Netgedichten over liefde

Het zegt niets over de Noordpool of de Zuidpool of waarom ijsberen geen pinguïns vreten maar meer over mijn staat van dronkenschap om te vergeten hoe mooi je bent met het licht van een laatste trein en sterrenschijn Het zegt misschien iets over de vriesnachten van de winter de vetplant op een beschutte plek gezet het kraken van de houten…

Een warme klaterende straal valt en plaagt je stout en heel opeens de schrik van warmte maakt je koud Je huid trekt even samen Je zoekt mijn natte lijf Ik voel je warme kippenvel Wil dat je bij me blijft De dag nog niet begonnen zolang we hier nog staan Jij altijd in mijn armen We hoeven niet te gaan Plotseling de wekker die nog…

rond de zon lopen in draf duizend kinderen, zij eten op het gejank der achterbuurthonden daar waar ik lig de zon als een muziekspel in mijn ogen ik dring verder naar de velden gisteren verborgen achter modderige wolken, laat ik het licht bijten met zijn jonge tanden in mijn huid zij die er nog niet is, brengt spiegels aan, vangt de…

De schier open vlakte ligt voor me. Een sereen landschap waarin twee schitterende meren, als ogen, mijn ziel trachten te doorgronden. De vreedzame reflectie van haar warme straling verzacht haar contouren tot een uitnodiging haar te betreden. Twijfelend neem ik het in me op. waar haar openheid me nood voel ik de broosheid van haar…

de torrente in via (uit de beek op de route) ik hoor dit woord en zie weer hoe roekeloos wij de route liepen naar het torenhoge licht dat onbarmhartig scheen een scheurende weg en daar slurpte ik water dat naar ijzer smaakte zoals het water in de wezenputten van tessel intussen keerde mirjam om maar ik ik zocht het hoger op…

Kwetsbaar getroffen met een pijnlijke schoonheid valt ze voor mijn voeten neer. Ik durf niet te kijken, draal wat heen en weer. Toch is de reflectie te hard om niet te zien te dromen. Ik stotter nog voor ik spreek, geen fluister rekt mijn gedachten en val machteloos in stilte neer. Toch is er iets dat raakt, de mysterie in haar ogen, de…

Op een berg onder de maan Die zich heel noch half mag noemen. zijn wij niet verder gegaan omdat het ons zou verdoemen op de grond in het gras waar bloemen nog ontbreken kijk ik naar waar de liefde was voel het nu pas steken in de tijd zo snel gegaan terwijl wij zoveel mailen Laat ik nu een kleine traan ach het zal wel helen ik sta…

hoe weinig ingewikkeld is de essentie van leven ik zou voor jou, mijn lief het mijne willen geven…

Mijn ogen wachten hulpeloos op U, nu al die losse vogels weer een tweespan... hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic enda thu wat unbidan we nu ? Maar ik, ik kleef hier vast aan perkament vol zwart en traan en voel het blanke vel zo vloeibaar op uw borst hier in mijn cel tot alles stolt - alleen gemis is permanent. Alle dingen worden…

hodie natus est nestje in de tijd? kribbige pantokratoor? gefnuikt verlangen? --------------------------------- kerstmis 2001 zonneleen 25 Op 11 mei plaatste ik de eerste versie: hodie natus est een nestje in de tijd voor onbehuisde zielen? hodie natus est pantokratoor in windselen? hodie natus est een mateloos verlangen…

een zuchtje wind wat liefde een glaasje wijn wat is het leven fijn een stukje kaas glimlach hier glimlach daar je hebt het voor elkaar een zuchtje wind zon en strand licht verbrand nu stil bemind…

Enorm lief vind ik je liggend in het ochtendlicht Nog warm van slaap en liefde en je haar in je gezicht Ik wist al, je wordt wakker van mijn warmte en mijn lijf Maar je streelt me door mijn haren en terwijl ik naar je kijk Pak je mijn hand en kruip je dicht tegen me aan Twee mensen verstrengeld achter het slaapkamerraam…

Ik vraag je niet Of je een blauwe ster voor mij pakt Ik vraag je alleen Of je mijn ruimte wilt vullen met jouw licht Ik vraag je niet Of je je handtekening zet Op 10 grijze papieren om je liefde te bevestigen Ik vraag je alleen Of je van de duiven houdt Die ik gewend ben te kijken Het verleden ga ik niet ontkennen De toekomst zal op een…

Blauw ziet mijn blik van verlangen, omdat ik alleen naar de lucht kan staren, met mijn handen als pilaren tegen mijn wangen voel ik de rijkdom van een duizend tsaren. Want zij begeeft zich weer in mijn buurt, ik straal al vanaf dat ik haar zag, het is of iedereen naar haar tuurt, misschien wel om de schoonheid van haar lach. Dit is voor…

Mijn tactiek is je bekijken leren hoe je bent houden van hoe je bent Mijn tactiek is tegen je praten en naar je luisteren met woorden een onverwoestbare brug bouwen Mijn tactiek is in je herinnering te blijven ik weet niet hoe of met welk voorwendsel maar te blijven in jou Mijn strategie is eerlijk te zijn en weten dat jij eerlijk…

