente vieren als het leven zo gauw voorbij gaat en de nevels komen die hangen als een grauwe sluier over huizen en hen zacht maken in hun contouren…

In de stilte van mijn denken geniet ik van innerlijke rust In mijn aanvoelend weten voel ik mij gesust In het diepste van mijn wezen streef ik naar mijn einddoel In mijn vrijpostigheid stap ik af van elk schuldgevoel In mijn dagelijks bewustzijn wil ik zijn wie ik ben Om in grenzeloos verlangen te kunnen zeggen.... wat ben ik blij dat…

Als ik jou groet ‘k zeg je gedag dan is dat een vriendelijk gebaar, als je ’t maar zag. Als ik naar je zwaai en lach ook bovendien, jij kijkt van me weg, is ’t schaamte dan misschien? Of is dit wat wordt bedoeld met: de waarheid niet onder ogen zien?…

Er bestaat een tuin Ontvlucht in mijn herinnering ’s Ochtends klinkt er de bazuin En het geurt er naar sering Een tuin waarvan ik heb gedroomd O, eens zal ik daar binnengaan Via een brede bomenlaan Die het gebied daar dan afzoomt Van mijn tuin Een tuin met een prieel Een tafel in een stille hoek Plek voor oud en nieuw bezoek ’t Goede…

Zo laat laakt de zon het droom verwelken kinderstemmen, voldoende geroezemoes en groentesoep gesmokkeld met twijfel het schip gevoelens vaart nu het innerlijk kind langs de herfstbomen naar novemberhaven waar tussen roeiboten, een vreemde visarend groene ogen in droom bewonderd falen in het zadel van de cowboy in de wind onder wolken, zon…

In mij woekert een enorme storm, De verschillende emoties zijn enorm. Verdriet, eenzaamheid en woede alles waait door elkaar Wat is goed of fout of wat is nu nog waar. Waar is het einde en wat is het begin, Moet ik huilen of heeft dat geen zin? Alles komt tegelijkertijd omhoog, O jee ook nog buien en niet droog. Ik laat de storm maar razen door…

Hart en hard aan ’t een kun je zien met wie je te maken hebt misschien. Aan de ander alleen merken, hoe taai. De ruwe bolster kan nog zo ruw zijn, er zal altijd sprake van een hart zijn.…

Ga maar, vlieg weg laat maar dagen wereld vriendelijk door het deinzend deuren dragen, vragen in kleine alledaagse dingen hoor ik soms de liefde zingen maar, stonden wij niet samen toen je naar mijn levensadem vroeg achter de bomen uit het nachtwoud mijn lijf weer naar bekisting droeg kom je bij me met die hand maak je mij nog wakker…

Niet rooskleurig het licht van mijn feiten: een handvol dode mussen en geen vogel in zicht. Toch hoor ik hem zingen, de lijster, voorbode van de zoveelste lente en prompt steekt de hoop zijn zoveelste kop op. --------------------------- uit: 'Onvoorzien', 1966.…

liefde ongekend is ontdekken wie je bent ontdek waar liefde is anders grijp je mis in liefde ondergaan is onderdeel van je bestaan…

Is het nu zomer, is het nu herfst want zon en regen, wolken en licht spelen krijgertje alsof het verwende kinderen zijn die niet goed weten wat ze willen. De geuren van verval en heimwee, van niet te begrijpen vergankelijkheid en toch toekomst en perspectief versmelten met een vleugje romantiek want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,…

Met duizenden lichtjes schrijf ik jouw naam tegen de donkere hemel Met duizenden bloemen schrijf ik jouw naam in het groene gras Met duizenden voetstappen schrijf ik jouw naam in het natte zand En met alle liefde die er bestaat staat jouw naam voor altijd in mijn hart!…

Vreugde en verdriet een lach en een traan oorlog en vrede liefde en haat alles is er voldoende en in overvloed te horen, te lezen te voelen onbegrip of juist warmte negeren of een luisterend oor een reikende hand of een afwijzend gebaar leven en dood allemaal zo dicht bij elkaar donker en licht groeten of voorbij lopen wist…

De lach ontstond, die klaarlichte dag waar het eerst – verduisterd- geen vreugde zag. Met ruwe rauwe regennat kwam plots’ daar -als bij toverslag- die donderslag, dat dwarse weerlicht een bliksemslag een zenuwlach de slappe lach. ze hipte over loos kabaal als einde van een triest verhaal snoeide snel de grove woorden met goedbeslagen…

Prikkelende geur pas gescherpt kleurenpotlood kleu(te)rtijd in beeld...…

Op stille avonden denkt ze nog weleens dromerig terug aan hem haar jeugdliefde met een tedere glimlach in haar ogen wat hield ze van hem soms hoort ze nog zijn warme stem en stillekes in haar hart staat zijn naam geschreven met een gouden pen onuitwisbaar al had ze later ook weer lief gehad op andere wijze de herinnering aan…

gevoel heel zacht armen om me heen duurt de hele nacht niet alleen kussen heel zacht strelen wakker worden zoveel delen…

Waarom begrijpt niemand hoe ik mij voel? Waarom begrijpt niemand wat ik bedoel? Mijn verdriet stop ik ver weg voor iedereen Ook al voel ik mij dan erg alleen Kan iemand deze muur om mij heen slopen? Misschien is dat wel alleen iets om op te hopen Er komt een dag dat ik mij helemaal kan laten gaan Dan is er iemand met wie ik dit alles kan…

spinnen in mijn hoofd zo klein weven mijn verwarde gedachten tot het lijnrechte zinnen zijn…