Alle inzendingen over liefde

de bloemblaadjes dwarrelen op mijn dode lichaam en ik weet nu wat jij voelde toen traag schuift het deksel en de schaarse schemering duistert dan ben ik vrij de kramp trekt weg de wanden lossen zich op en daar ben jij je draait je hoofd en fluistert eindelijk eindelijk ben je dichtbij dan wordt het stil in het graf je neemt mijn hand en…

violen speelden in dat jaar van vlas en warme duinzomen liefde leefde in zoete melk en open handen violen speelden in dit jaar van glas jouw naam galmde Donjajajaaa…. je lachte om niet te sterven…

Jij & ik, samen wij, waarom ben ik hier en jij zo ver weg van mij.…

De wereld maak ik net zo klein als dat de liefde mij gegeven is jij kijkt naar mij en ik kijk terug al weten we, dit gaat wat vlug. Ik zie verdriet en liefde in je ogen daarom sla ik twee armen om je heen ik heb je lief in alle staten dit zal mijn gedachten nooit verlaten.…

nog kranig zit hij daar de armen strak over elkaar de rug gerecht zijn woord is minder wet de klanken warmer het schalks lachen tussen wijsheid en gebed maar steeds vaker kijkt hij weg met verre blik alsof hij tijdelijk niet echt meer bij ons is zijn handen zoeken dan herinnering in greep op vastigheid wij helpen want wij willen…

hij doet echt zijn best voor haar. zij houdt ook heel erg veel van hem. hij weet zelf ook dat hij niet meer maar kan doen wat hij maar wil. zij trekt het zich soms heel erg aan. hij is soms bang. zij kijkt wel eens sport met hem op de bank. hij kijkt nu ook wel eens geen sport. zij lacht om wat hij soms zegt. hij is lief zij kookt vaak goed…

de melodieën zijn bekend de woorden al geschreven de zalen zitten vol met mensen die dat meebeleven jij neuriet toch een eigen wijs ik kleur de teksten zonder grijs er is ook een refrein dat wij alleen maar kennen het is ons groot geheim liefde heeft de melodie gegeven de woorden komen uit ons samenleven…

zij vroeg hem aarzelend om haar gedicht te lezen hij las haar woorden tastte naar de bron verloor zich in haar ogen en haar mond, haar huid ontdekte zelfs verdriet driftig dronk hij van haar lippen liet hij haar woorden zwijgen in zijn stille stem haar zucht verdwijnen in de zijne de hartstocht vluchtte weg haar uitgelezen woorden…

laat me los...ik wil vrij zijn hou me vast...ik wil blij zijn laat me los...je doet me pijn hou me vast....het voelt zo fijn laat me los...ik wil, ik zal hou me vast...voor ik val…

in lilarood daal jij witmarmeren trappen af een gracieus entree de parfumvlinders fladderen met je mee je danst op hooggehakte lange benen zwarte laarzen om de schenen je robe rokt tot op de knie de adem stokt als jij je draait met vleugjes lente in je ogen langs het witte marmer weer naar boven ik begin in hemel te geloven…

de balzaal is mijn podium niet muziek gekleed in overdadigheid de pas getemd in afgemetenheid ben een troubadour mijn lied boeit de gewone man zijn lach tussen de gangen blijft in de luchters hangen als het buffet ten einde is dan fluister ik mijn streekverhalen over ridders die hun maagden halen het hoofs gedoe in de kastelen…

Wanneer je zoekt wordt het eb als je terugtrekt in je eigen diepten om dan, door de kracht van gevoel een waanzin die je meesleurt naar het land, waar ik wacht en je woorden me overspoelen, zandgedachten verwoestend Je brengt me schatten uit de zee; sterren, een krab wrakhout smijt je me toe waarmee ik een hut kan bouwen Wanneer ik gekroond…

Liefde Je loopt hand in hand Door het bos of langs het strand Liefde Al die vlinders in je maag Het is een hele kietelplaag Liefde Met die knikkende knieën en zweethanden Ren je samen langs de bosranden Liefde Alle dieren in het bos dansen met je mee Met anderen of met zijn twee Liefde Altijd bij elkaar zijn Samen krijgt niemand je meer…

de wereld is beslissend verklaard er welt een grote rust in ons op voor alles is een verbintenis we voelen elk een handvol liefde en drukken het zachtjes samen in vredigheid en met een glimlach samenvloeiend in onze zielen een goddelijk gevoel lijkt ons nu onze wegen groeien met elkaar armen als rivieren die samenstromen en belanden in…

heb het aardse gekist gecremeerd of begraven maar hun zielen gemist zij ontsprongen de dood in het sterven erven een ander bestaan ik kan ze niet vragen hoe het daar is vergaan wel hen mijn gebeden opdragen…

