307 resultaten.
Rembrandtcyclus 10: anno 1645: rond de Omval
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 ’t Is niet zozeer
dat ik alleen rust en stilte
binnenshuis vereer
voor even afstand wens te doen
hoe dierbaar ook de verf
sleept toch de etspen, droge naald
mijn passie, langs het leven van de stad
lokt het landschap overweldigend
door al het zonlicht op het water
van de Amstel
smeekt schoonheid rond de Omval
ook naar het geschept Chineespapier…
Rembrandtcyclus 11: anno 1647: genegenheid voor Hendrickje Stoffels
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
559 Mijn hoofd verkrampt
het kan niet rusten
verhef het zwaar
door tergen
van mijn lusten
woel en zweet ik
in mijn dromen
verlang naar iets
dat nog moet komen
iets dat niemand anders
ooit geschilderd heeft
niet eens begrijpen kan
wat diep hier in mij leeft
daar ligt zij slapend naakt
mijn ogen glijden
langs haar lichaam
dat mijn hart…
Rembrandtcyclus 12: anno 1648: ik schilder Hendrickje Stoffels
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 Ik streel je perzikroze huid
met opgetrokken kleed
in liefdevol gegoten water
vergeef mij lief
want Saskia haar beeld
waadt er tussenin
voert mij terug naar het begin
waar liefde ons ontlook
en ik niet vergeten kan
veertjes strelen langs mijn slapen
tillen hoog op naar het licht
voel mij door hun warmte dragen
mijn wereld lijkt een…
Rembrandtcyclus: anno 1650: Geertje Dircx
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
593 Zou niet durven zeggen
dat ik een smetteloos verleden heb
ik zou niet durven zeggen
of Geertje Dircx gelogen heeft
zij was mijn dienster voor een tijd
en niet alleen maar voor het huis
Titus heeft zij grootgebracht
en heb ik ook met haar gevrijd
op haar verzoek
mijn verdrietig hart heeft zij doorzeefd
met troost toen Saskia gestorven was…
Rembrandtcyclus 14: anno 1656: troost zoekend bij Hendrickje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
493 Drickje, graag had jij
een kanten kraag gehad
een kleed in groen brokaat
dat zachte licht op je gezicht
dat nu alleen op linnen waadt
ongetwijfeld weet ik best
jouw schoonheid daar te plaatsen
waar jij jezelf zo in vergist
jouw ongekende charmes
streel ik sjiekgracieus
en bevries je in lagen gevernist
als jij een schilderes geweest zou…
Rembrandtcyclus 15: anno 1663: Hendrickje is gestorven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
494 Je zou kunnen gaan denken, dat ik er nu aan
wennen ga, mijn tranen zijn verdroogd, maar diep
geworteld vloeien zij
mijn lot is uitgezet, ontkomen doe ik er niet aan,
en staat de dood dichtbij mijn bed, om steeds weer
toe te slaan
zou het soms nijd zijn van de dood, dat ik hem als
wezen nooit geschilderd heb, alleen maar via lijken
die door…
Rembrandtcyclus 16: anno 1668: brief van zoon Titus
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
515 Geliefde vader,
Al is de afstand tussen ons niet groot
doe ik vandaag een brief bezorgen,
aangezien mijn gezondheid te wensen overlaat
en ik mijn echtgenoot ook de aandacht geven wil
zal ik wat minder bij u kunnen zijn
maar treurt u niet, Cornelia mijn geliefde zus,
wil heel graag voor u zorgen
zij is u tot een grote steun
jong en dartel…
Rembrandtcyclus 17: anno 1668: mijn zoon Titus is gestorven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
522 Dit moet een boze droom zijn
waaruit ik niet ontsnappen kan
dit kan niet waar zijn
je bent zo’n sterke man
jouw toegewijde hart, dat kan toch
niet begeven zijn, zoiets kan
God niet doen, mijn zoon, zoiets
doet vreselijke pijn
is het waar, dat mijn handen nooit
meer lokken kunnen strelen
die ook bij Samson kracht gegeven heeft
o Titus…
Rembrandtcyclus 18: anno1669: mijn ontslapen leven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
494 uw nachtelijke streling
langs mijn voorhoofd
stemmen overheen
met penselen welke
kleurenpracht in ogen
mij tot liefdesafschrift
heeft gebracht
nimmer zal vervagen
evenzeer wanneer uw bijzijn
andere drijfveer wenst
dan vermoeid poseren
in mijn licht en leven
al houd ik hier uw warmtestraling
liefgevangen om mij heen
beminde Saskia…
