108 resultaten.
ik wil
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
765 was het laat die zondagochtend toen ik thuis kwam
en niet meer wist waarvan of wat ik gedaan had
de sleur bepaalt m'n dagindeling
m'n gevoel is weer geknapt
zo is toch elke dag een marteling
waarom kijk je niet om
in spiegels die de waarheid zien
is jouw verdriet dan zo verstoord
wil je nog meer misschien
ik wil zon ik wil zee ik wil…
't Nye Hemelriek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
438 Tegen etenstijd werden we door onze
vader opgehaald of aanvaardden we
de martelende terugweg, waarbij het
asfalt gesmolten leek. Maar die idylle
van toen is er niet meer, zegt mijn
moeder voor de telefoon, er is nu
een mierenhoopdrukte met vechtpartijen
en bergen aan afval.…
Armageddon
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
707 simpele ademtocht
ze leren ons het vals belang van veel vergaren
in die teloorgang - en wij waren zo aan de dingen verknocht
kokend lava van vulkanen vaagt dorpen en steden
rivieren dringen door huis en door haard
en wij kunnen niets meer met onze gebeden
want onze goden zijn allang geen ene daalder meer waard,
terwijl terroristen martelen…
zij
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
521 toch blijk ik onvindbaar wanneer
haar schaduw zich werpt over mijn
naakte lichaam dat geknield zich verweert
tegen al wat groter is, troost is beneden
mijn trots, mijn trots is het geschrei
dat ik aanbid bij het noemen van mijn eigen naam
ik wandel de dood, sterf het leven en vraag aan
mijn fantasie hoe lang de voortgang des vele
martelingen…
Honden op de Camino Frances
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.022 decorum
ja ook in Franeker of Makkum
kon die neo-apostel niks bommen
De Credencial del Peregrino
helpt trouwens niet tegen honden
die overal nog heidens tekeer gaan
ons als pelgrims rauw willen opeten
met als dieptepunt Foncebadon
bergtop hoog in de Pyreneeën
waar één vrouw met één schaap
je door haar vijf los lopende honden
sinds Karel Martel…
Vaarwel amigo
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
1.633 Voor de laatste keer kraakt de loopplank
onder zijn vermoeide voeten, zoveel golven
hebben zij overwonnen, zoveel leed
als martelende sporen uitgewist.…
- Ballade van de Bezieling als Spiegel van de Zee -
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
698 Het praten wilde geen praten meer,
wilde beter onverstaanbaar kunnen lijden
de landstaal had geen liefdevolle ogen meer,
moest martelend blikken kunnen zwijgen
romantisch gevarieerd te keur
wilde de allergrootste liefde,
de allerkleinste letters kleven,
evenals de verscheidenheid..…
VRIJHEID HERWONNEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
645 Me opsluiten of martelen, het zal nooit baten, ik ben een gelovige dame en niemand ontneemt me God
Jezus ging me voor en werd ook getortureerd, zo draag ik ook gedwee ' mijn ' lot.…
Lichtwezens
netgedicht
3.5 met 26 stemmen
995 aangekleed met de dromen van anderen
wij bepalen wat lelijk is en wat schoon
en trekken de schoenen aan die niet bij ons passen,
meerdere malen wisselen wij van oor,
wij verbieden de dieptes en de hoogtes,
wij praten over houden van terwijl
wij liegen, martelen en moorden,
ons puin zwerft in een baan rond de aarde
“to boldly go where no man…
DE RING VAN GYGES
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 (museumopruiming)
Met een pauw het kelderluik heffend
bevroedend de draagwijdte van een onschatbaar
lang durend martelend verblijf
door brokstukken omringd een bemodderde hand
in een plas de verscherfde spiegel
van een klatergouden maan
onder de lichtkroon der vorst
door saletjonkers verraden de ketterse bisschop
onthoofding getekend…
Een vergeten oorlog
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.121 geschiedenis besloot anders
jaren later
dat ze niet hadden mogen gaan
Terug op eigen bodem
verguisd
En ze moesten maar zien hoe het te redden
met alle trauma's
opgelopen in de Oost
Een leven lang getekend
Wonden die nooit overgaan
steeds weer opengaan
De angst die altijd sluipend kruipt
beelden van verminking
marteling…
Dialogue mystique
poëzie
3.3 met 3 stemmen
962 'k Vermoedde uw komen door den nacht,
En vrees de marteling van uw vergeven,
Want ik kan toch niet naar uw liefde leven.
Wat staat gij voor mijn woon en klaagt zo zacht?
Laat ge mij wreed ter deure staan?
Kunnen mijn handen u niet teder helen?
Mag ik den weedom van uw haat niet delen?…
Door spervuur gedoodstraft
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
210 neergestort
Vijf doden, twee hebben het overleefd
Daarnaast eveneens burgerslachtoffers
Met hun leven gebracht, een groot offer
Het grootste dat men (on)gewild kan geven
Inmiddels rijgen oorlogen zich aaneen
De burgeroorlog Soedan is echt een hel
Met een vorm van ontzettend grof
Geweld
Met werkelijk helemaal niets meer
dat telt
Honger, marteling…
De tango
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.541 Potverknetter, tsjeemienee
Dit vind ik nou lekker zwieren
Dansen is plezier voor twee
Dat laatste vond ik nogal boud verondersteld
Er was van dansen trouwens ook maar weinig sprake
Geen enkel pas geleerd figuur kon ik nog maken
Ze hield mij bij haar sprongen in een greep gekneld
En tot het einde toe bleef zij maar uit de maat
Tenslotte was de marteling…
No Pasaran
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
595 Dus trek ten strijde, sleur ze als ratten uit hun holen, kroegen, kerken en kantoren; snoer ze de mond en breng ze tot zwijgen, martel ze met mededogen;
dwing ze alle verbannen en verbrande boeken te lezen, laat ze struikelstenen poetsen en alle namen memoreren, love-bomb ze in alle kleuren van de regenboog en voed ze met harira;
Splijt hun dikke…
De nacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 bijhouden van het leven
Voor de bloemenman en voor de bloemenvrouw
Voor zij die kunnen verlangen en makkelijk kunnen beminnen en zich spontaan wegschenken aan God of aan de wereld
De dag is er voor de klare geest,de nacht voor de nevelige geest
Voor zij die op weg zijn naar krankzinnigheid
Of voor zij die hun martelwerktuig waarmee ze zichzelf martelen…
Elk halfjaar weer.
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
1.523 Het was gruwel en martel.
Groene zeep en gespartel.
Het rook er naar Niels Bohr en naar chloor.
Ik geloof wel een lieve man die Niels Bohr.
Arm kind.
Onder hangende haken en sloten.
En ver weg mijn moeder aan de thee.
Verdoving bestond niet in zijn woordenboek.
Lief was hij vaak niet naar lieve kinderen.…
Vincent van Gogh
poëzie
4.5 met 15 stemmen
5.565 Alles te vervormen, te martelen, te doden
tot schoonheid.
Je zelf dood rekenen voor de wet, om de wet van je zelf te verbreden.
Abstraksie van je zelf, want deze kosmiese liefde vult gans je zelf:
Bron van den aardbal.
Vincent. Zo is hij.
Hij is niets en hij is alles.
Als de priester: meester en dienaar.…