Netgedichten over liefde

heb je zon beloofd maar de stralen breken in je ogen tot een valse glans woorden krijgen nu geen kans handen trekken schaduw aan ze boeien licht waarheid kijkt onaangedaan vervuld van plicht je vreet nu energie omdat de verte andere dingen ziet geen rust om stil te staan want anders vallen angsten je weer aan ga…

ik voel vertrouwen in je armen in het bewegen van je vingers sierlijk laat je schoonheid vloeien in de zomer, nu voorbij het kringt in hoge twijgen en het diep gegroefde schors ontvangen over het water wacht het stromen, los in mij langs oevers en langs bomen, de brug van…

nog schijnt de zon op Turkse en Spaanse stranden de verf verdroogt, penselen rusten doelloos in mijn handen ik zie het licht in groen met blauwe ogen palmen wuiven maar mijn hart schildert slechts jouw gezicht ik mes je op het doek in zacht mediterane kleuren door wijn smaakt je olijf pikant in zuidelijke gebeuren maar mis…

er is geen drempel meer in het licht van ogen komen de herinneringen weer het spel begon het straaltje zon raakte hem en strandde in de warmte van zijn handen hij deed verbaasd lachte over je gedachten jij deed precies wat hij verwachtte voor jou was spel de werkelijkheid woorden speelden met gevoelens maar zijn vingers prikten…

ik ben er niet mijn vriend van weinig woorden je telt het wisselgeld dat over is gebleven en koopt daarmee wat dagen nog te leven in kleine munt rek jij de tijd met uren en seconden wij haasten ons want ik wil bij je zijn ongezien doet afscheid teveel pijn wij zien elkaar in liefde en vertrouwen dood maakt geen verschil…

in een graf vol bloemen vindt de dood haar aards bestaan ze staat een levenlang te bloeien te wachten op verlaten gaan je lachte om de snelheid die botste met beton het rode bloed dat stolde na de sprong van het balkon ontkende de depressie die je naar beneden zoog liep weg voor de vergiften die de ander op je spoog groeide…

tussen ons het sterke rag van een vermoeden trilweefsel dat verbindt verzwegen woorden spinnen de gedachtelijn - een draad als brug van jij van ik naar wij maar ook terug…

zacht zijn de sprookjes die ik schrijf vol blonde nimfen en donkerogen die voor je sloven ook jij gaat in die werkelijkheid geloven de gespierde borst een schouder om te toeven in rust van zekerheid warmte om te proeven ja, ben ik bij je in dat vreemde land en knijp je hand ik ben je prins geloof in zon en zee loop zachtjes…

ik dans een bloementuin kleuren zingen om me heen mijn sluiers zijn wat nevels zon verdampt ze een voor een bomen zien mijn naaktheid groen en ruiselen verheugd takken wuiven want in mij herkennen ze hun jeugd de middag zindert in het zacht gezoem van bijen geuren vlagen in de wind op bankjes gaan verliefde ogen vrijen ik dans…

er was geen kamer op het hoogste huis slechts vier kantelen muren waren transparant verzonnen in een pogen elkaar het uitzicht te gedogen ik leunde tegen jou en jij gaf mij houvast in eerst ontmoeten het groeten was een huis uit vele werelden zo blij je thuis te zien samen nog geen team maar delen onvoorwaardelijke liefde…

je knipt bloemen uit verkleurde foto's maakt boeketten van die tijd de restanten leg je maar terzijde omdat het niemand verder spijt ze bloeien in het licht van alle kleuren de geuren zijn nog schraal herinneringen gaan weer leven in beelden met een nieuw verhaal de scherpte is afgevlakt tranen zijn verdwenen jaren schoonheid komen…

voorbij de Romaanse poort uit ongelijke stenen gemetseld heeft een muze die mij bekoort zich op mijn schoot genesteld ik ruik haar geurenpalet dat mij doet zweven door ongekende sferen mij doordringt met scheppende beelden ook al blijft haar tastbare nabijheid onverlet het aardse wil ik niet onteren ik zie in de glans van haar blikken…

je vertelt me liefde ik kijk je aan je woorden heb ik niet verstaan maar zie je lippen vochtig je tong likt zacht het rood ik wil me niet bewegen ben als de dood om jouw magie te onderbreken praat maar met je handen speel het spel dat tijd vergeet ontdekken heet en altijd samen wordt gespeeld…

