Netgedichten over liefde

het regent nu maar in de warme zon zie ik je staan oogt blikken die het rood weerkaatsen nee het is geen schrikken wij weten al de azen je opent me ik stamp het licht van alle plassen dicht met rode laarsjes aan jij laat me gaan in spelen als een kind alleen jouw liefde droogt mijn blonde haar…

Ik verpulver de papaver wrijf bruine korrels zaad maal rood papier tot pulp trek de vrucht uit het vlees. Vingers dopen wat verhuld in handen wordt gelegd ontvangen licht van boven of schijnt de zon in nagels? Jij legt in bloemen uit wat me warmte geeft en laaft me tot de nacht zich aan ons mededeelt. De ijzeren hemel breekt vlinders…

Mijn verlangen voert mij Door groene bosdreven Dauwsterren fonkelend in de zon Naar de purperblauwe heuvels Die wenken aan de kim Daarboven, in de magische tuinen van Peleas Schitterender dan Edens hof In dat betoverende landschap Tussen het kristal van watervallen en rotsen schimmig als naamloze creaturen Omgeven door ceders, helianthus,…

we graaien draaien langzaam door te vaak als schouwer in het eigen internetdecor sloffen op de derde wereldschoenen eten vrucht van hun seizoenen die door kinderen is geoogst putten uit in decadentie want ons dienstenwerk is nog slechts preventie van een magere status quo toch galeit het spookschip van de wereld in een speed…

droog kaalt lucht alle kleuren heldert herfst zijn geuren van het laatste oogstgenot in warme zonneschijn komt de herinnering aan zomer even vluchtig terug de rust is tijdelijk want onder het tapijt van bladeren zit lente groeiend te vergaderen omdat winter nog ontbreekt…

ogen zoeken naar een uitweg je mond wil spreken maar je zwijgt je lichaam seint haar eigen woorden het is alsof je kleiner lijkt je praat en kijkt me aan ik luister hoor je verder gaan voel je diepte niet van binnen wel een steeds opnieuw beginnen we lopen hand in hand ieder op de eigen weg tot we leren elkaar weer te accepteren en nu…

zij is de man genegen, hij die haar hart hardhandig veroverde spelt ze de aangename les alsof ze al jaren niet voederen, ze weet het en toch strooit ze stukjes geeft kleine rukjes aan de honger van een verloren vent die ooit anders was gewend nu denkt in stoer en hey niet met mij zij maalt niet maar draalt ook niet wat binnen gehaald…

Het is herfst de hemel ademt zwaar bomen verliezen hun laatste stukje zomer Jachtige wolken laten af en toe een traan... Maar als jij glimlacht stroomt stralend zonlicht door de spiegels van jouw ziel mijn hart binnen Met gloeiende wangen gevoed door mijn liefde voor jou voel ik alleen nog maar ... warmte !…

zag de ogen bluf en poker jij bleef over in de vrije val mocht mijn chuutje zelf vouwen gespte toch wat zelfvertrouwen in een klein reservescherm tot we losten en er fermen niet meer dorsten ieder windigde zijn vrees maar toch zijn we geweest heb de chute geopend toen ik angst zag in jouw ogen voor het samen landen na de vrije…

verlegen blootsvoets verdwijnt de nacht uit de tijd met nog een volle maan op het laken net voordat ik mijn handen op de dageraad leg, dichtbij het zomerland waar woorden ademen in aanwaaiend licht en 't zachte zingen van wind zie ik je lach op vingertoppen glijden mateloos lief dat ik kan wonen in jou wanneer…

soms knookt een hand met kootjes aan geweten in warm vlees dat is geweest ze rammelt dood trekt pezen aan van wat ooit buigzaam en zo soepel was gebleken ik heb haar niet vermoord die hand was me zo heilig gevouwen gingen we akkoord geringd voelde zo veilig toch rigor mortus je in laatst bewegen jouw hete vlees heb ik mijn levenlang…

hoeveel boeken moet je lezen voor je begrijpt hoe leven de zwangere ziel vervormt en deukt hoe vaak moet je beminnen voor je weet dat zuiver wit alleen maar grijzer wordt verlangen doet je dromen van die ene die het duffe stof wegblaast en kleur bekent je ingeslapen dagen verft in tere lentetinten je plots met vurig vermiljoen…

ik spiegelvecht vaak in mijn witte vest floretteer met een houw kop toucheer mijn beeld en jij hangt in de strop sabel als een maître dans in maliënkolder naar overwinningen in tweestrijd op mijn eigen zolder daar waar de spiegel stert in raken stap ik weer achteruit en ga en garde want jij jij daagt mij steeds weer uit…

Je ligt als een liefdesgedichtje zachtjes te snurken Lieve, kleine geluidjes doen het goed in poëzie. Ik kus je keer op keer en zoen je woord voor woord. Ik stel je wakker worden zo lang mogelijk uit. 4 oktober 2007…

als jij de bladeren rond laat vliegen strooi ik wat herfst in je haar een schuine zon straalt kale takken er hangt wat valse schaduw daar toch tippen vingers nu al naderende kou het zomerbruin kleurt zacht van wit naar blauw nog geuren laatste vruchten strak het blauw en droogt want onder herfstig loof wacht leven op de lenteluchten…

