Hartenkreten over filosofie

Alles is een wonder, het begint al in de trilling van het licht, in het zachte kantelen van een wereld die haar schaduw verlegt. Werelden draaien als zaden in de wind, honderd miljoen in een zwijgende dans, elk een vonk, een fluistering, een ademtocht van sterrenstof. De dieren bewegen als gedachten die niemand ooit hardop zei,…

Ik ben die ik ben, Ik ben die ik wil zijn, Ik zou geen ander willen zijn, Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…

Met woorden bouw ik slechts een deur, geen kamer vol verklaringen. Wat jij ziet, ontstaat pas wanneer je binnenstapt. Ik laat het licht opzettelijk breken, zodat jij de schaduwen kunt lezen. Want een onderwerp moet men niet uitputten, het ademt pas als jij het verder denkt. Ik schrijf niet om te laten lezen, maar om iets in beweging…

Ik zie de toekomst nog altijd zonnig in. Het pad achter mij fluistert in oude voetstappen verhalen van waarom. Schaduwen wijzen terug naar kruispunten van toen, waar keuzes nog zacht waren. Ik lees mijn leven als rimpels in stil water dat allang is doorstroomd. Voor mij ligt licht, onbeschreven en open, zonder uitleg. Ik ga zonder…

hovenier van de armen in stof en oude tijd met schoffel en spade staat hij eenvoudig maar bereid hij keert de aarde laag voor laag tot wat verzonken ligt verschijnt geen teken dat betekenis draagt alles wat wordt en weer verdwijnt zijn handen lezen zwijgend de grond als blad dat zonder stem verging geen woord dat ooit…

We staan op dezelfde, gebarsten tegels, onder een hemel van dertien in een dozijn. Toch lees jij de wereld in andere regels, is jouw zonlicht anders dan de mijne kan zijn. Ik zie de scherpte van de vrieskoude morgen, jij ziet de glinstering in het bevroren riool. Achter elk ooglid zit een landschap geborgen: een eigen kompas en een eigen symbool…

Toen ik wilde melden Wat er eindelijk te melden was Bleek er plots Niets te melden Toen ik dat meldde Sprak men Dat dat juist niet Vermeldenswaardig was…

Hij liep rond Met een schuldgevoel Het moet slijten totdat je het Van je af kunt schudden Vertelde men hem Wanneer dat niet lukt Kun je het pas echt schudden Want Wat niet lukt, lukt niet Dat is dan weer knudde…

Wil je vooruit in het leven? Dienen achterwaartse stappen Te worden vermeden Twijfels die je kraken? Kan je een pas Op de plaats maken Liever ter plaatse trappelen? Dapper met wat ganzen Verder blijven dansen…

Ik draag een huid die ouder is dan mijn herinneringen, een omhulsel dat mijn naam al kende voor ik zelf wist hoe ik moest ademen. En elke ochtend, wanneer het licht langs de randen van mijn bestaan strijkt, merk ik het opnieuw: dat ik vastzit aan de lijnen die ik meegekregen heb, aan de kamers waarin ik leerde kijken, aan de stemmen die…

Wie nooit Is gevallen Heeft nooit geleerd Op te staan Wie nooit Malheur heeft gekend Kent niet de emotie Van de herkansing Wie nooit Winter heeft ervaren Waardeert zelden De warme zomerzon Nooit? Wellicht ooit…

Geluk ligt niet in verre velden niet in goud dat blinkt en wenkt niet in wat de wereld zelden zonder voorwaarden aan ons schenkt Het woont niet in bezit of namen niet in dagen zonder pijn maar in hoe wij, stil en samen met ons eigen kijken zijn Een regenbui kan zacht verstoren of de aarde vruchtbaar maken hetzelfde water — anders horen…

Over schoonheid heeft ieder ’n mening, wat de één adoreert, verguist de ander. Maar over het summum van schoonheid, daarover zijn allen het per slot over eens: Zijn Aphrodite en Adonis. Aphrodite wedijverde met Persephone om Adonis, wilden beiden diens liefde. Aphrodite streek met de eer. Adonis bleek per slot maar 'n gewone meneer. Voor…

ik tel geen schaduwen die achter mij wachten de dood staat ergens maar niet in mijn handen ik draag het ochtendlicht als een vraag die geen einde kent vrij ben ik niet omdat ik ontkom maar omdat ik kijk naar wat groeit naar wat ademt naar wat nog niet is gezegd en in dat zachte weten dat alles beweegt leer ik niet te sterven…

In het zachte midden van twee harten waar stilte nog geen schuld kent, loopt een mens zijn eigen pad— licht in de hand, schaduw in de rug. Hij weegt zijn vreugde als een vogel in de palm: te stevig en ze breekt, te los en ze vliegt een ander leven binnen. Onder zijn voeten ademt de aarde van de ander, een dunne huid van hoop…

wees zacht voor wat nog geen naam draagt voor de kamers in je hart waar deuren zwijgen en licht slechts aarzelend langs de kieren glijdt heb lief wat gesloten blijft alsof elke vraag een sleutel is die nog niet weet welk slot haar zal herkennen denk aan boeken met bladzijden vol onbekende tekens waar je vingers over dwalen…