Rembrandtcyclus 19: anno 1669: Rembrandt sterft
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
705 Mijn tijd is gekomen en neem ik afscheid van mijn dochter Cornelia, geboren uit mijn samenleving met Hendrickje Stoffels:
Verwarring
schept zwarte plekken in mijn geest
van alles dat ontnomen is
ontgoocheld en vervlogen is
verpulvert langzaam ook mijn leven
uit jouw leven weg
jij dartelt in mijn schaduw kind
evenzo als Titus deed
wat…
soms
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
622 soms treft een doener
in gedruis rondom een bres
waar stilte woont
en een zeldzame vogel
zingend hem blozen doet…
Maarten en Oopje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
480 'Zek Buussemaker neem met ons keen loopje
De afspraak was nous achetons sam-sam
Dus niks rien allebei naar Amsterdam
Want dan wij houden Maarten aussi Oopje
Dan worden wij en France furieus
En krijkt die Pechtold deksel op de neus!'…
Eeuwen zien op ons neer
snelsonnet
4.5 met 2 stemmen
941 De zeventiende-eeuwse koppen kijken
bevreemd nieuwsgierig -in de Hermitage-
naar ons; voor hén staan wíj in d’etalage:
poserend, loerend, geenszins hun gelijken
Je hoort ze denken: ‘Zie dat zootje staan:
Moet ík die lange dweilen gadeslaan?’…
Schaduw lachte
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
515 ik zwaaide
tussen donker en licht
schaduw lachte
bewoog
gelijk mijn arm
weg uit zicht
stapelde
zwart van vele
nachten waken
waar wit in
steeds bewogen
worden niet kon slapen
ben ik de
regisseur van dit
naamloos horrorleven
of zijn actie en
reactie splinters van
een fragmenterend geven…
Schaduwen en rondingen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
608 Je zwaaide
toen ik nader kwam
langs de contouren
van beschaving
in de berusting
van voorgevoelens
als een kleine god
sprak je me toe
nabij de grenzen
van bezinning
door de gevoelens
diep in mijn hart
en ik aarzelde
tussen schaduwen
en rondingen
de ruwe kwast
met donkere verf
in mijn hand
jij was mijn land
mijn schilderij…
Zonder mijn naam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
141 Dat meisje van drie
dat verf zit te mengen
in Rembrandts werkplaats
en zichzelf heeft geschilderd
achter reusachtige pauwen, dat
ben jij, zijn dochter
en geheime leerling die smachtte
naar zijn liefde en bij zijn dood uit nood
en omwille van de kunst trouwde
met haar kameraad Arent
getweeën schilderend
onder zijn naam…
het tochtte verleden
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.030 we stopten
het eindpunt
mijn laatste
station
jij was
een schim
op het verste
perron
herkende
en zwaaide
in kleuren
ik kom
handen en lippen
vochtig en klaar
maar het tochtte
verleden ook daar
we lachten en
huilden het jaar
van de scheiding
die nacht bij elkaar
ik ben ontwaakt
jou in mijn armen
vraag niet naar
hoe…
je lach nam mijn gschenken
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.066 ik zag je als
een koningin
op het voetstuk dat
mijn liefde bouwde
je lach nam
mijn geschenken aan
je lichaam liet mij
verder gaan dan ooit
je zwaaide en keek om
zag oude volgelingen
draaide toen een slag
bleef liever die je was
het kind in je
is terug gekropen
ze kreeg de kansen niet
in onze zon te leren lopen…
Dovre fjell
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
686 weids klonk haar lokroep
rendieren ver daarachter
ze zwaaide met een stok
in haar korte spijkerbroek
het rendiermos was zachter
dan ons dekbed, sphagnum
kneep ze uit op haar borsten
het spartelen indachtig erna
ik speel op de verlaten piano
foto’s dichterbij, belevingen
er is onweer op komst, het
riet buigt dieper dan ervoor…
Zo eindeloos dichtbij
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
525 heb je wegen gelopen
de paden gezien
die jij bent gegaan
ontmoette je
steels in een spiegelruit
je zwaaide en lachte
ik verwachtte je stem en
verrassing in ogen
maar herkenning bleef uit
je danste
lichtvoetig de lente
bleef ongrijpbaar voor mij
heb je adem geroken
jouw warmte en liefde
voelde zo eindeloos dichtbij…
Erfenis
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.784 Mensen waren vriendelijk, ze zwaaide altijd terug.