Samen met jou door 't venster hangen, in 't midden van de nacht en aaiend jouw wangen warmen, tot je stilletjes lacht. Samen met jou, ademstil naar bomen luisteren, die als donkere spoken en geesten lispelend, fezelen en fluisteren van nachtelijke feesten. Samen met jou, plots een nachtegaal aanhoren, die eerst zacht, maar dan luid…

-twijfel- danst rond mijn hart weggebroken een vlucht over huid geschoren -een tinteling- parelzoet druipt het zweet een kus angstig lief -een streling- vluchtig…

Van jou wilde ik houden vanaf de allereerste dag jouw heldere oogopslag jij, die op mij vertrouwde ik keek je vragend aan zag in een flits jouw leven maar mocht niets geven ik moest je laten gaan nog eenmaal kijk ik om wil jou als beeld houwen geen afgietsel van geluk maar gewoon blind vertrouwen…

Met mijn luchtig schip van Resten en afval van gisteren Overschrijd ik grenzen Hou gedreven halt bij Gedenkwaardige kastelen Ik neem haar bij de mouw en Wijs haar de kunstige taferelen Maar in mijn nonchalant ongeduld Prikkel ik haar aanstellerige achterdocht ‘Je bent een halve minnaar’, zegt ze Terwijl ze mij in de haren strijkt.…

Toch wens ik ons samen aan de afwas, een gebroken kop waarom we lachten kan misschien lijmen wat eens was, anders koop ik wel nieuwe huisraad, een mens kan niet blijven wachten, de vaatdoek hang ik aan de draad en onze scherven raap ik samen, ondertussen open jij de ramen.…

wij waren al toen tijd nog naar zijn kinderschoenen zocht heden met verleden vocht herinnering geen ruimte had en niemend iets vermoedde van een gangbaar pad we deelden met elkaar het bloeien van de bloemen vrijden zonder afscheidszoenen geschapen als een paar tot ik je uit het oog verloor ik wist en voelde je in het vliegen zonder spoor…

trage schijnbewegingen dansen op je wang een dwang onbedwingbaar om te kussen terwijl jij verlangend naar dansende ogen kijkt het zal niet langer gaan om te beheersen wegdraaien is niet eens een optie meer want ik wil niet minder, dan raken, kussen, strelen niet eens dat mijn hart nu sneller slaat maar slechts het lekkere dat jij me brengt…

hodie natus est een nestje in de tijd voor onbehuisde zielen? hodie natus est pantokratoor in windselen? hodie natus est een mateloos verlangen groter dan ons hart ------------------------------------------------- kerstmis 2001 zonneleen 25 hodie natus est: heden is geboren pantokratoor:albeheerser voor aantekeningen zie www.abelstaring.tk…

Bevrijd de blos welk zachtjes dwaalt Pruttelt zon - in zee- nog even na De halmen van het einde buigen Maar zij in volheid, recht getogen Een distel sneert zich in contour - En het harmonisch liefdeslied dat zingt Van binnen klinkt de zindering: Het flakkerende vonken-vuur Als de schaduw zich terloops ontdoet Waar de mantel der…

jij betovert mij nog steeds met je woorden achteloze handgebaren het krullen van een bovenlip het lijkt zo eenvoudig toch lukt het jou elke keer nooit genoeg te zijn jij wordt steeds meer…

Onze avonden zijn voorbij er is alleen nog een lange vlucht naar huis De laatste aanraking in de vroege ochtend is voorgoed voorbij Ik wil je nog één keer vasthouden maar het zal nooit meer hetzelfde zijn Je wacht en weet niets meer te zeggen het is tijd voor mij om te gaan Je hoeft niets meer te zeggen omdat we 't altijd zullen weten We…

Jij kwam in mijn leven en de morgen geurde naar lavendel Al het kille van de regen liet je me drogen aan je warmte Met een streling van je stem kleurde je de schaduw van mijn denken Met je lief-zijn en je openheid ontsloot je de boeien rond mijn enkels Je sliep in mijn woelen en de nacht leek amper duister Omdat je me met jezelf me door…

ik beschrijf je met mijn lippen verhaal je schoonheid met mijn stem groei maar groei maar ik teken je kleur met mijn ogen en noem je mooi groei maar groei maar vorm je leven ik dek je toe met aarde, met gevoel op de vensterbank in het licht ik geef je aandacht een gezicht…

Elke poging op mijn scherpe tong gestrand wil ik nu een maatje vinden mijn hart is leegstand beu Ik maak honingzoete zinnen op zoek naar wie mijn koek wil slikken, zich laat verstrikken in mijn plakkend web Maar één voor één glijden ze door mazen, geen trek in suikerspinnen ik blijf alleen en dat smaakt bitter…

Als werkelijkheid voor morgen zwicht Daar gisteren verraderlijk een loer draaide Genekt door molenstenen wiekslags verwaaide Donker het duist’re is in je gezicht Behoeftig en dorstig een brandend verlangen Dat heden in nieuw decor wordt betreden Dan kom ik terug uit je verre verleden En zal je met bloemen en kransen behangen Dan fluister…