Hartenkreten over filosofie

De dag is nog een onbeschreven blad, vol haast en drift en impulsen van het nu. Maar kijk eens door de nevel naar het pad dat voor je ligt, ver weg van het kabaal en u. Stel dat de avond valt en alles zwijgt, en jij de balans opmaakt van de strijd. Welk handelen is het dat dan de zegen krijgt, gezuiverd door de zeef van tijd? Wacht niet…

Tussen de miljarden jaren van een zwijgend heelal en de onmetelijke tijd die nog komen zal, houd ik vandaag het licht met beide handen vast. Ik ben hier, nu, in dit broze en mooie moment. Ik voel de kou van de sterren waaruit wij zijn gemaakt, maar meer nog de warmte van jullie gezichten. Mijn jaren zijn een fractie op de schaal van de eeuwigheid…

Sta stil bij het licht dat valt door ramen van je dagelijks leven, bij de stille glimlach van een vriend, bij de warmte van een kop thee in handen. Tel de kleine zaden van geluk die in je dagen groeien: een vogel die het ochtendlicht kust, een ademtocht van rust in de middag. Laat de stormen van gisteren als regen op de daken achter je,…

In ’t web van dagen, strak gespannen, waar ieder draadje trilt en zingt, wordt ’t lot van één door allen opgevangen, als wind die door een korenveld heen slingert en bezingt. Want waar een mens in stilte bloeit, ontspringt een bron die verder reikt; geluk dat zacht een ander stuwt, totdat het hele veld ontwijkt de schaduw van het enkel…

Wanneer de dag zijn grenzen overschrijdt en gulzig wordt van licht en lange uren, neemt hij meer ruimte dan hem toebehoort en schrijft zijn wet in schaduwloze muren. Maar tijd, die alles weegt met trage hand, laat geen onrecht ongebroken duren; zij opent stil de poort naar tegenkracht waar zwakken in de duisternis kunnen schuren. De nacht…

Wat je draagt in je handen was ooit een verre ster een fluistering achter de horizon een naam zonder gezicht je keek ernaar met honger met ogen vol misschien en noemde het geluk nog voordat het bestond nu rust het stil bij je gewoon geworden bijna alsof het nooit heeft gereisd om hier te mogen zijn pas op voor het zachte…

de dag brak niet plotseling maar schoof langzaam open als een deur die te lang op slot zat 1 juli iemand fluistert vrijheid alsof het woord nog moet leren lopen ketenen vielen niet tegelijk sommigen bleven nog jaren hangen in hoofden in handen in hoe een naam werd uitgesproken maar ergens diep onder het stof van bevelen en zwepen…

De natuur verspilt geen adem, geen druppel licht, geen schaduwval. Uit één enkele oorzaak weeft zij duizend stille gevolgen, alsof eenvoud zelf een meesterbrein bezit. Een blad dat valt, een golf die breekt, een vogel die draait op de wind, niets is toevallig, alles is een fluistering van een groter plan. En wij, met onze…

bed zonder poten zweeft net boven de grond alsof het weigert de zwaarte van dagen, het dragen van lichamen te erkennen als wet hier ligt men niet neer maar hangt tussen vallen en rust tussen zijn en verdwijnen de vloer blijft, wachten op wat nooit meer neerkomt, alleen het lichaam weet hoe weinig nodig is om te blijven…

Tussen hemel en aarde spant zich een stille lijn, een koord waarop de mens zijn dagen weeft. Het geloof tilt onze blik omhoog, naar waar het licht de maat van goedheid geeft. De wet staat lager, stevig in de grond, een grens die waakt wanneer wij wankelen. Zij fluistert: hier stopt het kwaad, en houdt de schaduw van ons handelen klein…

Ik draag mijn lot tussen letters die schuiven als kiezels over een tafel vol kansen. Ik leg mijn woord degelijk, eerlijk maar jij vindt altijd dat ene dat glanst als een schelp in het licht. Je zet quartz, mythe, fjord, woorden die ruiken naar verre kusten, terwijl ik blijf steken in tak, maan, stil. Toch houd ik mijn plank vast…

Alles is een wonder, het begint al in de trilling van het licht, in het zachte kantelen van een wereld die haar schaduw verlegt. Werelden draaien als zaden in de wind, honderd miljoen in een zwijgende dans, elk een vonk, een fluistering, een ademtocht van sterrenstof. De dieren bewegen als gedachten die niemand ooit hardop zei,…

Ik ben die ik ben, Ik ben die ik wil zijn, Ik zou geen ander willen zijn, Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…

Met woorden bouw ik slechts een deur, geen kamer vol verklaringen. Wat jij ziet, ontstaat pas wanneer je binnenstapt. Ik laat het licht opzettelijk breken, zodat jij de schaduwen kunt lezen. Want een onderwerp moet men niet uitputten, het ademt pas als jij het verder denkt. Ik schrijf niet om te laten lezen, maar om iets in beweging…

