Alle inzendingen over liefde

Geef mij heden nog te leven vele dagen mijn liefde te bewijzen samen kennis te vergaren om na al dit aardse te weten dat zeker niets is vergeten wat onze liefde nog beperken kan de toekomst tegemoet…

heb de hitte gedragen van lange dagen zonder schaduwwind nog ploert de zon roodkoper in het ondergaan hangt warmte nachten aan pas in schemerkenteren is er het ogenblik dat hitte zwicht voor de nieuwe dag de eerste frisse lach van het ontwaken de ramen open maken tot de explosie licht intenser wordt het zonnevuur je lijf en lendenen…

Wandelwegen leiden door de regendagen, wou dat ik dit mysterie kon gaan...alleen onherroepelijk kwetsbaar hoor ik je stem zie jouw gezicht ..in mij ik hou broosheid vast tussen mijn handen, zoek op alle wandelwegen..de regendagen. Ik voel je hart, te laat het melancholisch drama moeras, slaat modder tranen van onbreekbare ruiten doorstromen…

in gebroken dromen overwon ik al rennend de kou roeide ik met spaanders van het voorbije leven op de koele onderstroom van tomeloze mattigheid kende het verleden geen zekerheid en in schaduwen van stilte omarmde ik jouw volle maan laverend tussen tijd en ruimte ontnam je mijn rusteloosheid en werden wij de nieuwe wereld…

waar lans en speer zich kruisten in religieuze sfeer het wit en rood de ongelovigen bevochten op hun tochten staan nu de heiligen in kerken naast moskee torens in de minarettenzee enclaves uit de oude tijd begrensd door ongebreideldheid van actief overheersen oude wortels komen bloot in pijn van lang geleden sterven wij de tolerantiedood…

Mama, Voor al de ellende die ik je bracht, voor al de boze blikken als je toch eens naar me lacht. En al de ruzies tot nu toe, en al die domme dingen die ik nogal eens doe. Ook voor de tranen die je soms eens laat,…

Niets voelde ooit zo compleet, Als die dag waar levens gescheiden worden, Daar waar mijn helft reed, Ondanks de vergane glorie, Ondanks kapotte zetels, Ondanks mijn te late euforie, Ondanks dat reed het ons, Waarnaar toe maakte niet meer uit, Het ging om de connectie, Dat als ik mijn ogen sluit, Alleen nog maar jou zie.…

met wind breng je het bladstil loof tot suizelend bewegen jouw stralen zon lichten de schaduw op en warmen donker leven je ogen lachen uit de diepte van je open hart de rode mond vraagt zacht of jij me kussen mag ik heb je hand gepakt wij zijn gaan lopen onder duizend vlindervleugelbogen…

Al vele jaren samen lief en leed gedeeld in voor- en tegenspoed. Niet altijd de dag blij begroet.... Maar toch samen doorgegaan want de liefde bleef bestaan hoop dat we nog jaren samen verder mogen gaan!…

De tekenen van de naderende bestemming Doen mij verheugen Maar mede huiveren voor de liefdeloze muur Die haar toegankelijkheid in jouw bijzijn Zal doen versperren Zodat jij jouw einddoel zult bepalen … Aan de hand van emotie Die de tekenen hebben veranderd. De lach maakt plaats voor de strijdvlag. De vreugde wijkt voor het geraamte…

langs de rand van oost dwalend door mistvelden van verleden leggen we bloemen in vorm van kwetsbaarheid pak jij mijn hand vol vertrouwen en laat ik me door je leiden meanderend door stegen van oud bladeren de rode beuken toekomst langs feeërieke zoete geuren van heliotroop en lonicera betoverend als de vrouwelijke…

soms licht de zee nog op in het blauwgroen van je ogen verdrijft een zonnestraal de donkere schaduwen die onrust spoken zingt je stem een liedje uit vervlogen tijden vatten je handen in herkenning warm de mijne dan lach je naar me in gelukkig zijn vergeten is de loslaatpijn…

Terug bij het begin warm tegen je aan Als een roos bloos ik rood tranen beslaan Terug bij het begin verlichting een zucht Ik leef weer terug jouw adem jouw lucht Terug bij het begin passie hete vuren Jouw lijf mijn lief Mag eeuwig duren Terug bij het begin geen einde nabij Woorden tekort mijn liefde ben jij…

Het kijken vermengt zich met inzichten, straling zo intens dit uit zich in een niemandsland jouw verliefde ogen mijmeren in afwezigheid van gedachten terugkomend op jouw vraag geef ik het juiste antwoord een siddering gaat door mij heen ik was dus niet alleen met jou aan mijn zijde ging ik maar door beseffend en wetend jij bent mijn…

ik zie het water stromen in de stilte van je blik handen vol met dromen ogen licht verschrikt schouders wiegen wind in tegenwaarts bewegen benen kruislings op de rots verankerd in het leven jij beeldt standvastigheid ik was jouw stem en richting even kwijt…

