Alle inzendingen over emoties

Opvullen De leegte in je hart zal zich vullen met patat Kroketten en frikadellen, je kan ook de pizza-lijn bellen, Maar zeg nou zelf, Helpt dat?…

Vernieuwd door het systeem versleten door ruimte en afstand hunker ik naar de lach van onze allereerste oogopslag…

Met ogen dieper dan de zee, ontdek ik bij jou nieuwe wegen. Ze brengen me een oase van gelukzaligheid. Met ogen dieper dan de zee, ontwaak je in mij een voelen, zo puur, zo mooi, zo simpel. Met ogen dieper dan de zee, spin je een cocon van tederheid, waarin ik kan wonen, veilig, vredig. Met ogen dieper dan de zee, kijk ik naar je intense…

Hij speelde met de gedachten Haar eens flink te gaan nemen Snel beukend met zijn geslacht Net zo hard tot ze zou wenen Hij had een hekel aan vrouwen Vieze weerloze gemene hoeren Wilde ze kwetsen en pijn doen Hun mond voor eeuwig snoeren Loerde op hen weekenden lang Stond bij bushaltes te wachten In de hoop op een slachtoffer Om beestachtig…

door emoties overspoeld maar niet weggespoeld ik heb kunnen blijven staan heb het door me heen laten gaan van binnen niet langer geblokkeerd heb ik me vrouwmoedig geweerd in staat om mijn verdriet te uiten dat proces is niet meer te stuiten door bij mijzelf te blijven en in mijn ziel te kijken heb ik me helemaal opengesteld me heel…

In het archief van m'n ziel zoek ik naar antwoorden die ik niet meer wist maar nu zie ik de contouren in een helder profiel antwoorden gehuld in uitbundige pracht in m'n hart verankerd met verheffende kracht…

Na de hitte van vandaag, het praten, luisteren en dromen, is even nog een koele wind met wat verfrissing aangekomen en heeft de dag weer goed gemaakt; het dwaas begeren is gestaakt en vrede heeft mijn hart geraakt. De dankbaarheid vervult mijn ziel, ik glimlach, adem vrij en kniel.…

ziende blind gaf donker licht aan beide ogen diep duister struikelde over helder zicht verloren langs verleden straalt de zon voorbij de laatste zin…

de late dag ontmoet het schemer in een stilzwijgende omarming licht neemt afscheid met een steelse blik vredig waakt de avond bij een vervaagde grens van opgeloste kleuren in beelden van graniet en de hemel glimlacht met duizend lucide ogen hoe moest ik weten dat donker zó licht kon zijn…

“Denkend aan de dood kon ik niet slapen”… ik wil niet meer leven, ik wil het eigenlijk niet. ik heb geen streven meer Verdriet, verdriet, verdriet… Toen ik geboren ben Had ik een hoop van hoop, ik wist dat alles goed zou komen ik had zo mooie zoete dromen… Waar is dat alles nu? Slapend dacht ik aan de dood, Wie heeft mijn hoop vermoord…

niet wetend wie je was eigenlijk bent of wezen wilt slaat wagenwijd verlammende twijfel weer kansrijk toe keuzes vermijdend vooruitschuivend wat gister besloten had moeten zijn waarheidsworsteling uiteindelijk resulterend in kwijtgeraakte draden van een gesloten boek zonder inhoudsopgave met alleen een titel: ik twijfel dus…

We waren nog maar pas bij elkaar Het kon nooit goed gaan Toch was ik bijna gelijk zwanger En het liep stuk Ik joeg je weg met mijn buien Je kon me niet aan En het kindje, dat we eerst zo graag wilden Wilde je nooit leren kennen De pijn die door me heen gaat Zul je nooit bevatten Het kindje, waar ik mijn leven voor zou geven Moest zijn…

Je zei je had er van genoten niet meer dan dat? je was een strateeg pur sang Je verstand won het van je gevoel om je te binden misschien te bang als je begrijpt wat ik bedoel...…

De ochtend is als de as op jouw lippen en de nevel die de stilte draagt waarin ik slapeloos de tijd verstop omdat jij dromen fluistert en ik dromen wil over het einde dat de nacht beloofde…

Hou ik van de spanning Hou ik van de seks Hou ik van het anders zijn Het is iets geks Hou ik van de illusie Hou ik van jou Hou ik van de meisjes Of doe ik gewoon flauw?…

Een liefde Zo ingewikkeld Uiteindelijk heeft 't Zichzelf ontwikkeld Het is anders En erg gevoelig voor mij Ik heb er niet voor gekozen Het hoort gewoon bij mij Geaccepteerd Heb ik 't inmiddels wel Is dit mijn lot Speelt 't met mij een spel? Een liefde Ingewikkeld maar mooi Toen jij in beeld kwam Werd ik niets anders…