Ik zie de toekomst nog altijd zonnig in. Het pad achter mij fluistert in oude voetstappen verhalen van waarom. Schaduwen wijzen terug naar kruispunten van toen, waar keuzes nog zacht waren. Ik lees mijn leven als rimpels in stil water dat allang is doorstroomd. Voor mij ligt licht, onbeschreven en open, zonder uitleg. Ik ga zonder…

hovenier van de armen in stof en oude tijd met schoffel en spade staat hij eenvoudig maar bereid hij keert de aarde laag voor laag tot wat verzonken ligt verschijnt geen teken dat betekenis draagt alles wat wordt en weer verdwijnt zijn handen lezen zwijgend de grond als blad dat zonder stem verging geen woord dat ooit…

We staan op dezelfde, gebarsten tegels, onder een hemel van dertien in een dozijn. Toch lees jij de wereld in andere regels, is jouw zonlicht anders dan de mijne kan zijn. Ik zie de scherpte van de vrieskoude morgen, jij ziet de glinstering in het bevroren riool. Achter elk ooglid zit een landschap geborgen: een eigen kompas en een eigen symbool…

Toen ik wilde melden Wat er eindelijk te melden was Bleek er plots Niets te melden Toen ik dat meldde Sprak men Dat dat juist niet Vermeldenswaardig was…

Hij liep rond Met een schuldgevoel Het moet slijten totdat je het Van je af kunt schudden Vertelde men hem Wanneer dat niet lukt Kun je het pas echt schudden Want Wat niet lukt, lukt niet Dat is dan weer knudde…

Wil je vooruit in het leven? Dienen achterwaartse stappen Te worden vermeden Twijfels die je kraken? Kan je een pas Op de plaats maken Liever ter plaatse trappelen? Dapper met wat ganzen Verder blijven dansen…

Ik draag een huid die ouder is dan mijn herinneringen, een omhulsel dat mijn naam al kende voor ik zelf wist hoe ik moest ademen. En elke ochtend, wanneer het licht langs de randen van mijn bestaan strijkt, merk ik het opnieuw: dat ik vastzit aan de lijnen die ik meegekregen heb, aan de kamers waarin ik leerde kijken, aan de stemmen die…

Wie nooit Is gevallen Heeft nooit geleerd Op te staan Wie nooit Malheur heeft gekend Kent niet de emotie Van de herkansing Wie nooit Winter heeft ervaren Waardeert zelden De warme zomerzon Nooit? Wellicht ooit…

Geluk ligt niet in verre velden niet in goud dat blinkt en wenkt niet in wat de wereld zelden zonder voorwaarden aan ons schenkt Het woont niet in bezit of namen niet in dagen zonder pijn maar in hoe wij, stil en samen met ons eigen kijken zijn Een regenbui kan zacht verstoren of de aarde vruchtbaar maken hetzelfde water — anders horen…

Over schoonheid heeft ieder ’n mening, wat de één adoreert, verguist de ander. Maar over het summum van schoonheid, daarover zijn allen het per slot over eens: Zijn Aphrodite en Adonis. Aphrodite wedijverde met Persephone om Adonis, wilden beiden diens liefde. Aphrodite streek met de eer. Adonis bleek per slot maar 'n gewone meneer. Voor…

ik tel geen schaduwen die achter mij wachten de dood staat ergens maar niet in mijn handen ik draag het ochtendlicht als een vraag die geen einde kent vrij ben ik niet omdat ik ontkom maar omdat ik kijk naar wat groeit naar wat ademt naar wat nog niet is gezegd en in dat zachte weten dat alles beweegt leer ik niet te sterven…

In het zachte midden van twee harten waar stilte nog geen schuld kent, loopt een mens zijn eigen pad— licht in de hand, schaduw in de rug. Hij weegt zijn vreugde als een vogel in de palm: te stevig en ze breekt, te los en ze vliegt een ander leven binnen. Onder zijn voeten ademt de aarde van de ander, een dunne huid van hoop…

wees zacht voor wat nog geen naam draagt voor de kamers in je hart waar deuren zwijgen en licht slechts aarzelend langs de kieren glijdt heb lief wat gesloten blijft alsof elke vraag een sleutel is die nog niet weet welk slot haar zal herkennen denk aan boeken met bladzijden vol onbekende tekens waar je vingers over dwalen…

Naar de zin van het leven Is eeuwenlang gezocht, Door filosofische denkers, Doch nooit gevonden, Wijl het ontbreekt, Althans het ligt (nog) niet Klip en klaar op ons bordje. Om te leven Pijpensteelt soms de regen, Brandt soms de zon, en zo Fladderen vlinders enkle dagen, Leven schildpadden heel lang. De mens, en met haar Bijna alle…

zing Mnemosyne zachter van Odysse die wist dat Ithaka geen einde was,maar enkel list zij komt waar woorden zich stapelen,herhalend bestaan draden los draden doch vast aan niets wordt voldaan Polyphemus kijkt, één oog, genoeg om te zien Poseidon schuift onder zinnen- hoeken zoek ,cirkel stil en misschien donkerste van het donker…

De mens is klei in eigen handen, een vorm nog zonder vaste rand, een stille kiem van wat kan worden in het half verlichte land. Ik heb geen vastgelegde lijnen, geen spoor dat mij de richting geeft, ik ben het zelf die, tastend, zoekend, mijn dagen vormt en verder leeft. Ik brak mijzelf aan oude zekerheden, viel soms uiteen tot losse grond…