Op een avond, (men dacht omstreeks acht uur),
wond ze de klok op, warmde een glaasje melk
en trok haar voile toe.…
zondagnamiddag in 't Zwin
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
886 vandaag lachte ik met jou
fragiel mooi was je
op dat kleine stukske strand
we dansten rondom de zon
zwaaiden naar de sterns
je had je ipod in een oor
met Bach als achtergrond
in het andere kleefde ik aan
een kleine cirkel rondom
ons maakte het gans compleet
we spraken niet van lente
we spraken van nieuw licht…
De schaduw voorbij
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
551 zag je arm
opgestoken
in de menigte
een hand
die wenkte
of zwaaide
ik kwam
er niet uit
wilde bij jou zijn
drong langs
de mensen
trapte op tenen
vloekte de
schaduw voorbij
want jij
een open plek
in de eerbied van stilte
jij was gegaan
zag nog je arm
vingers en hand
alleen ik kende je naam…
Op de keien
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
463 ik wist het licht
voelde donker
in slecht zicht
hield me staande
op de keien waar
anderen glijden
nog had ik perspectief
geen wanhoop in ogen
die niets meer geloven
je zwaaide en het
was geen afscheidsgroet
dat deed me goed
jij bepaalde richting
in mijn leven zonder
direct leiding geven
met lieve compromissen
maar naar het…
Rembrandt een rare kwast
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
863 van de lever
op en top klaar voor de sport
voor na het evangelie
die kwast van ene Van Rijn
liet echter de man weder opstaan
in kadavergroen licht
niet eens bovennatuurlijk
maar uit zichzelf
dames natuurlijk hevig ontsteld
wordt het niet eens tijd
de blauwe knoop te zoeken
voor wonder boven wonder
op de zelfportretten
van die Rembrandt…
De vaandeldrager
netgedicht
4.8 met 62 stemmen
1.662 Marcheert trots en vastberaden
voor de troepen uit,
staat hoog in aanzien bij het gilde
het lot was hem gunstig gezind,
zijn moed meer dan een pose
want minder of niks kan hem deren
met vermeend ontzag draagt hij
zijn vaandel over zijn schouder
om een ieder te imponeren
alleen een pluim was nog nodig
voor zijn faam en op zijn hoed…
Polderluchtkastelen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
506 Wij denken dus wij zijn maar wie zijn wij
Vergaan wij niet in horen en in zien
Het land van Rembrandt was nog niet geboren
Descartes had makkelijk praten bovendien
De stilte sliep nog op haar rechterzij
Wij denken niet maar zien wel duizend dingen
De kolderbolder rolt van oor tot oor
Wij horen wel maar luisteren niet meer
Versterkt in schedel…
reis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.764 voor mijn moeder
je reis geboekt
je tas gepakt
het inchecken ondergaan
de instapkaart uitgereikt
van bewust naar onbewust
van daglicht naar schemering
je bent niet echt vertrokken
je aankomsttijd onbekend
het afscheid ontstellend zwaar
je zwaaide cum laude uit
dag lieverd, laat los, ga maar
tot later, tot ooit, tot daar…
Kristal in dwarrelwoord
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
482 je sneeuwde
in het afscheid nemen
vlokte kristal
in dwarrelwoord
stapelde in
wit bedekken
wat onze oren iets
te vaak hadden gehoord
in vlagen vervaagden
je stappen naar de trein
de sporen dubbelden
omdat ik bij jou wilde zijn
de laatste kus
smolt op je lippen
jij vertrok en ik bleef buiten
zwaaide naar besneeuwde ruiten…
Onvoltooid
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.464 Hoe onvoltooid is onze liefde
herinner je je nog
dat je bij me binnenkwam
met schildersdoek en glunderende lach
omdat ik van je houd, zei je
verf en kwasten, kleurig palet
wij tweeën op het doek
en ik, ik voelde me koningin
en filmde al je bewegingen vol ijver,
gaf je m'n dik gebreide witte vest
met capuchon en noemde je
mijn Rembrandt…