Alle inzendingen over liefde

Als de maan en de sterren evenredig staan. Kijk ik je in je diepblauwe ogen aan. De twinkeling die ik zie. Is complexer dan astronomie. Kleine sterren, goed verspreid. In jouw diepblauwe ogen, die ik niet vermijd. Ik ga op zoek naar de maan. Die ik goed zie als je dicht bij me komt staan. Het oneindige licht, voor eenieder een streven.…

eens heb ik je zo liefgehad nog niet zolang geleden toen - op de brug van het diepe zijn en grenzeloze mogelijkheden hebben wij een kind gebaard uit akkoorden van de ziel dat met ragfijn gouden zonnedraden harten keizerlijk samensmolt met tedere overvloed beladen leek ons geen weg te lang -geen berg te hoog en nu de herfststorm raast…

ik denk aan gisteren of eerder nog hoe anders lazen wij het krieken in vers geplukte kersen en paarse dauw op het ochtendblad lieten wij de westerzon blootsvoets binnen schaduw spelend op naakt en gespannen linnen ik denk aan gisteren of eerder nog hoe anders en zet het diner naast twee benen op tafel voor de teevee…

Ik ben vannacht jouw toevluchtsoord waarin bestaan valt te verdragen ik ben geen antwoord, stel geen vragen ik ben slechts warmte die bekoort zo naakt zijn wij en ongestoord tussen het hunkeren en jagen wat warmte in te koude dagen en dichter, bij elk verzwegen woord we voelen dat het toch bestaat geborgenheid, ons veilig weten…

Geen slaperige glimlach Geen fonkeling in je ogen Iets van de afgelopen nacht in je hoofd geslopen Dwalende gedachten maar moeilijk te ontcijferen Na een tijdje wachten toch naar buiten sijpelend Een oplossing voor de puzzel lag eigenlijk voor de hand Een luisterend oor en een knuffel alles wat nodig was Deze eerste traan ontstaan…

is het de ruimte die ons bindt waarin afstand direct voelbaar dichterbij is is het lucht waarin woorden zinnen dansen op de wind die waait tussen jou en mij is het licht dat warmte leidt die van mijn blikken langs je glijdt of zijn het handen die elkaar voelen en onfeilbaar samen bedoelen…

mijn opa was een machinist de zee trok hem en hij vertrok na ieder volgend kind zijn vele dochters wachtten op zijn gunst was er één uitverkoren? de liefste kreeg als blijk van ongedeelde aandacht uit Genua een kaart veel jaren later trof mijn moeder tot haar geluk een lieve man die thuisbleef en haar adoreerde hij trok de cirkel…

De zomeravond is zacht en zwoel, de fontein in het park sproeit water zo koel Een briesje blaast met zacht geluid ragfijne druppels onze kant uit terwijl wij beiden met vrolijke lach genieten van deze geplukte dag Dit gevoel, het voelt zo vertrouwd, dit geluk in al zijn eenvoud…

Je bracht mij een nachtbedrog een waan in schijn van een korte droom, mijn schroom deed me vermoeden en heb ik je mijn slaap verkocht, het blinde in de eerste klacht van aanzwellende beloften,het masker door het lot gebracht in de lust van verhitte dorsten, ik vond mij terug in lege dromen, verzadig mij in het eenzaam zijn, je kussen…

hij blinkt zijn diamanten in haar ring ontwerper en edelsmid hebben witgouden kunst met platina verbonden toch blijft het surrogaat als het om echte schoonheid gaat haar hand in de zijne zonder glitters en opsmuk in liefde en onverbrekelijk geluk…

nog mooier dan de zon is de lach op jouw gezicht die elke seconde naar me straalt als een parel in een oester wat droom ik toch weer weg in de gedachten van jouw vuurrode hart waarin mijn liefde voor jou schittert als een ster. de sleutel van mijn schat ben jij de regenboog in mijn lucht, de handen op mijn buik oh, wat droom ik toch altijd…

Het heeft zin vager wordende herinnering een koolmees, die hartverscheurend zingt geur van de aarde na een regenbui de smaak van bliksem in de lucht Jouw lichaam in mijn armen houden opnieuw het praten in kindertaal hoog van toon opdat je me hoort nu los kan laten om weg te gaan Summer morning It has sense slipping memory a big tit…

De vreugde van woorden O mijn dichter Jij neemt de wereld waar door mijn ogen en oren. Ik vraag je: wat kan ik voor Je doen want ik ben volledig beschikbaar voor Je. Jij laat de woorden in me opkomen. Jij speelt de muziek in mijn hart. Jij hebt de liefde aan mij gegeven. O laat deze zoete goddelijkheid nog lang mijn hart…

hij heeft iets pedants een snelle lach in uitgestoken hand het woord van een charmeur buiging in dezelfde kleur maar hij houdt voet bij stuk zijn eigenwijsheid is oprecht toch vechten ze om hem de vleugels van de engel op zijn schouder zijn zo echt…

ik wist ongeveer jouw nummer waar je woonde en het raam waar je uitkeek op de stad verlaten straat op weg, jong nog met vraagtekens misschien wel onbegrepen inmiddels zie je niet meer dat joch op de fiets in jouw straat je bent gegroeid, vergeten waar het om gaat, om niets, een kind belt aan schuif de gordijnen opzij kijk naar de overkant…

