Alle inzendingen over liefde

je was de laatste tijd wat stilletjes iets langzamer ter been keek vaker om je heen liet het leven meer passeren dan zelf iets te proberen pas gisterenavond werd je ziek zorgde voor paniek vandaag gescand maar hulp mocht niet meer baten een tumor heeft de milt en lever teveel beschadigd zacht ben jij ingeslapen de lege…

Ik heb je ontmoet De zoveelste man In wie ik probeerde te vinden Je ging zoals je kwam De waarheid in het midden De zoveelste man Die niet kon overtuigen Dat de liefde wel Barsten kan, niet buigen En heus geen spel Ik me niet vergis Liefde bestaat niet Zij is… Zij is… Waar? Wil jij ‘t me zeggen Hoe laag moet ik mijn lat Dan leggen…

Ik verloor mijn dierbaarste geliefde door stupide razernij, zij wilde het tij niet keren, ik stond onmachtig met mijn gespierde armen in de lucht geheven God uit te dagen. Ik verloor niet alleen mijn minnares, maar ook het gezin waar zij zo jaloers op was. Ze was ook stinkend jaloers op mijn schrijfwerk, de reputatie die ik met zweet en tranen…

(voor Mirjam Bruijn) Ik laat je vrij zoals ik een mooie vlinder loslaat, ook al kriebelt zij zo lekker in mijn handen. Ik wil je niet verstikken noch verpletteren. Je moet je vlinderhart eerst elders schoonmaken. Je vlinderziel eerst elders helen. Kom gerust terug, maar dat zal wel niet, ik weet hoe die dingen gaan. Zo wreed. Dat je zelfs…

harde, primaire kleuren spiegel van de werkelijkheid ik verlies mezelf aan de koude spijt in deze trillende leegte tegenovergestelde, nieuwe gezichten asymmetrie in mijn leven, ik zoek verder een manier om je mijn hart te geven maar niks is goed genoeg voor jou…

Een lichaampje om te stelen schreed traag aan mij voorbij Borstjes, die je zo zou strelen hadden veel weg van toverij Achttien lentes, zo minimaal ritselden in een voorjaarszon Fantasieën gingen aan de haal door ‘t werk van het testeron In deze slaperige, stille stad stapte zich, van niets bewust Dat meisje, dat echt alles had waarvan…

de beelden zijn weer buitenissig niet opgeslagen in de catacomben van zijn geest nog trekt hij aan de touwtjes zijn zij als pop de cast van zijn autistenfeest ieder opgaand in het eigen spel gebonden aan het kruis dat in zijn wereld huist tot de lijnen breken chaos in psychose heerst realiteiten zijn vergeten de beelden…

ik voel me blij ik voel me vrij zo voel ik me met jou erbij wat ben je mooi wat ben je lief jij bent mijn mooiste hartendief…

En door de dag als met geheime schatten Gaan bloemverkopers in het wit gehuld, Met al de bloemen, opgerold in matten, Waarvan het Hooglied geurt en is vervuld. Soms draagt er een al Sarons rode rozen, Hoog op zijn schouders in een rieten mat; De open weerschijn doet de mensen blozen Die hem geheven kruisen op zijn pad. Dan denk ik aan het…

Wanneer liefde zo groot is als men beweert, zie ik dan de zaak verkeerd, met zoveel haat en nijd, in de tegenwoordige tijd?…

Je hart ontploft, door nieuw geluk door krachten van een hoog kaliber warmte gloeit, helder als glasfiber niet te verdragen die liefdesdruk. Die straling valt echt niet ontlopen geluk stroomt door je lichaam heen niet te geloven het is nu “wij” alleen moet mijn hart dat straks bekopen Spanning, hoge volts, niet te verdragen een mens…

DE WEG NAAR De weg naar geluk is ieder aangeboren, ook elke baby. Toch is er verdriet al van het eerste begin, vanaf conceptie. Het mogelijke einde van de genieting maakt me verdrietig. Maar ook de pijntjes in lijf en ziel verdrieten mij iedere dag. Ik zie steeds uit naar het goddelijk ontmoeten van die mij liefheeft. Die…

Laat het dragen van de zonde, ten gevolge van het verlangen. Het verdriet van de liefde, in eenzaamheid en in stilte. Koesterend de vrijheid middels het niet dwingbare. Zoekend naar antwoorden op onmogelijk beantwoordbare vragen. De controle remt het onverwachte. Het onverwachte geeft plotselinge ruimte. Het verlangen daarna maakt strijdbaar…

het is jouw lach die lente maakt en alles doet ontwaken stralend in een blij gezicht met ogen die je raken het ondeugend puntje van je tong vraagt een subtiel ontmoeten om het zachte rood van zomers zoet langdurig te gaan proeven…

De klok tikt het zonlicht maan plafond het morgenstond mond, hou die ruw geeft, zweeft mijn meeuw als jij morgen wordt…

