Hartenkreten over psychologie

Een hart van steen en egoïstisch, dat wordt wel eens over mij gezegd. Ik kies voor mezelf, ben ik daarom slecht?!! Ik ben er heus voor mensen die me nodig hebben, ik help waar ik helpen kan. Doe het alleen niet meer ten koste van mezelf, want uiteidelijk ben ik degene met verdriet ervan.…

Met een vanzelfsprekendheid schrijf ik dit gedicht zomaar, voor de aardigheid zonder al te veel gewicht maar, het fascinerende is dat deze woorden onzichtbaar en onhoorbaar ontspruiten uit m'n brein dat altijd functioneert m'n brein wat zou ik zonder zijn...…

Angst voor de kast met de kromme sleutel Mamma is boos op haar ze hoort het slot knarsen De opgetrokken knietjes verbergen haar hoofd ogen stijf toegeknepen Nee, ze wil niet kijken naar het griezelig lege zwart Haar blote voetjes vangen de kilte van de vloer Stil is ze, muisstil Het kind in de kast Jaren later, angstzweet dampend op haar…

Hoe anders kan het toch zijn dan het in eerste instantie lijkt Als je de binnenkant van iemand met de buitenkant vergelijkt Op het eerste oog zo anders dan blijkt in tweede instantie Een uiterlijk dat straalt is voor geluk nog geen garantie Wie dieper kijkt zal ontdekken dat er meer speelt dan verwacht en de diepgang ook veel groter is…

Zo open en vatbaar, als een veer in de wind Zo luchtig en blij, het eeuwige kind Kan hier niet lang blijven Ga je mee naar het licht? Ik huppel, ik fladder, ik vlieg, vang me Ik ontglip je als een zeepbel helder kleurend in de zon, laat me vliegen, vliegensvlug, misschien zie je me nog,misschien niet Dans met mij, lach met mij, geniet…

Het nieuwe-lentepretje is goed aangekomen Jetje haar portretje is thans veel minder grijs she became a big scream van meisjesdromen gladgestreken doch afgekoeld onder zakjes ijs deed zij mee aan een hilarische make-over eenentachtig draaide zij eenvoudigerwijs om om prijs mee te dingen voor een sappige lover haar pigmentloos kapsel werd lichtoliedom…

Wij bezoeken als Dodo`s een klinkklare Disney-world, eenmaal voorbij sluitingstijd wil je na zo`n ervaring rijker naar huis, moe maar voldaan heb je een fata morgana en een wildwaterbaan doorstaan. van huisuit zoetbesmeerde broodjes in holle-bolle-gijs gekieperd, papier- hier, dank u wel, dikke bult zo gezegd zo gedaan het is een fijne…

Voetstappen verdwijnen in het hoogpolige tapijt met geluiddempende onderlaag Zacht gaan ze met elkaars zwijgen om en koesteren het gevoel van verbondenheid bij geloof in een bewegende schemerlamp welke licht van de schaduw afleidt Rond acht uur knarsen twee zilveren lepels over suikerklontjes in de sennapeulenthee naast de trommel…

gevangen in een cel van wanen verliest de rede zijn gezicht. wat feit is wordt dan fictie wanneer het brein zijn grip verliest belaagd door dwalende gedachten verbleekt het streven bij zijn daad want dat waar je voor leefde bleek eens te meer de strijd niet waard.…

Zwarte leegte, koud en stil... Wat kan ik zeggen als spreken niet wil? Koude stilte, leeg en zwart... Als ik zwijg, dan schreeuwt mijn hart...…

Als een spons zuigt hij de tijd op maar de afstand wordt niet kleiner Als droog zand filtert hij gedachten maar de juiste zin is niet te vinden Als de nacht de dag opeet blijft hij hongerig achter woordenloos op zoek naar minder zinloos De droomwandelaar met één been vast in een droom het andere nog in het leven…

In een droomvlucht door het ijle opgetild door de thermiek over bergen, groene weiden, zwevend bij vogelperspectief hoog boven lonkt onontdekte hemel diep onder ligt bekend terrein heel even op het midden glijden tussen God en het leven lief…

water, zo vloeibaar aan allen altijd dienstbaar water, zo voorspelbaar vloeit naar laagste laag water als bron van leven zo flexibel, eerlijk en transparant de weg van het water als soepele hoogste goed geen strijd gaat het water aan het volgt de natuurlijke baan…

De een legt de lat een el te hoog De ander houdt het bij de gedachte al niet droog Een mythisch figuur zit op een levensgevaarlijke troon Een zijden draad knapt soms gewoon Een leven lang achter de feiten aan rennen Bij confrontatie de andere kant op sjezen De waarheid die men zoekt en waar men nooit aan zal wennen Soms hebben mensen gewoon…

de levensles voor het leven is simpelweg het geven het leven draait duurzaam door geef door, geef door geef voor de ander zonder te nemen ik sta achter en geef en word naar voren geschoven wat is mijn belang om te geven het geven zelf is het leven…

