Alle inzendingen over liefde

de nacht staat in donkere stippels te staren in het niets tot je lach mijn haren kust waardoor de zin plots door mijn lichaam tintelt zich laat opsmukken tot overspel met woorden het zachte ebben van liefdesvloed tot stilte watervallen van plezier gestort als regen in een woestijn in een buitenzinnige tijd…

Ik fluister tegen de boom dat mijn hart een dansje maakt voor jou ik neurie in de wind het deuntje van je glans ik draag in mijn borst een kruidje van de dag dat ik je klaarlicht uit de verte komen zag ik herkende heel je gloed en schokte bij je blik die mijn bestaan verlichtte met de vlam van juist en vol nu fluister ik naar…

zij etaleert fruit op een etagère van goudfiligrein de voet is kristal zo kan het licht overal kwaliteit laten zien appel en peer presenteert zij niet meer haar keus is exotisch lijkt heel meegaand maar zij deelt slechts de smaak met gelijken het duivelsmes zwaait naar schavuiten die haar ooft niet willen prijzen…

zijn stem knikkert hagelstenen, ze vallen tot het laatste gezegd is. tranen tikken luider op haar hand, terwijl spijt op kousenvoeten komt vragen om een lach. de ochtendjas is vandaag geel, beweegt traag over de grond, zwiept het stof weg. twee vogels komen thuis in haar gezicht. ze pikken van het putje zomer geuren naar honing…

ik spaar de stukjes rode draad die braken in mijn leven niet altijd was het rechte pad voor dag en nacht te gaan daar waar het juiste spoor ontbrak dacht ik vrijheid met een lach maar ongebonden zijn weeft geen patroon blijkt slechts een irreële droom ik heb de draad weer opgepakt het rood geeft mij nu richting en houvast…

Ik denk niet veel vandaag, maar wat ik denk, denk ik aan jou, aan jouw ogen licht zacht stralend, geef me een blik. Want, ik voel niet veel vandaag, maar wat ik voel, is voor jou. Het is warm gloeiend, en teder, vloeit het door je handen heen. Ik weet wat wachten is, ik weet wat smachten is, weet, wat ik mis. Niet veel vandaag…

I tussen al je zwijgzaamheid trillen snaren melktobbe gedachten wortels raken niet gehecht aan de grond tussen paden als je de eindregels niet kan vinden over de goddelijke deugden (geloof, hoop en liefde) ter inzage tot geluk liefste mijn lief in ogenschoot van oeroude klanken van innerlijkheid primavera amen II…

wie kent de dirigent van het windconcert dat lentes tonen preludeert in pril ontluikend groen het adagio laat trillen aan de horizon van zomers warme dag finaleert in oogst van geurig donkerrode klanken in volle herfstlach pas als de laatste toon bevroren is klaart vorst de twinkelende sterren zien we hemel in de ogen van…

Haar na veertig jaar huwelijk uitzwaaien bij de voordeur, naar de achterdeur lopen en weer zwaaien, want je kan haar daar nog een keer zien kijk heren dat is liefde ze gaat alleen maar winkelen…

Bang zijn.. Angst Angst jou te verliezen, bang je te hebben Ben bang je te zien gaan, ben bang je te houden Angstig wachtend op het moment dat jij me niet meer ziet staan Angstig wachtend op het moment dat jij me je tot jou vrouw vraagt Als ik zou leven zonder deze gedachtes zou het waarschijnlijk wel beter gaan. Als ik zou leven zonder…

Onze ogen kijken over zee waar de golven overheersen. De witte wolken jagen voorbij water stroomt op het strand. Waar ik loop samen met jou in een stil en tijdloos vertrouwen. Geen geheimen voor elkaar na zoveel seizoenen bij elkaar. Het is bij ons net als bij de zee soms is er eb of vloed. Na een koude winter komt er steeds…

Je lievelingsfilm speel jij af in gedachten op mijn gezicht op mijn borsten (b wordt d) en mijn kussen is lucht. En mijn kussen is haar van de film. Nooit was zij zo dichtbij, zo tastbaar aanwezig want zij danst en lacht schalks. Ze zucht verliefde meisjeszuchten. Het witte doek ben ik naakt gestreken, geen kreukel verleden op zoek naar…

de klei is niet gekozen zij is je toebedeeld kleur structuur en kneedbaarheid zijn ingrediënten voor je leven je spatelt vormt strijkt en plakt erbij eraf al naargelang de dag soms snijd je weg wat overbodig is geworden bewaart restanten in herinnering zet aan wat in de mode is gekomen een relikwie uit overlevering in dit levensbeeld…

Doe het licht uit en laat me alleen als genoeg problemen om me heen wil alleen zijn ook zonder jou maar weet dat ik van je hou laat mij maar slapen zodat ik alles bij elkaar kan rapen laat me gaan het is goed ik weer zeker dat het moet laat me alleen of help me er doorheen.…

voel je gevleid dat ik tracht jouw schoonheid en pracht in woorden te beschrijven…

