Hartenkreten over overig

Hij voelde zich blij en sprak zeer vrij: wil jij misschien een relatietje met mij? Ik bedoel dat moet toch kunnen kijk niet een met van dat trouwgedoe of een met van dat flauwgedoe maar gewoon, zo’n flinterdunne?…

Een mens speelt zelf de hoofdrol in het labyrint van zijn bestaan je probeert hem te spelen met verve, maar er valt ook wel eens een traan Koester de fundamenten van je zijn kies voor licht en blijheid niet voor pijn al is dit soms niet te vermijden denk dan toch positief het zal je verblijden houd de deuren niet gesloten in je hoofd gooi…

vurige tongen spreken van weleer. God laat mij bloem wezen, laat mij bloeien voor een keer.…

zondagochtend hartje zomer afspraak met een vlinder hagewindewit locatie kleine steentuin spot lavendel bloeit volop hij knipt de stilte in fragmentjes zaligheid gunt zich tijd geniet de weligheid verdwijnt eensklaps zoals hij kwam pretentieloos voor alle eeuwigheid…

ach Rosamunde teder vraag ik je ten dans je laat je glimlach op mijn ogen rusten ik wil je kussen je neigt het hoofd je hebt het mij allang heel speels beloofd ach Rosamunde kom met mij dansen ik wil je kussen een glimlach rankt om je hoofd ik heb het je allang heel speels beloofd ach Rosamunde laat ons dansen wij hebben het…

Tranen zijn gelopen Woorden zijn gezegd Pijn is gevoeld Steken in je hart Dat machteloos gevoel Dat iemand in je bracht…

Berlijn Je bent soms net ik Berlijn Half in de steigers Lopend door mij zie je wegen die snijden en straten die omarmen Kille gebouwen, onbegrepen architectuur en pleinen die verwarmen De geschiedenis Daar zal het niet meer aan ontkomen Het hart blijft kloppen De rivier zal altijd blijven stromen…

Ik kijk terug in de tijd, bijna alles is weg en kwijt. Hoe was ik toch als kind, is er dan niets dat verbindt? Alles loopt door elkaar, geen richtlijn wat raar! Wie was ik toendertijd, was ik een boze of rustige meid? Wat was vroeger mijn wens, ben ik nu wel dezelfde mens? Is er nog enig verschil, was ik toen ook al zo stil?…

Er zijn zoveel sterren, Misschien kunnen zij het vertellen. Als ze nou konden praten, Voelde niemand zich verlaten. Dan had niemand vragen, Want dan vertelden ze, wat ze zagen. Ik zie een vallende ster, Die kwam van heel ver. Je mag dan iets wensen, Dat weten alle mensen. Het is maar een gasbol, Is dit sprookje niet te dol? Je moet…

Het verschil tussen toevallig en voorbestemd is soms flinterdun maar dat ik nu denk aan jou is niet gewoon toevallig…

er ligt een dal er loopt een beek en vruchten aan weerskanten er staan korenhalmen en pompoenen glanzen er is de zon het is nooit droog hier hangen wolken nooit heel hoog en bij valavond in de zomer hoor je krekels hier springt geluk gewoon in 't oog…

zo windstil kan het op de vijver niet zijn dat er geen rimpel aan het oppervlak opkijkt als de loopplank onder mijn voetstap meent te moeten kraken…

ik heb schizofreen gedroomd dat ik als koning van Monaco werd gekroond dat ik tot koning van Casa Nostra werd gemaakt toen heb ik het dromen maar gauw gestaakt.…

het is alweer de tijd van kersen tijd van abrikozen klein die blozen het is alweer de tijd om eens te peinzen wat is er mooier dan een blos…

er lopen paarden met hun veulen door de avond na een dag van grazen dan staan ze stil schudden de dag af de nacht kruipt op hun rug er lopen paarden met hun veulen door de avond na een dag van grazen de nacht zit op hun rug…

Onze voorouders zeiden het al: de wereld is een tranendal Niets geleerd; veel gaat verkeerd Men zegt wel ernaar te streven in vrede met elkaar te leven Maar het enige dat telt, is het kille geld…