Jij bent alles wat ik dacht dat je nooit was. En niets zoals ik, dacht dat je geweest kon zijn. Maar toch leef jij stiekem in mij. Jij bent de enige, die ik zou kunnen wensen te vergeten. de enige, die ik niet graag zal vergeven. Jij bent de enige die mijn hart breekt, al zijn er momenten waarop ik je haat, maar je toch niet…

Wat je wil dat weet je goed. Een lach, een traan, je weet wat er toe doet. Slechts 5 decennia jong, denkend aan het verleden. Oud nabij in de toekomst, maar bewust van het nu, steeds bewust van het heden. Dan waren daar turbulente en de jachtige jaren De kracht van de liefde deed de drukte bedaren Steeds geboeid van je zoektocht naar die…

winterwitte warmte lakens op een hoop broek over een leuning armen in de knoop hoofd diep in het kussen kussen op het hoofd maken zachtjes wakker doen wat werd beloofd…

Weet je waar ik voor sta en weet je waar ik blindelings voor ga? Ik ga voor jou want ik ben jouw man en jij bent voor mij die ene hele speciale vrouw. Ik hou van je, Forever!…

De ziel tastbaar als adem in de dampkring om ons heen, jou en mij. Voelbaar als kippenvel van huid tegen huid.…

Ik ben mijn liefje kwijt, heeft U ze ergens gezien misschien? Ja, weet U, ik heb ze pas een paar dagen geleden hier nog ergens gezien. Ja meneer, ja mevrouw, het is echt een schatje, en ik wil haar zo graag net als vroeger weer aan mijn zijde zien. Ik heb hier, in het geheugen van mijn telefoon nog al haar Sms’jes staan, waarin ze zelf…

ik volgde je als schaduw maar lichtte op in evenbeeld als jij maar even naar me keek dan mocht ik in jouw licht uit de coulissen treden op de voorgrond van het heden mezelf laten zien met jou het sprankelend duet der liefde te dansen uit vergetelheid naar onthullende waarheid van beeld en evenbeeld…

de lege tekst tocht wind luguber kaatsen medeklinkers echo's naar elkaar ze kunnen geen volume vinden klinkers klotsen tegenritmes en zijn onbenaderbaar woorden missen de magie van soepele zinnen brengen niet meer binnen dan betekenis strofen vloeien niet omdat de inhoud strak bevroren lijkt misschien wel doodgeboren…

Het geheime plaatsje in ons hart het kleine plekje van onszelf, waar niemand anders komen mag. Die stille plaats die groot genoeg, ons hart weer puur en bezegeld, en vol geloof getint gekleurd is. Delen, voelen, wat anderen willen, stemmingen in hun waarde laten. Leugens en gedachten stillen.. op dingen van de wereld gezet, op deze aarde…

ik nam je hand in je ogen zag ik muren breken vergeten zorgen weer bewegen in het stof van niet meer weten je blik verwees mij naar de verte lichaam in een afscheidsgroet je gezicht verzachtte in zijn trekken je mompelde het gaat je goed ik bouw een wereld met mijn eigen wegen slecht horizonnen stuk voor stuk ik zal bekrompen beelden wreken…

Hoort gij het heldere fluiten der vinken? gadekens winken hun zacht en zoet; ’t jonge gebroedje begint, om te paren, ’t liefdeverklaren, want minnegloed glimt in hun gemoed. Noem me niet koekoek, o lustige vrinden, haast zult ge vinden een lieflijk kind; haast zult ge heimlijk aan hoeken en straten fluistren…

Ik heb je lief in alle staten als je weent en als je lacht met pijn en verlichting als je bij me bent of niet. Ik heb je lief om wie je bent om wat je doet in alle staten. Laat het je zo weten omdat het moet ik heb je lief of je wilt of niet.…

ik dacht je harder dan een steen je bent er geen je hart klopt kunstig woorden bij elkaar emoties in een loos gebaar je frutselt met gevoel knijpt teksten fijn die ooit in pijn geboren zijn de afstand is te groot om mensen van dichtbij te zien slechts koelheid geef je bloot je denken is meer zwart dan wit nuances maak je dood…

Geloof met jouw hart dit leven heeft een doel, er is een wonderbaarlijke fijne stille groei, haast ongezien, die mensen dichter, nader brengt, die vrolijkheid in onze alleengelaten harten zingt, rijk genoeg om afstand te verkleinen, want afstand in je hart, die is er niet. Toon mij al je geheime duizelige plaatsen, ik zie, en toch…

Toen jij je ogen sloot en het leven liet voor wat het was ik trok het even niet en ik had verdriet. Toch wist ik wel dat jij van mij zou vragen om vooral door te gaan niet stil te blijven staan en zeker niet te klagen. Toch sta ik soms nog stil aan wie jij was en bent want ergens blijf je leven en ook nog liefde geven zonder dat…