Netgedichten over corona

Weinig vliegverkeer stuur je nu een luchtbrug van knuffels en kussen…

De Hout geurt en kleurt de lente is los gegaan alles bloeit, groeit nu geen tocht door de woestijn, noch verloren wachttijd. Een lopend vuur van geel fris groen, sprankelend wit lepelend naar vis de hemel strakblauw, is verbeelding van geluk. Genieten in tussentijd benen vinden hun weg gedachten dwalen af, van louterend welbevinden,…

Is de honger uit uw huid verdwenen Door acne, irritatie of eczeem Zoekt u een crème die hypo-allergeen Reactiveert en ook pH-neutraal? Hij vult uw poriën met stearate Ureum en magnesium sulfate Met cera alba en tocopherol En di-poly-hydroxy-stearate En is de honger dan nog niet verdwenen Door quarantainestress van kruin tot teen Hij…

Coronale kanteling woensdag 25 maart 2020 Op anderhalve meter schijn je verderaf dan ooit, ongenaakbaar voor elkaar, amper adem voor onszelf, mijn hand verdacht, jouw armen geweerd. Toch ben je op anderhalve meter dichterbij dan we eens konden dromen, samen in Wuhan, Bergamo, Brussel, tot stilstand gekomen onder een lucht die van ons hels…

Empathie uit de bloedbaan staat voor rood de hemel bestaat uit jagende witte wolken het blauw beslaat de zeeën die zijn overwonnen ontdekt en vergaard in verre onbekende oorden O, die frisse kleuren bundeling van saamhorigheid om af te dalen in de krochten van het hart, gedeeld door zovelen binnen de grenzen van het onvolprezen smart wat…

Dat dubbele gevoel van aan de ene kant mensen graag willen zien het liefst ook dichtbij en even vasthouden maar aan de andere kant anderen en ook jezelf niet in gevaar willen brengen ja er zijn veel mogelijkheden om toch contact te hebben maar echte aanwezigheid geeft nou eenmaal meer…

de wereld machtig en sterk en dan komt daar ineens zo'n vleermuis zo'n vlerk vernietigd in één dag het mensenwerk werk…

vaag lichten zij nog op in matte schittering draden vol onzekerheid zijn gegroeid in lange nachten zonder stem omdat wij naar antwoorden smachten maar formuleren geeft geen rust roept alleen maar andere vragen terug de snelheid is beangstigend zonder oplossing breekt morgen weer als dag ik kijk naar mijn gordijnen die harder…

Weken met tijd lagen achter ons, een zee van tijd, waarin soms verveling als een vloedgolf ons belaagde. Nu, geen uren, geen dagen, geen tijd meer. De zee heeft zich teruggetrokken. Ruimt groeit almaar, moeilijk definieerbaar, een prettige doezeling. Morgen komt de tijd weer opzetten, agressiever dan ooit. Agenda's vullen zich…

de foto zegt eigenlijk genoeg het gevoel evenaren van toen dat gaat mij voorlopig niet lukken veel is melancholie doch deze pijn zit zoveel dieper zodat ik er misschien maar eens een chanson de chagrin over zou moeten schrijven Lejo…

Wij zijn in oorlog met een gevaarlijke vijand we noemen hem Corona of Covid 19 naar 't ons belieft, hij die ons heeft gegrieft door ons land aan te vallen, talrijke slachtoffers zijn er al gevallen De overheid heeft ons in bescherming genomen veiligheid maatregelen genomen om de vijand op afstand te houden Wij zijn in quarantaine…

rondom witte muren staat een engelen wacht steriele mondkapjes in vriendelijke gezichten met in hun handen glinsterend metaal zuurstof maskers het barmhartige verhaal doet ons denken aan hemelse geschenken zoete druiven trossen van de wijnstok liefde vormen die niet wijken maar als torens prijken…

de stilte kruipt in de muren ik krijg witte handschoenen aan ik weet niet meer wat er gebeurt ik voel de harteklop van het leven niet laten we elkaar schrijven dan zien we elkaar…

Ik doe een oproep aan de UBG In casu aan hun CEO Van Dissel Trek s.v.p. geen al te zware wissel Op jongeren - zit ú daar nou nooit mee En sporters - voelt dat niet als een verwijt Dat u de hele samenleving splijt?!…