Mijn hand in jouw hand, mijn gedachten omstrengelen jouw gedachten en samen dalen wij af naar de rand van ons bestaan, waar diepe ravijnen, snel stromende rivieren en prachtige vergezichten elkaar afwisselen. Samen klimmen wij uit het dal om er gesterkt uit te komen. De kloven zijn weer gedicht en de rivieren stromen weer rustig. Even…

dit gewassen beeld, 1 kop groter, 10 vingers beter, probeer ik te zijn. maar ik ben slechts een pop van marge door mijn propjespapierberg. hoe alles wat ik schrijf verkreukeld wordt tot analfabetisme en dion karakteriseert als een bang gevallen jongetje.…

een dromedaris en haar jong liggen in de zon te dromen van een oase als plots het wijfje in een geeuwbui over haar schoffeltanden heen haar nostalgie de vrije loop laat en haar bult in gedachten door de woestijn over zandruggen heen op en neer gaat…

Ik lig in mijn bed te denken over jou en over ons Ik voel en ik hoop dat jij ook in jouw bed ligt te denken over mij en over ons Ik lig in mijn bed te denken en ik hoop.…

zij legt iets in haar lach wat ik niet weet maar lacht alsof ik weet wat men niet met woorden deelt…

Wat ik zal worden en waarom we hier zijn Het zijn nog steeds de ingrediënten van mijn dagelijks refrein Hoe ik mijn dagen zal vullen, waarom niet nu Telkens lopen de vage antwoorden voor mij uit. Continu Hoelang zal het duren en doet het nog pijn 't Waren vragen Maar zonder vraagteken kunnen ze dat niet zijn…

De voeten van je tenen, Het bos van de bomen, Het huis van de kamer, Andersom is altijd goed, Maar of dat nou wel moet......…

wat ik zou willen... stilletjes met je aan het strand, zitten op een heuveltje zand, niets hoeven te zeggen, alleen als er behoefte is om iets uit te leggen. wel een gebogen arm om me heen en dan staren in de verte van de zee. aan elkaar leunen waar het moet elkaar steunen lief zijn zonder dwang ik was lang genoeg bang nu wil ik…

Zijn we niet engelen in vermomming? Doch zonder onze vleugels en mantel voelen we ons onbewust van onze engelennatuur. Maar herwin je vleugels en mantel om te stralen zoals je nog nooit gestraald hebt Strek je vleugels uit en vlieg vrijelijk door de hemelen Zie en voel het innerlijk licht wanneer het je vreugde en voorspoed brengt Wees…

Mijn leven is gebaseerd op een waargebeurd verhaal Een verhaal dat ergens ligt te wachten, ver weg en haast onvindbaar Het wacht tot het wordt gelezen Mijn weg is gebaseerd op een zelfgemaakt pad Een pad in het nergens Langs weilanden, door zijstraten en haast niet zichtbaar Het wacht tot het wordt belopen…

de stad legt op het plein haar arm in een gebaar van verpozen de banken hangen leeg er blaast een regenwind door de kastanjes de boekhandel wenkt mij aan de overkant met versierde ramen het aanbod nieuw kleurrijk de uitdaging vele letters ogen groot ik koop een boekrug om te stelen een cover met belofte mij op mijn bestemming nu ik…

middag in het dorp kortstondig klokgeluid dakpannen glimmen loodrecht mikt de toren naar de zoele zon stokoud zucht een linde op het pleintje het is alsof de stilte zijn stam afkluift over de kasseien kruipt niet een gerucht binnenshuis schudden stemmen het overschot aan woorden uit…

Ik kleur de hemel kakelbont gewoon zoals ’t mij zint geel blauw en rood wat zwart een bloem misschien een mond Uit velden maak ik bossen met bomen aller soort sterke zwakke levende dode alsof mij dat ooit stoort En in verlaten duistere steden doe ‘k alle lichten aan grote kleine heldere donkere zoveel als er bestaan De (wereld)pijn…

zoveel is al geschreven over regen die valt of die niet komt maar mij maakt regen soms wat korenstil ik zie de halmen stilaan herboren onder druppels die niet weten waarom na al die droogte bijna om regen wordt gebeden…