Elke dag een verloren dag Als 'k jou niet heb gezien Steeds opnieuw Dat verlangen naar Elke avond echt dat gemis Als 'k jou niet kan voelen Steeds opnieuw Hevig zuchten naar Elke nacht weer kom jij voorbij Helaas slechts in mijn droom Steeds opnieuw Blijf ik begeren…

is het spreken een daad van geluk wanneer het licht lente schrijft, vloeiend in het uur van een helderwitte dag en jij, in al jouw naaktheid, het hoge gras volgt naar volmaakte zeebloesems tot diep in de hoeken van het omgebogen getij dat bevrucht en reeds ontelbare malen stoeit met het hart zoals de zon met het nieuwe hooi voluit…

een waterval woorden stroomt naar zee op oeverloze vakantie geen kanalen geulen en bedding maar in vrije expansie nog is er wind met zijn vlagen draaien en hozen buitengaats komt er rust in de golvende letters dichters vissen naar stilte hebben soms beet maar om te scoren moeten zij poëzie laten horen in hun leefnet…

l'amour van gisteren zorgt vandaag voor kleur Warm en zo passioneel onvergetelijke zoete geur De explosie van gisteren is de energie voor vandaag Het een zijn met jouw lichaam is het antwoord niet de vraag Alle strelingen van gisteren tintelen nog na door mijn lijf Gevoelens zo lekker warm en ik in pure extase blijf l'amour voor jou…

Schaamte. Haar haren vallen over haar gezicht, Onzichtbaar stralen haar ogen, Creëren haar wangen kuiltjes, Krult haar mond in perfectie. Ze geniet in schijnbare schaamte, Ze lacht alsof het niet mag, Zich onbewust van mijn gevoelens. Mijn haren raken haar hand, Mijn lippen kussen haar vingers, Dankbaar voor zoveel genot Houd ik…

Je kon het niet laten, je moest het wel doen. Een baard van twee dagen, die raspte mijn wangen. Al riep ik: "Au, au, dat doet pijn"! Inwendig... ja, inwendig vond ik het fijn. Twee pikzwarte handen, door het werk, dat je deed, om mijn schone, gewassen gezicht. Al riep ik: "Niet doen, nee, niet doen"! Ik gaf hem je wel... Je kreeg hem…

Er hangt liefde in de lucht er gaan harten-kusjes vallen op 'n ieder die liefde zoekt en die kusjes doen bevallen Toelichting: Deze hartenkreet draag ik op aan Elma, waarvan haar buitenkant spoort met haar binnenkant en die mij samen met onze gemeenschappelijk vriend H. te R. een aangename museumnacht bezorgde, 5 op 6 maart 2011 Rotterdam-Centrum…

Want ook zij had eerst de wanhoop Uitgeput voor ze er woorden aan Kon verbinden En ook zij had door de lens getuurd En voortdurend aan de smalle ring Gedraaid om de beelden scherp en Nog weer scherper te krijgen niet Alleen zijn beeld had zij ontwikkeld Maar ook de beelden die van haar Hadden verhaald; Zij had bepaald Zij was…

Als je de weg vindt naar je hart, waar liefde en het licht op je wacht ben je op de goede weg. Wat dan nog volgt komt vanzelf wel op je pad.…

ik heb je niet gekleed met wat de natuur je geschonken heeft jij groeide op tussen maan en sterren onder de zon danste jij je leven in woorden ben je al vereeuwigd op het doek aan de wereld getoond het is onze muziek die ademloos boeit in liefde die dag en nacht groeit…

Ben je blij als ik naar je lach of gewoon maar naar je kijk. Voelt het goed als ik met je slaap in de ochtend naast je ontwaak. Vind je het fijn dat ik met je leef al mijn liefde samen met je deel. Gelukkig zijn met elke nieuwe dag die ik samen met jou beleven mag.…

jij laat stilte spreken geeft in lichaamstaal de woorden aan met ogen lettergrepen door mimiek kan een gesprek ontstaan jij schoudert onverzettelijkheid recht je rug in afstand nemen open handen altijd klaar om warmte weg te geven je stem is luisteren een dialoog in liefde fluisteren…

Nu hoeft er niets meer, ik ben met mijn geliefden geheel verbonden. Het heeft geen zin meer naar nog meer te verlangen, ik heb alles al. Zelfs de genieting hoeft niet verlangd te worden, die is er altijd.…

Schreeuwend verkrampen Ademloos grieven Luisterend ontdekken Ademloos lieven…

als klaver vier wolkt geluk de hemel blauw ploegt rijkdom door het arme land haar nieuwe voren mannah uit de hemel wuift met dikke aren in het koren maar herfstig sparen was vergeten toen winter zich liet weten de klavers zijn bevroren geluk is geen lang leven meer beschoren…