104 resultaten.
Het mooiste komt nog!
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
637 Het mooiste komt nog!
Dat zeg ik tegen mezelf
Als ik door de donkere nacht ga
Of als ik worstel met een zware last
Het mooiste komt nog!
Dat geloof ik met heel mijn hart
Als ik zie hoe de zon opkomt
Of als ik hoor hoe de vogels zingen
Het mooiste komt nog!
Dat hoop ik met heel mijn ziel
Als ik droom van een betere wereld
Of als ik verlang…
Poëziebeleving
netgedicht
2.0 met 18 stemmen
1.068 Leve Poëzie
van regels naar vrije vorm
een alternatief
Hoe haar blauwe ogen
schitteren met glans tegelijk hebben ze
kracht en diepte om in iemands ogen durven te kijken
Elkaar kussen tijdens ontmoetingen zowaar duiken naar het onbekende.
Ze heeft lichtroze wangen zo
puur als haar hart slaat en meer van het leven
houdt dan ooit op hetzelfde…
Het zaad van Poëzie
netgedicht
1.7 met 29 stemmen
722 Stilte opent zich
zaad in de aarde ontkiemt
boom reikt naar het licht
Poëzie ontwaakt als een
klein zaadje, in het stille moment dat
ik stilval. Een tedere adem van de aarde streelt mijn
huid, en iets ouds ontspruit, alsof mijn binnenwereld zich opent.
In de stilte tussen gedachten
vind ik wortels, die zich diep verankeren,
nog niet zichtbaar…
De ruimte tussen woorden
netgedicht
2.3 met 37 stemmen
1.015 Woorden dansen vrij
stilte vult de lege ruimte
daar groeit wat je zoekt
Poëzie is adem van onbenoembare,
een blik die zich verdiept in het ongrijpbare. Taal
die niet naar definitie zoekt maar die zich vervlecht met tijd en
het moment waar woorden zich pas echt laten zien als je stopt met zoeken.
Ze groeit in de stilte tussen de zinnen,…
hier (locatiegeneralisatie)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 onder de wolken
zonder goden
kruip je niet
door de modder
leer je lezen
en schrijven
met ‘t vuur
in je schenen
en schoppen
onder je hol
dat stinkende
beetje tegenwind
of zo‘n vleugje
rinkelend geraas
van ‘n nitwit
of ‘n hekjesnerd
als je niet binnen
lijntjes opfleurt
verandert daar
niks nie’ aan
alleen ’n dwaas
(‘caseum…
waterige woorden (hydratatie)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
678 als dichter zwem ik door de wateren van Sarasvati
haar stroom voert mij langs de droomdiepe poelen
van kennis en de ellenlange slootjes van de kunst
in zijtakjes van retorische rivieren vind ik muziek
en plassen vol poëtische druppels waar de boeken
spatten op de buien en stromen van kletterletters
de aardse diploma’s zijn doorweekt en waardeloos…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Ik schrijf om te zijn
niet om begrepen te zijn
stilte in zinnen
Poëzie begint niet bij woorden,
maar bij dat vage moment waar iets in mij
beweegt zonder dat ik het nog begrijp. Een gevoel dat zijn
stem nog zoekt in een vorm en wacht tot ik stil genoeg ben om het te horen.
Ik schrijf niet om uit te leggen
wat ik bedoel, maar om te bewaren…
Waar de stilte spreekt
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
634 Zacht tussen het luid
mijn stem kiest de stilte zelf
onhoorbaar bevrijd
In de zachte kamers
van mijn binnenwereld ontvouwt zich
een stem die nooit heeft geschreeuwd, maar sprak
in flarden, wachtend tot ik haar met open aandacht durfde te voelen.
Ze boog zich jarenlang
naar wat gepast leek, wiste zichzelf in
het verstikkende rumoer van…
De tijd van Allerheiligen
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.298 Herfstlicht op de steen
fluistert verloren namen
bladeren vallen
Geluiden van de
wereld die ik diep voel, in het trillen
van takken, in het zachte vallen van licht. Hun echo
beweegt door mijn gedachten, en ik adem mee met wat fluistert.
Stemmen van degenen
die ik mis, zijn overal, in het ritselen
van regen, in het tikken van vensterlicht…
MIJN VERWANTSCHAP MET PAULIEN CORNELISSE!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
971 Mijn verwantschap met Paulien Cornelisse
niet dat ik beter ben, haar goed ken, nee dat niet
niet dat ik slimmer ben, nee ook dat zeker niet
het zijn haar krantencolums en mijn hartenkreten op gedichten.nl
weergaves van onze dagelijkse activiteiten en wetenswaardigheden
zeg dus maar als een soort persoonlijk dagboek, onze dagboeken
leesboeken…
A tot D is CB
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
582 een ruimte die mij niet aankijkt
waar stilte ondersteunend blijft
muren adem dragen van anderen
de tijd die niets van mij verlangt
ik voel hoe ik hier mag rusten
als een vorm van aandacht
licht door hoge ramen valt
stil ligt op steen en hout
ik hoef niet meer te worden dan
wanneer ik uiteindelijk opsta
de ruimte in verstilling verlaat…
Dichtdrang
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
497 Lees eerst eens om je heen:
nauwelijks verzen uit noodzaak.
Veelal mededelende gedachten.
Wat drijft jou dan tot schrijven?
Geef het maar toe: aandacht en roem.
Verbaal in the picture staan.
Je noteert wat zintuigen vinden,
noemt de hele wereld bij naam -
daar moet men toch van opkijken!
Je zou je denken kunnen beogen,
twijfelen aan…
Poëzie die niet aan Artificial Intelligence is gelinkt
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
606 Wie van ons kan het beletten
de vooruitgang stil te zetten
Maar wie van ons kan het beletten
poëzie voortgekomen uit ‘t hart stil te zetten
Met een kroontjespen gedoopt in inkt
de poëzie die niet aan A.I. is gelinkt…
De stem die bleef
netgedicht
2.9 met 27 stemmen
137 Ze schreef zoals ze leefde: vrij en onverschrokken,
geen woord dat boog voor schaamte of gebod;
haar liefde brak door grenzen, dichtgesloten,
en waarheid brandde als een vuurtoren op zee.
Haar pen sneed door de nevel van verboden,
door stille monden, dromen zonder naam;
ze koos het eenzaam recht van zelf te leven,
en had de moed te minnen zonder…