De stem die bleef

Ze schreef zoals ze leefde: vrij en onverschrokken,
geen woord dat boog voor schaamte of gebod;
haar liefde brak door grenzen, dichtgesloten,
en waarheid brandde als een vuurtoren op zee.

Haar pen sneed door de nevel van verboden,
door stille monden, dromen zonder naam;
ze koos het eenzaam recht van zelf te leven,
en had de moed te minnen zonder vrees.

De motor werd de storm die in haar woedde,
zwart leer omarmde een lichaam, wild en vrij;
ze raasde door een stad van liefde, leugen en verlies,
steeds onderweg, geen stil compromis nabij.

Nu draagt een straat haar naam door onze dagen,
haar boeken houden stand, haar stem blijft leven;
zij schreef wat niet mocht, liefhad zoals zij wilde,
en leeft in ieder hart dat haar blijft lezen.

... Voor Anna Blaman, die schreef wat niet mocht en liefhad zoals zij wilde. ...

Biografie van deze schrijver

anna blaman auteur poëzie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 2