Het blauwe gif geeft inkt haar zijden gloed vloeibaar drenkt een schaduwvlek zich in immer geheelde taal brakend schuilen letters onder een volgende aanval gebukt vangt ze de laatste druppels op het scherm terwijl zij de paraplu zijdelings laat liggen leest zij nogmaals…

Het schemerde al toen ik langs grauwe huizen liep en daar herinneringen zag van het huis waar ik als kindje sliep Ik proefde weer de sfeer van toen de stilte van de kleine straat waar op het hoekje nog steeds dat klein en oud cafeetje staat Ik wist ik heb hier niets te zoeken mijn ouders zijn er niet meer en ook mijn boers en zusje niet…

Achtergelaten met verlaten woorden. Zeggen wat ik niet kan zien. Weten dat de avond niets vraagt. En beseffen dat jouw droom mij niets vergeven zal.…

Tranen van `t leven in trance stroom ik mee sloom langs ramen vloeibaar los van lichaam bewust van geest volg het kozijn voegen van gestapelde stenen over grijze tegels zo naar `t achter van een tuin om vervolgens willoos de afvoer te bereiken.…

In mijn hoofd speelt het geluk Vergezeld door een lied Over de mooie dag Dat je de zwaluwen weer ziet De grote warme zon Bruint je dunne huid Overal om je heen Is beweging en geluid Wind die stroomt Door metershoge bomen Het heeft mij op reis Over de zee meegenomen De zoute opgeslagen druppels Verfrissen mijn gezicht Het golvende…

dat het iets betekende daar gehecht in vaste grond waar zandstappen ooit zandhappen was en een stoel gebruikt werd om op te zitten aanschuiven mocht en terwijl zeemeeuwen de laatste letters oppikken denkt zij zwijgen praat soms zoveel makkelijker…

soms gaat het in je leven niet zoals je zelf wel wil en zie je alles om je heen een beetje grauw leeg en stil dan moet je gaan knokken en vechten en er weer tegenaan of misschien wel een hele nieuwe weg inslaan het heeft geen zin om maar te blijven treuren en lijden zo laat je ondertussen wel mooi je leventje voorbij glijden daarom ga genieten…

Weten wat ik denk. Zien wat jij verbergt. Gaan waar we elkaar liever ontlopen. Maken wat de stilte ons niet vraagt. Liefde liefdeloos laten worden. En jij en ik zijn weer wat we waren zonder het ongeluk dat we niet konden verzinnen.…

Als het kon wil ik je zien. Als het kon wil ik met je samen zijn. Als het kon wil ik je vasthouden. Als het kon wil ik je zoenen. Als het kon wil ik met je wakker worden. Als het kon wil ik met je verder gaan. Als het kon........…

dit had ik toch nooit gedacht ik heb me zo bedacht.. iets negatiefs is nu alemaal zo positief en heb het leven weer zo lief... ik kwam rechtstreeks uit de hel en stiekem in mijn hoofd wist ik het wel ik kom er wel weer overheen knokkend,vechtend,huilend echt door merg en been littekens dieper dan het bot maar het gaat allemaal zo vlot!! positiviteit…

Naakt open bloot gedachten gevoelens in jouw schoot voor jou buig ik nachten raap sterren in verboden land dwaal ik tussen dromen niet wetend wat gaat komen geef mij jouw hand mijn zielsverwant ik toon mij naakt open en bloot leg mijn ziel en zaligheid in jouw schoot…

Mijn lijf wordt steeds ronder Het einde is nu al bijna in zicht Nog een week of zeven te gaan Dan zie jij voor het eerst het licht Mijn kleine lieve baby mannetje Gekoesterd in mijn warme buik Het is net alsof ik je al goed ken En ik de geur van je huid al ruik Mijn slaapgebrek deert me niet Je dolt en speelt graag in de nacht Tegen zonsopgang…

In verte waar meeuwen hun schreeuw krijsen in noorderwind dwalen gedachten samen heel even dacht ik jou hier te treffen te horen en te voelen maar het blijkt een illusie van de nacht het donker verbergt mijn getergde gelaat ik proef het zilte zout raap zilveren tranen in zand wis de sporen in dit verlaten land…

In beweging gezet Energie losgebroken De beer die is nu los Het vuur is ontstoken Het gevecht aangaan Je doelen hervinden Boven jezelf uitstijgen Hart en ziel verbinden Juiste keuzes maken Obstakels uit de weg Geluk wenkt naar jou Verpletter nu de pech Je bodem versterken Grond onder je voeten Kijk nu recht vooruit Niet in oud zeer…