De kopiëen van jouw voeten staan nog vers in het zand Ze vagen langzaam weg Door de zee, de wind, een hand Ik volg het spoor dat steeds duidelijker begint te worden Tot ik eindig bij nu Er was nog veel te moeten Dromen al op papier De letters stromen weg Door tranen, de dood, nu hier Ik kan niet door zonder het samen eeuwig oud worden…

woorden krulden sloegen vlammen uit het vuur dat nu ontstoken was zinnen vulden zich met warmte die roze uit het rood geopend had liefde smoorde niet maar smeulde en ontkiemde in het wakkeren van de wind vonken sloegen over joegen laaiend hete dromen door het lijf komen kreunde blijf gesmolten in emoties dreef genot…

ik zie hoe in je mond de stenen rollen en de woorden dollen in bezwering van de zee ik golf in gedachten mee aan iedere hand een kind gevangen in je ogen taal geeft slechts in blikken mededogen want liefde waait als wind je hebt de rots omvat en weet de generaties te traceren, voelt geluk en pijn ziet in het spel van kinderen…

ik was het kind dat hulp nodig had ik raakte zacht je mannenhart ik groeide op de kale rots in breuken wortelden mijn barsten ik was gebroken door de hand die met mij knoeide het eigen lijf dat ik verfoeide voordat ik kon verwelken zond jij mij regen om te helpen ik fleurde op je kuste me tot bloei in duizendschonen…

Het komt niet slechts op de prestatie aan, maar op de stilte, het luisteren, het vinden van de weg die dwars door alles gaat en die verbindt met allen; de eenheid diep verborgen die trilt doorheen het vele, die hoopvol stemt en leidt naar nieuw verstaan en morgen.…

Naar noord en oost en andere streken, door sneeuw, dor gras en drassig land. Bergen voorbij, langs zee en strand, waar woest de wind waait golven breken, zoek ik met jou een merkteken van de route: de houten hand, of rode verfstreep die het zand, het vocht, de tijd deden verbleken. Nooit meer wil ik nog verdwalen, in kringen gaan…

nee, geef me geen bloemen die nog schuilen in de knop de volle bloei wil ik vandaag spreek niet over later mijn lief maar laat me je morgenzin zijn steeds weer samen een dag te ontdekken…

In rode wijn droomt zon haar bergen wolktlucht omhoog langs hellingen om op de top het zicht te tergen van verleidelijk groen naar donker dreigend de witte kam met sneeuw lijkt blijvend een markeringspunt als het zicht ons wordt gegund de zomer zindert in het warme dal van geel en witte huizen de straten zijn er smal in…

Hij had 'r in de grote stad gevonden. Hij zag 'r elke dag opnieuw op straat en zijn avances hadden resultaat. Het was zover: ze deelden nu de sponde. Hij zei 'r, dat ze teergevoelig was. Het was een uiting die 'm later speet: hij was ontactisch, want het vrouwtje leed aan rokershoest waarvan ze niet genas. Ze vroeg 'm zijn bewering uit te…

nog zijn de heuvels rond zacht en glooiend in het geel dat bloeit in koolzaads zon maar aan de flanken is de rots nog heel jouw trots en onverzettelijkheid in steen al generaties vastgelegd je hebt het mij gezegd en laten blijken nee onze liefde kent geen lijken wij zien de bergen hoog hun kammen scherp en scheidend in eerlijkheid kiest…

hoe mooi ben jij zo opgewonden hoe sterk ben ik zo boos welk een mooi koppel zijn wij als we hoe boeiend alle tijd nemen om in rust te stoeien waar liefde hoe ook gevreesd nooit weg is geweest…

je bloeit in varens vrucht al in olijven ik was cipressenstress ontvlucht wilde jou in paradijzen je bougainvillet in paars bij eerst ontmoeten oléanders in de wilde tuin komen ons in wit en rood begroeten je strakt in kale rots maar onweerstaanbaar is de Spaanse trots tot overleven, onze cactus heeft haar eerste bloem gegeven…

zachtjes, zei je vergeef me, zei ik dat ik het jubelen niet in je haren heb gevlochten of mijn meest zachte gedachte van onzegbare dingen vergeef me, zei ik dat mijn schaduw op het gebrandschilderd raam de schoonheid niet raakte van het genezend licht rust maar, zei je in mij eindeloos droef…

Mijn zicht is beperkt Ik zie alles wazig nu Nu jij er niet bent om mijn ogen te openen en alles weer voelbaar te voelen Ik heb wel gemerkt dat ik soms te haastig doe Heb geen rust gekend om mijn ogen te openen Begrijpen wat ze bedoelen…

Toen het avond werd in Spa en in de heuvels klom de mist, besloot de zon te gaan. De dag moest nu gewist. De bank in schemerlampelicht bleef leeg vandaag, de deken gevouwen, het tv-kastje dicht. De dagen die hierna verstreken, bleven lang als deze avond. Tot de piano een ander vond.…

je stilte schreeuwt paniek in een totaal verlatenzijn toch ben ik bij je maar mijn woorden zijn zo klein ik vlucht over de route de wegen lijken eindeloos maar altijd vind ik het hotel waar jij toen voor mij koos de kamers zijn nog identiek ik proef je in de bedden kijk naar een eenzaam schilderij weet je ogen en jouw lach te redden…

Al heeft hij mij verlaten ik hoef niet ledig heen. Wat wij aan taal bezaten gaat mee als zonneleen.…