Alle inzendingen over emoties

Handen op het hart mond op mond ik heb je lief…

Licht zonder duisternis blijde herinnering spirituele schoonheid perfect uitstralende zuiverheid zonnedruppels schoonheid en kunst groei schoonheid in collectieve eenvoud de toekomst nieuwe creatie geduld in gevoel vreugdevolheid zinsvervoering in stilte.…

De daden zijn achtergebleven in de grot van vergetelheid. Smeekbedes komen niet meer aan. Stilstand. Hersens kraken meer dan een mens verdragen kan. Leegte maakt wensen groot. Heden is verleden. Ik ben de stem van mijn klaagzang. Het huis zwijgt maar de klokken luiden. Luidkeels.…

even raak ik je aan, slechts met mijn ogen jouw hand omsluiten zou immers niet gaan je kan gewoonweg geen liefde gedogen ik hoor je schreeuwen met gedroogde tranen je lijkt als verstijfd wil je de dood manen dat je snel wordt ingelijfd…

In jouw aandacht dompel ik me onder in stromende energie nooit gedacht een wonder wat een euforie verlangens zwemmen in hemelse regenbogen niet te temmen overdonderd door jou bedrogen prille liefde niet gehoord maar in de kiem gesmoord…

Laat me even stil worden, even alles op een rij, niet nog een telefoontje, een map, een vraag, een klop op de deur, een verhaaltje, gemopper of gezeur... Laat me even bij mezelf komen! Hoe kan dit toch, en telkens weer: zoveel bedenkingen, taken, verzoeken, verdrinken tussen al die boeken, die schema's en plannen. Kan niemand ze dan bannen…

Nooit kan ik je meer zeggen Hoeveel je voor me was Nooit meer met je praten Samen zitten in het gras Nooit kan ik je meer zeggen Dat ik van je hou Nooit meer die arm over mijn schouder, Van ‘hier ben ik nou’ Nooit kan ik je meer zeggen Hoeveel ik om je geef Nooit meer even met je bellen De brieven die je schreef Nooit kan ik je bedanken…

het was de speld die ze niet zocht maar vond in een zee van zoethoudertjes ver, heel ver van de hooiberg ontdaan van de knop was de punt nog intact als een doorn in het oog van de vergetelheid en het speldenkussen vulde zich opnieuw met de roestige wonden van haar dageraad…

Op het zijdezachte papier ontstaan kostbare, dynamische woorden. Letters dansen, vervagen door het vallende traanvocht. De pen is ter ruste gelegd… bedroefd, draai ik het papier tussen mijn handen. Een rol ontstaat, gefixeerd met rood satijnen lint. Zorgvuldig, gekoesterd in sierglas met kurkdop. Een schrijven over niet vergaande liefde…

Altijd op zoek naar het onbereikbare heimwee naar juist die dingen waarvan je weet dat ze nooit meer terugkomen dus geniet nú van dat wat je hebt met volle teugen van het bereikbare al zijn het nooit de gouden ringen die je om je vingers zult dragen het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen, maar emotie is gewichtsloos…

Ik heb stil genietend zitten verlangen naar jou daar aan de waterkant wat verderop zaten twee mannen rustig met een hengel in hun hand Ik hoorde vogels lustig fluiten ieder op hun eigen manier en ik bleef nog steeds verlangen en had binnenpretjes en plezier Maar opeens was daar dat vliegtuig dat mijn heerlijk genieten verstoorde en ik…

Als ik een liedje zingen wil en ik ook de woorden ken dan kan ik dat het beste als ik dronken ben. Ik kan de diepe bassen en de hoge c daar heb ik na wat jajem heel geen moeite mee. Maar als ik nog steeds droog sta en ik drink dan geen fluit dan komt er geen geluid bij mij mijn strotje uit.…

haar lach straalt zonlicht onder felblauwe ogen als het hemelse gewelf met onzichtbare sporen van geweken verdriet veranderd door kracht een nieuwe toekomst overweldigend gevoel van intens genieten…

vlinders dansen een vederlichte sonate door jouw zachtverlichtte ziel niet traceerbaar zonder choreografie dwarrelend door jouw gedachten kleine elfjes de tinkelende voetjes slechts in een vluchtige aanraking met de bodem van het onbewuste maar waar zij raken bloeit op de warme gedachte besprenkeld met zoete nectar gesponnen cocons verlaten…

Als ik een ogenblik met mijn ogen blik ik blik met mijn ogen dan kijk in een ogenblik heel even een fractie een tik een knippering een flikkering een regelrechte schittering in jouw ogen, slechts een ogenblik. Dan slaat de verstarring weer toe en lijkt het ogenblik een fractie van vroeger maar in datzelfde moment besef ik…

