Netgedichten over liefde

Waar wetenschappers koortsachtig naar zoeken om deze aarde te redden van een naderende ramp heb ik moeiteloos gevonden in dit gevoel voor jou: Een wonder van thermodynamica Een cirkel die doorgaat in een zichzelf vernieuwende beweging Een zichzelf aandrijvende motor perpetuum mobile…

ik blies ons glas tot zomer sloot met warme lente af we kristalden snel als dromers in de bol die onze hemel was jij kleurde licht in regenbogen ik groende in extase meer dan opgetogen toch moeten we gaan scherven om onze oogst weer ongeschonden te beërven zij is volrijp en kan de winter aan laten we nu samen voor een nieuwe…

nabijheid en ik glimlach het beeld zo broos in je gelaat of in dagenverte wanneer, zo licht, ik naar buiten kijken mag heel even zonder geluid vond de tijd de zee in jou en herkende ik het huilen om al het beminnen wanneer is liefde eindeloos, vroeg je, aan het eind van de dag ik wist het antwoord en stierf opnieuw…

ik groef koel zand legde dat op warme eindeloze benen met liefdevolle hand we waren op het strand verbrandden voeten in de gang naar zee zij fluisterde verkoeling golven namen ons snel mee steeds verder uit de kust hitte werd met schuim geblust daar dreef je aan mijn handen in het spaarzame oranje pas toen braken voor mij alle banden…

De roos is roos, niet meer of minder - ze spreekt een taal die luid vertelt als ik haar lied, haar zang niet hinder... Ze heeft me iets van vreugd gemeld. De roos is roos, haar licht en kleuren ze komen hier maar aangewaaid, bedwelmen ons soms door haar geuren en hebben veler tuin verfraaid. En't licht dat gloeit, dat zingt en zindert,…

Gedicht voor Maarten Biesheuvel Van de schizofrene dichter Ik zou Zo graag Wat meer Willen houden Van Vandaag…

heb je weer ontmoet in video gaf jij met warmte en vol liefde weer je groet je ogen raakten ik proefde in herinnering je smaken het deed me goed maar miste je slankevingerhanden die tijdloos door mijn haren kamden de kerkklok waarvan het luiden was gestopt om uren voor ons op te sparen we hemelden zo godvergetenlang en landden…

heb in zwart het wit van je ogen zien lichten jij contourde het donker van twee intiemer dichtbij hoorde je adem proefde je lippen jij was me nooit zo nabij jij gaf je hart en ik mijn ziel in bewegen zijn samen voor even het aardse ontstegen…

het is lente in Groningen waarom volgt de wereld niet wat is het leven zonder het zijn en het zijn zonder dat het gelukkig is de liefde wat een rariteitenkabinet jij bent weg achter de wolken of verdwenen somber, bang en onbegrepen wacht ik hier ik heb het koud zonder jou de angst van verschijnen zonder warmte ze heeft mij in haar macht…

mag ik je hand vasthouden want de chaos is zo groot weet heg nog steg kan niemand meer vertrouwen de toekomst lijkt wel dood weet niet eens hoe te beginnen zelfs het eindigen is me niet gelukt heel diep van binnen sta nu met handen leeg maar weet me niet alleen omdat jij ook mijn chaos meebeleef…

Mijn lief en ik maken een gedicht over de inhoud van haar handtasje zij keert het om en we kijken naar het rommelig resultaat Zij noemt het op en sorteert met vaste hand, ongebruikte papieren zakdoekjes links gebruikte rechts en ik kijk naar haar gezicht het zwarte haar, dat in vlammetjes geknipt het voorhoofd ampel dekt de ogen met…

Wie weet wat liefde is? Het lange wachten tot ze komt, het durven en het dulden; de droom, de daad, het onvervulde. Wie weet wat liefde is: het doorgaan zonder antwoord, het vuur dat gloeit ook na het blussen, het strelen en het kussen, het zomaar bij elkander zijn. Wie weet wat liefde is? Het trouw-zijn door de jaren, een zachte bries door…

je groeide in mijn bloemenbed bloeide met een schat van kleur je geuren waren ongezegd ervaarde jou als eersteling in pril groen ingebed koesterde jouw stelen de bloeiwijze was anders dan zovelen wiegde in de wind je hart koos voor de zon je opende ik wist op dat moment dat ons leven echt begon…

JONGEREIN de jongerein sizze dat myn dream wierheit is, en hja sjogge my oan mei it heldere ljocht fan harren eagen, die krêftige sylespegels de jongerein binne sterk en priuwe it libben, troch sjen, troch harkjen, troch fielen, troch tinken en wurden, dy’t sa earlik binne ik fiel mysels hieltiid âlder en âlder wurden, ja, ik skamje my…

bloemen geplukt om dood te versieren met leven emoties applaus op de kist wit gezicht in een glimlach een leven en drie maten vooraf gaven toon aan de band ze wiegden gevoel met familie en vrienden verstrooiden de dood zochten troost in hun eigen verhaal klarinet en sax fluisterden taal hij was hun ziel zong met elan hun donkerste…