Naar de zin van het leven Is eeuwenlang gezocht, Door filosofische denkers, Doch nooit gevonden, Wijl het ontbreekt, Althans het ligt (nog) niet Klip en klaar op ons bordje. Om te leven Pijpensteelt soms de regen, Brandt soms de zon, en zo Fladderen vlinders enkle dagen, Leven schildpadden heel lang. De mens, en met haar Bijna alle…

zing Mnemosyne zachter van Odysse die wist dat Ithaka geen einde was,maar enkel list zij komt waar woorden zich stapelen,herhalend bestaan draden los draden doch vast aan niets wordt voldaan Polyphemus kijkt, één oog, genoeg om te zien Poseidon schuift onder zinnen- hoeken zoek ,cirkel stil en misschien donkerste van het donker…

De mens is klei in eigen handen, een vorm nog zonder vaste rand, een stille kiem van wat kan worden in het half verlichte land. Ik heb geen vastgelegde lijnen, geen spoor dat mij de richting geeft, ik ben het zelf die, tastend, zoekend, mijn dagen vormt en verder leeft. Ik brak mijzelf aan oude zekerheden, viel soms uiteen tot losse grond…

Thuis is een landschap dat zich elke ochtend herschept, waar het licht langs de muren glijdt als een reiziger die even blijft hangen voor hij weer verder trekt. Ik loop door kamers alsof ze straten zijn van een stad die ik nog leer kennen, luister naar het zachte spreken van vloer en deur, alsof ze me verhalen vertellen die ik nog…

zij ontstond als een breuk in het zijn waar voelen verdween en vormen slechts schijn haar lichaam bleef hangen tussen blijven en gaan haar wezen gleed weg niet meer te verstaan zij droeg wat verscheen in het licht van de ander maar viel in zichzelf- daar was niets van een ander de twijfel trok traag als een zwijgend getij…

een vonk valt in het donker niet groter dan een gedachte maar ze ademt ze zoekt tussen hout en stilte sluimert een belofte een fluistering van hitte die nog geen naam heeft dan— een scheur van licht een likkende tong van vuur die honger leert het knettert het grijpt het groeit zonder te vragen tot de nacht zelf begint te gloeien…

in de schemer van toen waar bomen fluisterden zonder woorden en paden zich bogen naar het onbekende droeg ik een wereld in mijn handen licht als adem die nooit om bewijs vroeg een wolf kon spreken een meisje kon verdwijnen in rood en terugkeren met ogen vol geheimen niets hoefde waar te zijn om waar te voelen later leerde de dag mij namen…

Onder het trage draaien van sterren ligt iets dat niet wijkt dat geen begin kent en geen einde vraagt een stilte die denkt zonder woorden die ziet zonder ogen en wacht tot het verstand zich buigt Daar, waar het blijvende ademt proeft het denken zijn grens en opent zich als een oude deur naar licht Maar beneden, in het ritselen van…

Haar houding ietwat vreemd Alsof zij ergens onder gebukt ging Hoe ongewoon dan ook Bij nader beschouwen Konden de boomrijke bossen De oorzaak zeker niet zijn Zij lieten niets van zich horen, hielden zich stil De vogels daarentegen Floten alsof het een lieve lust was Zeker met betrekking tot het tijdstip Was dat zeker verbazingwekkend Diep…

ik sta nog steeds op de rand maar mijn voeten kennen de grond de lucht vraagt niets meer ik adem haar gewoon in in mijn zak geen stenen meer maar zaden de schaduw fluistert nog maar zachter nu alsof ze weet dat ik haar niet volg want achter het gordijn van niet weten zoek ik geen einde ik keer mij om naar het geluid van adem…

In ogenschouw nemende Wat gezien dient te worden Verscheen de geest Die ons steeds en altijd Aan het lijntje trachtte te houden Lange rijen woordkunstenaars Spraken en schreven over Dromen, verdriet en liefde De indruk wekkende Alles wel en vooral beter te weten Hen gadeslaande Verscheen een smalende glimlach Op gezichten die realiteitszin…

in de stilte van vele nachten waar gedachten langzaam rijpen als vruchten in het donker onzichtbaar, maar zwaar van belofte woorden dwalen, keren terug schuren langs herinnering en twijfel tot alleen het nodige overblijft een kern, helder en stil wat kort gezegd wordt droeg ooit de last van tijd van zoeken zonder stem van vragen zonder…

twee stemmen staan tegenover elkaar als deuren die tegelijk willen openen maar klemmen in hetzelfde kozijn woorden vallen niet ze botsen stuiteren terug naar de mond waar ze opnieuw worden geslepen de één spreekt de ander wacht niet in stilte maar in een binnenstorm van tegenspraak een hoofd schudt al vóór het einde een antwoord groeit…

ze zeggen dat stemmen samen een zee vormen dat golven beslissen wat land is en wat verdwijnt maar diep onder hun rumoer ligt een steen oud en onbewogen geen hand heeft haar gevormd geen menigte kan haar slijpen zij ligt er stil zoals nacht zonder ogen zoals tijd zonder haast en wie haar aanraakt voelt geen gelijk maar iets…