Hij pakt zijn oude handen vast. Een rimpel naar de dood. Nooit meer wordt hij groot. Nooit meer wacht zij om de hoek. Ieder woord raakt zoek. Alles was, is waar gebleven? Wend De steven nu voorgoed en paai de gondelier. Drink wijnen. Slurp het gistend bier. Stil de honger in de maag. Want Op de kaaien liggen rood, de taaie haken van de dood.…

Als ik denk dat ik jullie kwijt ben dan neem ik een kijkje in mijn hart want daarin leven jullie voort en heb ik voor ieder een plekje apart Daarnaast zijn er de foto-albums waarin jullie gezichten tot leven komen en ook zijn er de nachten waarin jullie verschijnen in m'n dromen En dan weet ik weer heel zeker ik ben jullie helemaal niet…

Te weten dat er één is Die één kan zijn met mij Proeft wat ik proef Voelt wat ik voel Geniet wat ik geniet Twee wensen, één woord Jouw adem, mijn zucht Jouw ogen, mijn zicht Onze vleugels, één vlucht En elke milimeter huid Eén vuur dat brandt Tot nooit meer uit...…

Langs verten van oneindigheid drijven de wolken van mijn gedachten In stilte bevriezen de woorden tot kille sneeuwwitte ijsvlakten Het regent ijsdruppels in mijn hart die de kleuren doen verbleken Deze kilte is niet te verdragen Als door een nevel omsloten deken Langs verten van oneindigheid drijven de wolken van mijn gedachten In gebroken…

De lamp vult heel de kamer met zijn bolle glazen oog. Mijn ogen liggen gans verlaten in de schaduw van mijn hoofd. De slagen van de klokken naderen uit het huis van God-zij-geloofd. Ik zie een leger lampen in mijn kamer, ik hoor de stemmen van een koor. Niemand kan mij zien noch horen De lampen gloeien rood. Ik lig mijn lichaam te…

Het eten staat op het fornuis en buiten kreunen zacht de bomen in de winden van oktober. Hoe donker is het huis. En dat ik heel alleen alleen moet dragen, wat reeds zolang geleden is. Ik nooit voorkomen kon. Daarstraks was er een teer gebaar, heel even was ik weer diep in de waan van een gedachte, ver in de droom van gisteren. Maar…

Het spoor loopt dood Mijn leven staat stil Ik kan geen stap meer verzetten Het maakt me ijskoud Het spoor loopt dood Hier is de laatste halte Alles houdt op Ik kan niet verder meer Het spoor loopt dood Alles stopt hier Dit is toch wat ik wilde Waarom wil ik dan nu weg Het spoor loopt dood Er is geen weg meer terug Ik kan alleen nog…

De wolken en de zon die er doorheen schijnt, de lieve lente en het zacht gezoem van zoveel leven dat alweer ontwaakt is, het doet de harten sneller slaan en dank ontwaken. Dat mensen soms zelfs vriendelijk en teder met anderen op weg gaan hoeft ons niet zozeer te verbazen, maar dat ook het omgekeerde: de haat, de hardheid en het moorden ook…

Het kan haast niet dat ik die nooit van tederheden blijk kon geven met zoveel liefde van je heb gehouden. Zo diep, dat ik nog steeds je glimlach ken, en steeds nog weet hoe goud je haren blonken in het licht van zomergeuren, waardoor je kwam gelopen. In mijn herinnering ervaar ik vaak de tederheid van al dat zachte diep in mij. Al is…

kijk toch om je heen en zie mijn geest dralen en verdwalen hij gaat en komt en laat je verhalen van verborgen schoonheid van lucht en licht van lach van zucht en zicht hij neemt je mee naar hoge toppen geregeld naar onbekende floppen maar meestijds naar warmte en lief zo diep en graag in zuiver gerief zweef mee, mijn mens drijf mee…

Soms zie ik voor mijn ogen mijn leven als een film voorbij gaan en wil ik op bepaalde momenten de beelden eventjes stil laten staan Bijvoorbeeld toen ik op mijn zevende een eigen melktand heb uitgetrokken of voor het eerst op de dansvloer met m'n zelf geverfde rode lokken Maar 'k zie ook zoveel droevige beelden die ik versneld voorbij wil…

Ik zou moeten zwijgen en deze gevoelens voorbij laten varen vervreemd en vervlogen een schip in de nacht terwijl ik in schipbreuk op jou heb gewacht…

Gebroken gedachten laten mij in verwarring achter als ik zoek naar herinneringen in mijn geest dan weet ik dat er pijn maar ook liefde is geweest alleen nu veel zachter…

een vergeelde foto haalde ze uit haar tasje haar gezicht is gelaten ze wil met niemand praten Neuengamme und Dachau! daar zijn haar intense gedachten zij kwam terug anderen moesten wachten de foto heeft ze altijd bewaard Neuengamme und Dachau! haar familie kwam niet terug zij ontkwam de helse barbaren de foto kan haar niet bedaren…

ik zie je onkruid wieden in je kleine tuin in je ogen krult het licht dat zo goedmoedig tussen duim en vinger beeft…