Zijn hand strekt zich naar mijn wang als vleugel klaar om op te stijgen in een kleine aaibeweging van mijn adem deze liefde neemt hartslag en longen eruit hij leest en leest en leest en zegt dan: toch, schrijf mij een gedicht.…

Liefste of hoe ik je liever nog liefde noemen zou Niet langer blind langs deze trappen afdalen maar jou ongecensureerd verkennen Liefde kom me dan tegen waar vergelijking overbodig is en ik weet dat jij enig bent…

zag je hand voelde je slanke vingers reiken naar mijn woorden ik raakte je wel in een verkeerd bereiken we golfden maar niet op slag ik overspoelde met kracht en gevoel jouw woorden en weet dat ik dat niet zo maar bedoel mijn vloed bracht de hoogte van springtij toch ben ik blij dat jouw kust mij trotseerde in elkaars woorden…

Woorden hebben voor mij geen nut, ze schieten me niet te binnen. Aan wie zal ik ze moeten uiten Nu ik jou niet meer mag beminnen. Vragen heb ik nog genoeg. Spinsels in mijn hoofd, brandend op mijn lippen. Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen, Aan jou kan niemand tippen. Troostende woorden van “het komt wel weer goed” Ze verwachten…

als een struisvogel, bedreigd zie ik alles beter, mooier zinspelende vlinders maken zich meester van een onontgonnen gebied betoverd blijf ik zwijgend naar je kijken in strijd tussen schaamte en verlangen liefde van mijn leven ik wil niet kwijtraken wat we niet mogen vinden de onzichtbare brug twee mensen, uniek verbonden wij zijn elkaar…

gelukkig ben ik met jou getrouwd tot nu heb ik het nog nooit berouwd wij zijn er altijd voor elkaar vormen zo een ongewoon paar in goede en in slechte tijden wisten wij elkaar te ver(b)lei(ij)den plezier, zorgen, helaas ook verdriet wat deelden wij samen niet? een echtgenoot die als slapie echt genoot trouwe beschermengel tot aan de dood…

zag de bui al dagen hangen je cumulust in wolken onweert in het binnenland maar aan het strand heeft kou van zee en zon alweer de overhand we duinden in het groen en geel zagen vossen en konijnen in een fractie van bewegen warmte werd ook hen te veel toch kwam nog onverwacht een stil gordijn van regen zag druppels op je witte shirt…

heb de hoofdletters al neergelegd gekleurd met leven en ervaring in klein schrift komen de zinnen nog geschift door nemen geven en beleving de uitroeptekens heb ik uitvergroot als kenteringen in tijd emotievol in felle strijd toch rijmen vaak de meeste strofen een enkel dissonant blijft altijd beterschap beloven…

mag ik even glinsteren op je hand in warmte mijn kleuren tonen jou de facetten laten zien van het leven aan de rand ben ooit gekloofd in de hardheid van mijn tijdloos leven briljantte in de setting van alleen maar geven maar jouw lach en ogen polijstten mijn oneffenheid haalden karaten boven in jou vond ik loepzuiverheid en kan…

Achter haar woorden lag verse onzekerheid rimpelend te wachten terwijl ze voorzichtig de deur van haar hart op een kier zette Onder zijn eeltlaag lag oude liefdesangst afwachtend te loeren terwijl hij aarzelend de teen van zijn voet tussen haar deur stak…

er kwam een vlinder door mijn open raam op ragfijne vleugels gracieus en zonder schroom knippende ogen blauw geschilderd op bruin satijn voelsprieten trilden gretig voorwaarts alsof hij me wilde warmen met een vlinderkus ik kon alleen maar fluisteren ik mis jou ook…

je smeedde snel de setting van jouw diamant kende kleur van de facetten een ring vast aan je hand ze flonkerde in goud omrand lichtte in tevreden zijn maar kunst is een moment een andere lichtval geeft soms vreemden pijn je slijpt nog de oneffenheden polijst naar ieders smaak en bent misschien vergeten dat wat jij draagt alleen…

O, wankelende zure regen ge likt zo graag aan het zwijgen met doorlopen ogen vult zich de Rijn en ik dwaal door Maas en Waal over de nek van dorst naar borst van buik naar fuik zo Lek nog zonder blinde praatjes in uwer uiterwaarden gekte tot de diepte van het meer en dan de rust voor deze lust schreeuwt hier die diepte alle…

zag je nagels langer worden voelde vingertoppenpijn tastte naar de toetsen in een laatst moment van bij je zijn je woorden waren luchtig vluchtig op het wit papier ik heb ze uitgeprint bewaar ze met mijn tranen hier ze krullen nu de kanten van mijn enige houvast de inkt vlekt aan mijn handen ik kende je nog pas…

Zag haar komen over de goudgele akker wapperende haren haar mond zei : mooi.. lippen glansden schitterende liefdesdorst ik schoof de goudgele korenaren opzij en maakte van de ruiter een hut kom, wenkte ik, nog eens, kom hier dicht bij mij zij zwaaide, schudde nee en sprak ik ben niet vrij heb al verkering met een roggebrood…