Voorzichtig is nog de dag nieuw en prachtig gaan we nectar zoeken zo zoet, waarachtig! Je mond is rood en rond je hals geurt de liefde indachtig…

je hebt je handen laten zien waar in verboden schrift de lijnen van je leven staan gegrift de magie van tekens bracht iedereen het hoofd op hol occulte ceremonies onthulden eeuwenlang de toekomst uit een glazen bol die mystiek in nu verdwenen we weten uit de taal der genen wat mogelijk de toekomst brengt jij hebt jouw handen…

Uit haar schoot weerklonk sirenen, gezang zonder woorden, stapte ze uit haar lichaam, gebaarde met de ogen en haar lippen, vast besloten, alsof ze mij haar zegen gaf,- wacht met wegen niet te lang -, er ligt een een zoete vrucht te rijpen met onontdekte pit, die zal botten, als de Alpentoppen gloeien tegen het decor van het naderend…

laat me laven aan de gedichten van de wind op eeuwigdurende deining waar schoonheid zich bevind laat me vliegen met de zonnestralen over zee naar verre landen witte stranden deinen sierlijk golven mee laat me inspireren door de wolken hoog in de lucht teken grote vogels op linnen begeleid ze op hun vlucht laat me zingen over de ongeschreven…

je handen zijn gevuld met godsvrucht en venijn ze bouwen bruggen spelen kluchten om maar niet zichzelf te zijn in dialectisch spel beweegt het leven fel tussen genot en pijn balancerend tussen gisteren en morgen voelt vandaag geweldig fijn…

jij wil niet veel Eva alles of niets zoals het leven zelf zoals elke tuin de hof van Eden jij wil een hemelbed vol donkere aarde een lichaam dat leeft met huid en haar een taartje dat naar alles smaakt een wijnglas waarin de ganse zomer zingt jij wil een lege schelp vol golvende baren een broekzak waarin de wereld kan een waakvlam die…

openend mijn ziel branden jouw ogen gaten door mijn dikke schild senryu…

Twee ongelijke stenen in melkwegen vol vuur ontstaan in een tomeloze energie van warmte, de ijskristallen waarmee ik je huid bespeel, kippenvel ontdooit op den duur, verbrandt de littekens uit de as van het verleden, alleen de vonken houden stand, trekt de werelden strak, vrijwillig verlangen in onzichtbare tekens, van kwetsbaarheid…

jouw ogen lezen mijn woorden met zachte termen treed je mij tegemoet, raak je een gevoelige snaar zienderogen amendeert de sfeer ontpoppen vuurvlinders zich gracieus terwijl onze luim scharlaken kleurt spreekt het schaduwspel voor zich…

je lach is kinderlijk onbevangen als ik je zuurtjes geef je handen spelen met het zakje dat stiekem aan je vingers kleeft woorden zijn verdwaalde wolken in een altijd blauwe lucht jouw zon schijnt zonder zorgen want jij hebt tijd in alle rust toch schrik je als ik ga na een kus vragen je ogen kom je morgen weer terug…

was er liefde twee lijven die leefden een tafel van één keer één een pas de deux het zachte luisteren naar zoekende handen In de avond stierf de liefde twee lijven verstijfd aan een tafel van delen wat rest in de schrijn van schijn een pas op de plaats het harde verweer in open handen…

de vraag is vast al eens eerder gesteld maakt een vallende boom in het bos net zoveel lawaai als er niemand is om dit voorval aan te horen of te zien? of, wanneer een gouden zonnestraal door wolken priemt vanuit het blauwe maakt die stiekem lawaai als er geen mens is genietend van haar warmte en haar licht? En hoe zit het met de ruiker bloemen…

mag ik je ongeschonden raken waar ogen en haken zijn ingestudeerd het kind heeft geleerd om netjes te leven geen geheim bloot te geven ingeprent is de schaamte die dat gevoel onderdrukt zij breekt jouw vrijheid onthoudt je geluk ga van jezelf weer houden ik wil je zo raken dat wij alle ogen en haken achter ons laten…

Mijn hoofd lijkt over te lopen Gedachten vullen, en meer Mijn hoofd begint te bonzen Ad’ren zwellen meer en meer Mijn gedachten vullen de leegten Die er eerder waren geweest Mijn denken voert de boventoon Ontspanning geeft de geest Welhaast lijkt alles te ploffen Geen ruimte is er meer Mijn slapen die blijven kloppen Mijn hart die gaat…

Het gezicht met een reinigende lotion bewerkt daarna wat regenerende olie opgedaan De koude handen in mijn warme genomen tot je klaarwakker was gestreeld Je wilde naar huis, je sprak het duidelijk uit maar daar kon ik niet voor je zorgen Bij het afscheid hield je mijn handen vast maar ik kon niet blijven, wel zeggen dat…