Bij 't rossig, zwaaiend schijnsel der flambouw, Welks walmen tranen teelt bij 't krinklend stijgen, Zie 'k spichtig kegels stijgen, pegels nijgen, Wier blijde blankheid werd tot wenend grauw. Het dropt, het dropt, van spits tot spits; aanschouw, Hoe langzaam droppen door de droppen zijgen, En vallend leven geven aan het zwijgen, En worden…

Ik ben de wilde rozendoornstruik.. ik ben een wilde vrije roos, kom niet te dicht hier bij mij staan, mijn zoete geur die draagt, hij raakt.. die vindt.. die plukt.. die kan, die moge mijn sporen voelen, scherp snijdend in zijn vlees. Niet alle rozen verdragen. Ik ben de wilde rozendoornstruik.. God heeft mij zo gemaakt, hij geeft. Ik ben…

Vaak gaat bij hem een mondje open De rups ontrolt aan zijn gezicht In droef vermaak spreekt hij verholen de bruidsspin toe, die hem verslindt Als laster van de tong gesneden uit luider keelgat gillen moet, verweert de wanhoop opgespleten de toedracht van een slinks verzoek Natuurlijk spreekt zij van de liefde en van een gouden bruiloftskrans…

Ik ben je nu heel dicht genaderd, dat merk je toch wel? In mijn huis van dag-maar-geen-nacht sta ik nu vlak achter je, ik kan je bijna aanraken. Je moet mijn adem wel haast voelen en met gesloten ogen ruik ik je heerlijke vel. Nee, vrees maar niet, ik maak geen misbruik van de situatie, je bent en blijft ten alle tijde vrij Tenzij…

je hand streelde geur uit het mandarijnparadijs pelde mijn lijf versierde mijn huid met franjes oranje in zoet en bloedrood gaf ik jou mijn ziel en jij mij jouw zaligheid bloot wij braken het ijs alleen jij en ik wisten de schoot van het mandarijnparadijs…

Ik ben de wilde rozendoornstruik ..ik ben een wilde vrije roos, kom niet te dicht hier bij mij staan, mijn zoete geur.. die draagt, hij raakt..die vindt..die plukt.. die kan, die moge mijn sporen voelen, scherp snijdend in zijn vlees..Niet alle rozen verdragen. Ik ben de wilde rozendoornstruik.. God heeft mij gemaakt, hij geeft. Ik ben…

Ik wil praten met de maan Ik wil stalen met de sterren Ik wil staan met volle handen Helpen dat kind dat in de scherven staat!…

Ik wens je alleen het goede Ik wil dat je eeuwig leeft Je bent de beste van dit land Vergeef mij mijn zonden tegen jou En leef in vrede… CIAO.…

Onder een monnikskap, waaronder de kleuren zijn verschoten,waar door tand des tijds het bloed langzamer doet stromen, aanvaardt alleen het zaadgebruik, te strooien met getaande hand uit realiteit, zonder wachtend spoor van bitterheid in hart op horizon gericht en de scoop wat kleiner wordt, voorbij de gulle zomer blijven zoete herinneringen…

. zo ver boven duinen uit eindeloze golvingen, soms gedragen door het schuim dat duizend schelpjes brengt en korrels oude tijd helm verkleurt er met de jaren, rozenbloei scheidt vlinders van het zand vingers strelen nog jouw bruine huid- een kus in zonlicht, achter maanbeschenen woorden streelt een hand neem maar wat er…

Voor 't eerst buiten zonder jas Liggen in 't gemaaide gras Blaadjes aan de oude eiken Lekker met jou wolken kijken Lammetjes daar verderop De zon boven de bomentop Een knipoog en een glimlach Mijn ideale lentedag…

onder volle maan heb ik mijn heliotroop in het gras gelegd gebed in bergkristal verzamelt zij de krachten uit heelal het groen en blauw gelaagd met rode vonken in oranje vangt kosmisch licht dit schitterend juweel met energieke lading is alle moeilijkheden net teveel…

(voor Virginia Woolf) Hoe moest zij het zeggen, hoe kwam er verlossing van de vele beelden, stemmen in haar depressieve hoofd, die zwart als teer waren, als de levensbedreigende schaduwen in de vernietigende ramen om haar heen. Zij schreef romans om de doem te bezweren, van zich af te wenden, maar dat werkte tot op zekere hoogte, op een…

zit ik in het Zelf zijn mijn tranen de sleutel pijn los te laten…

zon brandde zacht een warme lach in het landschap van plezier hier vond ik woorden in het spinrag tussen struiken bepareld met de ochtenddauw jouw ogen vierden feest in de voorpret van verwachten de gasten namen zomer mee cadeaus met linten en ballonnen in de zee van tijd is weer een nieuwe draad aan jouw levensweb gesponnen…