Waarom schiet hij zich niet een kogel door het hoofd als hij dan toch gelooft dat men zo 't einde ziet?…

Daar loopt een man met mannenhond zijn hond rent uit zij loopt daar ook haar hondje is een dameshond het windje waait de baasjes blij zo keer op keer loopt daar die man als zij daar loopt er morgen weer…

De eeuwige duur kent tijd noch rust ze rekt een leven lang, en kweekt ons jaren te leren, vertellen, woorden te vinden hoe snel de dood van zich spreekt het wilde roosje aan `t begin van de dag weet wel, als morgen mijn hart open gaat is het voorbij, schoon ik bloei, ik ga dood `t zal de tijd zijn die mij verslaat de morgendauw spreidt en…

Hoge bomen vangen veel wind ze staan daar te dromen tot iemand ze vindt en bij ze zal komen met bijl en touw bewapend hakkend in het taaie vlees de mooie stam gehavend voor houthakkers een feest hoge bomen vallen diep eens trots verheven een plof en iemand riep hij kon niet tegenstreven diep teleurgesteld ligt hij neergeveld wie…

gezeten aan tafel en stoel bezeten vol gedachten, een heleboel gedachten, woorden en beelden verbeelden mijn werkelijkheid jou zie ik zoals ik denk ik zie wat ik weet leeg kijken, zonder beeld leeg kijken, zonder verwachting ik ontrafel steeds weer een mens, een mysterie…

Kun je iets weten van generaties terug ligt het ergens in ons brein te wachten om gedacht te worden of op een dag een droom te zijn herken je dat intens gevoel de beleving van een déjà vue alsof je in het verleden stapt maar toch weet ‘dit is nu’ overvalt je 't gevoel van thuiskomen op plaatsen die je niet kent weet je dat je dan in…

Verschijn langs mijn maan. Deze onvatbare zich ondoorgrondelijk wegen banende in meerderen, minderen. Haar nooit benaderbare zwenkende illusie. Bezie de bloeiende weelde, haar zanikende nazaten van beneden vruchten afgeworpen tot weeromkeer waarmee mijn tijd wordt. De mijn verwelkende tijd vervaagt de wiegende bloem aan het span.…

Soms is het zó stil om me heen, dat ik opsta om te kijken of er buiten nog wel mensen lopen. Soms geeneen en dan denk ik: ze hebben groot gelijk, het is er veel te stil. Soms één, die ik vang in mijn blik en volg, waardoor hij een onbehaaglijk gevoel krijgt en schrikt van z'n eigen voetstappen. Soms legt een spitsuur een knoop…

Met ogen open met ogen dicht… De kleur blauw maakt me het meest verbonden met de innerlijke kern van het eigen bestaan. Peilend de diepten bij anderen ervaar ik nog andere kleurschakeringen. De grootste schok en tevens geluk is de herkenning van de eigen zielestemming in de ander blauw blauw ik hou van jou…

het is de tijd van 't jaar een beetje weemoed kruipt in mijn kraag je kent me toch zo goed de dagen zijn zo donker het avondslot knarst vroeg de rolluiken trok ik niet hoog genoeg…

Woorden van leven vertellen het onzegbare verleden. Het mag , nu de tijd is gekomen om het onzegbare te verwoorden en uit het verleden te vertellen om te kunnen verder leven. Voorbij de tijd te gaan en te leren leven echt.…

herken je dat? bovenzinnig geluk, buitenzinnig gevoel? je danst opeens door het leven je proeft de zoete loksmaak van die blik in haar blauwe ogen die openstaande kasteeldeur van haar voor jou gereserveerde hart, daar waar het anker werd uitgegooid zinkend op een bed van gouden suikers op de bodem van je verliefde ziel en alles wat daartussen…

De chaos in mijn hoofd dooft niet meer uit en is een last; de wanhoop die mij verhit bezit mij en bijt zich dieper vast. Ik licht op in de nacht zacht als een kaars die kalm en zoet druipt in hete tranen, vanen van troost in haar walm. Blauw is het vaan dat me groet moed geeft in de strijd; zuiver wil ik betonen de dank, flank van liefde…

Tot steen gestolde gevoelens zitten vast en groeien niet. Gestold en tot steen geworden doorheen heel mijn lichaam. Rond en door alles heen zitten hun tentakels, en verstikken alles. Want versteende gevoelens blijven onzichtbaar aanwezig onherkenbaar en stil. Ze bestaan en houden me gevangen in onwetendheid van vergeten verdriet en ontvluchte…

Hij zag me wilde mijn stem mijn liefde, mijn zorgen voor hem Ik gaf me Heel mijn stem Al mijn liefde Iedere morgen aan hem We gaven elkaar haat en nijd dagenlange stiltes bitter verwijt dus na maanden verdriet van te verkeerd geven ben ik weer rustig en blij In mijn jonge leven geef ik de mooiste stem de beste zorgen,…