Jij bent het mooiste wat me ooit is overkomen. De letters van je naam vallen als puzzelstukjes bijeen als je ze bij de mijne voegt. In jouw ogen zie ik de hemel. In de spiegel zie ik mijn ogen die schitteren. Ze schitteren van geluk, van blijdschap. Van geluk omdat jij in mijn leven bent gekomen. Van blijdschap, omdat ik gewoon al blij ben als…

Het hart ontschilt De bron vloeit De oorsprong vervloeit…

Vertrouwen, Vertrouwen, Op iemand kunnen bouwen, van iemand kunnen houden, Het lijkt zo simpel op papier.. Ik zal nooit liegen, Ik zal je nooit bedriegen, Ging het maar altijd op die manier.. Ik blijf je voor altijd trouw, Niemand anders van wie ik ooit nog houden zou, Weten mensen nog wel wat ze zeggen? Ik zal jou altijd begrijpen…

Haar wimpers die mij steeds beademen met windvlagen zenden zij mij over de aarde haar lippen die mij voeden met dromen van het mooiste het zoetste haar lach overstemt elk verlangen en elk doel haar gevoel onbewust sterk mijn gevoel door haar beperkt kwetsbaar op mijn plek volg ik elke glimp die ik van haar kan zien de stille aanbidder…

Ik heb voor jou, uit losse stenen een heel klein eilandje gebouwd niet zo heel stevig welbeschouwd want later was het weer verdwenen de stroom sleurt zo de dingen een wereld van voorbij gaan in waarna ik weer opnieuw begin wat blijft zijn de herinneringen soms vind ik langs de oever vrede en toont het water oude beelden van wat…

je blik keek lichte wolken in een heldere lucht je stem stak op in een aflandig koude wind ik zag de bui al hangen in de strakheid van je kin letters neergepend in schaduwwoorden druppels vloeiend op papier zinnen bliksemden strofen donderden jouw gedicht tot onweer hier je klaarde op in blauwe ogen toen je lach was doorgebroken…

Je liet mij vallen of het herfst was -als een blad aan de boom draaide je je om- maar het werd lente, dat ik je nachtmerrie in mijn armen droeg. Geen einde, niets dan dromen van vergeelde vingers langs beslagen spiegels waarin ik, ziende blind, de adem van het verleden wilde uitwissen met de zee in Zandvoort, terwijl de wind jouw…

Zoals mijn ouders leefden Zou ik nooit willen 40 jaar lang een vechtgenoot Na een jaar zou ik al gillen Ik ga nog liever eerder dood Ik wil gelukkig zijn Veel warmte krijgen En waardering op zijn tijd Ik wil geen zielepijn Of constant hoeven dreigen Om na jaren om te zien in spijt Ik wil verliefdheid Van iemand houden En wat passie, telkens…

Zoals jij naar me lacht, zo puur en onverwacht. Het licht dat valt op je gezicht, klinkt als een warm gedicht. De lokken haar langs je wang, zo natuurlijk, zo pur sang. Puur, ben jij. Geen dag zonder jou in mijn hoofd, ik voel me constant licht verdoofd. Je foto op mijn netvlies gebrand, na een heerlijk gesprek meer verwant. Jij bent puur, heerlijk…

mag ik mij verheffen in het aanschijn van poëzie wierrook ruiken in de walm van gebrande paardenhoeven blauwe vegen lucht met zon in een bewolkte hemel smijten licht zien zonder nagels die mijn ogen open krabben zonder tuig dat gniffelend en besmuikt talent doodt voordat het zich uit mag ik mij koesteren in het aanschijn van…

de zee bracht je aan mijn oever sloot met haar binnenste, de ogen van de nacht op diezelfde oever zal ik op je blijven wachten, de dagen doorbrengen in zandkastelen tot jij weer terug bent, om met kinderhanden de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld waar zij nu breken op de branding van het leven en stilaan de botten van ons…

Intermezzo Hij, het lied van mijn leven Ritardando…

voel jij ? ... mijn lippen belanden op de puntje van jouw neus. reuk jij? ... de wind waait libel naar ons kant toe. tast jij? ... mijn ziel likt jouw stilte die zalig is. zie jij? ... er zijn veel "meer wouw!" uitziende vrouwen. kan jij? ... mijn vrouwelijke aanwezigheid vibraties als een blinde waar…

In de heldere maneschijn is het heerlijk samen zijn genietend van de avondrust de drukte van de dag geblust beiden in gedachten verzonken en in liefde verdronken hand in hand zittend bij elkaar als een jong verliefd paar terugdenkend aan wat de dag ons heeft gegeven in het woelige dagelijkse leven.…

het huis der geuren heeft geen muren kent een dakloos entree voor zwervende vleugjes parfums en eau de toilettes zijn beeldschoon in verpakking van fles en verstuiver gezet van jeugdig speels uit licht tot donker alle kleuren zijn in vele prijzen te keuren maar wacht op de mix tussen vloeistof en huid vaak groeit de geur in contact…