Toen eindelijk de mist optrok doemde diepte voorbij de rand van het ravijn magnetisch peilloos sprongen ze samen zwevend als Icarus naar de zon in de verse hoop dat deze keer hun nieuwe vleugels niet zouden smelten…

ook in de arcadebogen zie ik nog je ogen in germaans profiel jij was het waar de keizer toen voor viel en troepen stuurde uit omringde muren je romeinde in de macht van glans was exotisch zijn commotie gaf jou alle kans maar in decadentie verloor hij zijn pretentie jou te evenaren was teveel je blonde haren roken naar de zee…

Zo zelfstandig als je bent Af en toe heb je me nodig Blijk ik ineens niet overbodig Ben je blij dat je me kent Op de vraag of je me nodig hebt Was het antwoord nee Wanneer de zelfstandigheid even wegebt Gaan we met elkaar door zee Ik wil wel eens vergeten Dat hulp geboden mag worden Ik ben bereid voor je te zweten Ik moet het alleen lezen…

je pakte meer dan dat we samen deelden stapte verder en voorbij aan mij jij was mijn oog en hand ik bleef het lijf en voeten zo vervlochten we de wegen meer kon ik helaas niet geven liet je gaan jouw afscheid was voor mij beginnen getekend kon ik winnen van wat verleden schreef groei omdat ik eindelijk kan ontbotten uit de koestering…

Ik brak een lans en lichtte langzaam mijn anker ongewapend voor de strijd Een zeeslag moest het wel zijn want mijn zeeën waren altijd onrustig een vlakte leek het maar eronder schuilden monsters Jij als een soort Orpheus suste ze, deed ze op de bodem van de oceaan hun hoofd te slapen leggen hun ogen en oren in het zand Een deel van…

Jij was mijn gras groen en levendig schitterend in de dauw maar toen wist ik het het gras aan de overkant is groener.…

Hé, daar is ie weer. De ochtend, een glimp erotiek. Verwijzend naar vannacht en meer. Jouw huid, mijn huid. Groots, mystiek. Want het is mysterieus en magisch. Magisch wanneer wij smelten, als twee vlokken in een sneeuwstorm midden december. Het begint als een vaag iets en verandert langzaam in samengestelde vorm. …en het mysterie.…

mag ik even naar je reiken gedachten en gevoelens weer begrijpen alles gaat zo snel ik raap je voetstappen maar sta ook vaak versteld hoe jij de paden loopt in onbegaanbaar land mag ik voor even weer lopen aan je hand…

uit onverwachte hoek stapt zij in mijn leven ik wandel met haar in mijn gedachten rond kijk naar de laatste bloeiaren van leverkruid en watermunt laat de wind inzoemen op haar en mijn huid koester het verlangen morgen in haar handen wakker te worden zonder blad…

Rokend reed zij op de fiets. In de wolken zag ik iets van haar korte zwarte haar, toen ze om keek, even maar. Even later was ze weg, want ik zag te laat de heg, waar ze stopte.Niet voor mij. Zachtjes hoorde ik gevrij. Ik keek om. Het was te laat, al verstond ik wel gepraat van: 'Dag lieverd en wat leuk. Mag ik soms van jou een peuk?…

ze waren dood als dingen zijn maar in mijn handen kwamen ze tot leven kleurden zon en geurden geven vertelden hun verhalen toen ik weer met ze spreken kon er is geen dood als kleur verflets en geur verwaait het leven heeft zich dan voor even van ons afgedraaid…

jij was geen paradijs maar kwam zo zacht in breekbaarheid ik riep jij keerde om de hel van afstand gloeide voor je voeten nam je hand richtingde de grote stad maar jij koos platteland niet vlak je heuvelde in eerst contact glooide ook in zacht dijklange lijnen je korenbloemde blauw ik met mijn waterschap wat molens en de…

gemaakt van wolletjes en pluis gedragen door de wind alleen en ver van huis langzaam naar de grond gegleden waar haar wortel houvast vindt rustig klimmend met de jaren als verdienste schaduw sparend vrienden zijn er al bij bosjes bang voor eindigen als klosjes samen groeien naar een bos de seizoenen als een kleuring draaiend om je bast…

het was op een zondagnamiddag deuren spraken niet, ramen lieten de zeewind met wapperend gelaat binnen, het zout aan de kozijnen zij las tegen het licht in, haar ogen weerkaatsten in de bladwijzer en haar rechterarm stak in het haar, ik omhelsde ze onder haar borsten fluisterde achter haar oor,- heerlijk om even aan het lelleke te proeven…

soms dwarrelt een blad in eigen ritme kleurt zich wat apart daar waar veelheid onze blik niet meer kan richten steelt zij toch mijn hart in het herfsttapijt vlijt zij zich neer in een merkwaardig onderscheid domineert patroon met haar wil ik verschoond van kou tot aan de lente rusten…