(HW:) 't Is moeilijk bescheiden te blijven Voor mij, want die aap dat ben ik, Ik heb nog veel verzen te schrijven Aan Van Buren, die maakt zich zo dik Eerst moet je mijn haar fatsoeneren Niet te kort niet te lang niet te stijf Maar gedekt, dat het past bij m'n lijf En niet te veel gel erop smeren! Soms denk ik, ach was ik maar kaal…

behoedzaam glijden we naar mei een koude maand voorbij het diepe dal van een onpeilbaar heelal omgeven door nieuwe kracht voor onze vertwijfeling een lichtstraal van de ochtendzon glijdt verder als maar verder hier en overal 't licht der wereld door 't blauw heelal raakt de boomschors en verlicht…

lange adem, diepe zucht het is nog benauwd er wordt gerouwd we raken aan met koude huid hartverwarmend is elk geluid “het loket gaat nog niet open” er staat een lange rij anderhalve meter zij aan zij de hulpeloze troosteloze de “ goddeloze” boze een verloren zaak en handel er is geen voorrang wachten duurt lang iedereen is even…

zomaar een foto van een straatje genomen tijdens de vakantie van vorig jaar de toen nog aangename rust maakte ons blij met de ogen van vandaag zien we hier een corona straatje met de sinistere verlatenheid die we herkennen in onze steden zo snel kan de kijk op wereldse zaken veranderen dacht ik onlangs bij het bekijken van deze foto…

Een paraplu schuift over de dag, de hand die hem beroert als scherm tegen een onbekende regen en scheurt elke dag een pagina van de kalender af, we zoeken naar de juiste woorden, ze zijn niet te plaatsen, ze passen in geen enkel alfabet, gemorst, verwaaid in de branding van de toekomst, verstart alles wat zeker was, verrijst…

Solitaire nomaden nu honkvast geworteld klimmen hoog zonder gêne en voorbehoud Hoogvliegers tussen de planken van wambuis en heide van 't Hoog Veluwse Deelerwoud Aangevreten door zwermen muskieten waaiend met winden in de stratosfeer Door jachtige wolken verjaagd door de hitte van bosbrandenvuren van mediterraan hout…

‘k zou zo graag over iets anders schrijven iets van tijden geleden toen we onbezonnen deden zomaar handen schudden kennis maken, in liefde aanraken ‘k zou zo graag het woord niet kennen de beelden evenmin ‘k heb zo’n onbedwingbaar zin om net te doen als toen je zomaar om je hals te vliegen ‘t zou toch zomaar kunnen...…

ik leef, in deze corona tijdperk, ik adem vreugde leed virussen lust insecten fijnstof valse informatie in door de flanken van wie ik mag zijn, leugenachtige detectoren met een op een zelfreflecterend feitelijk waanzinnige waarneming ontmoedigen mij niet dat ik dat wil, maar dat umheimliche gevoel van het niet meer verbonden willen…

stom zwijgen de klokken van de tijd misschien kunnen we beter sterven als een zwaan aan het water de blauwe oever de Jordaan waar we leerde vliegen om weer op te staan…

Armoedig deze tijd van het nieu- we virus; SARS, COV2, CORONA Feit en fictie, een constructie wie nu win(s)t De toekomende tijd, zal het ons leren, maar wel ten koste van veel. En wie? Libera et povera; vrij, maar arm Noch gebonden, noch rijk; IS ER LEVEN OP PLUTO, heel misschien de maan*...? *Vrij naar 'België' van Het Goede Doel uit 1982…

als het dekbed voor een mooie zomer door de lente weer wordt klaargelegd waaien als windmolens de gedachten van ergernis via berusting naar hoop mij door het hoofd en het gemoed waar het nieuwe leven vrolijk dartelt als de pasgeboren lammetjes in de wei braken immers gestadig ons de media de berichten die ons bang benauwen van de levens die…

De dood heeft ook mij in het vizier zijn handen lokkend wijdt geopend, zwarte lelies als een gulzig dier, een stofkam die de zwaksten treft die door de wereld waart, selectie in een overtreffende trap, de vraag is, is dit eerste of laatste stap als metafoor, idioom van een slechte droom, al lang geleden voorspeld? Wat rauw valt op…

toen het tijd was stond hij op met bovenmenselijke kracht een verhaal, een hogere macht een steen werd verlegd zo wordt er gezegd toen het tijd was haar dienst en zorg ten einde met bovenmatige inzet op kwetsbare patiënten gelet stond zij erop met Pasen terug te komen om stenen te verleggen…

Op vleugels van ongelijk stort ik neder, op vleugels gezalfd met olie stijg ik weer op kom naar je toe met een veer in het Woord leg ik mijn hand in het Woord is het goede stroomt de liefde de barmhartigheid maar ook de pijn van het vervolgde volk mijn broeders en mijn zusters de haat die ons verwondt om het breken en delen…

Binnen is het, buiten adem Van de luchtweg die spelonkend De vleermuis in recordtijd aflegt, Nauwelijks nog uit te houden. Nog eenmaal ondersteboven En gierend ontsnapt en ruist het En geheel onkundig rekent het De hele wereld tot zijn grot. Met een onversperbare vlucht Werpt het zijn schaduw, sleurt de nacht, Duikt op in het geringst…

Het draagt een mand van verdriet op het strand ontfermen golven zich over de broze lijnen van de overvloed uit de diepten van de eenzaamheid,het leven bedolven in onuitputtelijkheid. Het draagt de mand van onverzettelijkheid het lijden begraven we in vruchtbare grond van aller dromen en met het mos waarmee de onschuld van de tijden zijn…