3682 resultaten.
Wanneer mijn moeder zomer werd
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
809 mijn moeder bestond uit seizoenen
alleen in de zomer had ik haar lief
dan was zij lichter dan de wind
vrolijk als een kind
rennend op blote voeten
in de herfst was zij vallend blad
dan raapte ik haar op
en sloeg de aarde van haar schouders
dekte haar toe in het grote bed
tijdens winterdagen sliep zij
maan en zonlicht gingen aan haar…
Is 't nog ver?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
557 we wandelden door het bos
ik, aan de hand van mijn vader
tot de schemer van bomen
schimmen maakte
dan lijken alle paden op elkaar
staat de auto bij elk dwaallicht
'een stukje rechtdoor en dan
links, nog even, we zijn er zo'
de dood van blinde wegen
ging geduldig aan ons voorbij
de zondag is al lang in een
zachte doek gewikkeld…
Weerzien met moeder
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
604 Het is nacht geworden.
Ik zie het huis waar ik ben opgegroeid.
Weer hoor ik het knarsen van het grind.
Opnieuw hoor ik de stem van vader.
Zijn meningen en zijn beter weten.
De noodzaak van de zoon,
om zich met hem te kunnen meten.
Ik voel het gemis van broers en zussen.
De onmogelijkheid om met hem te praten.
Ik zie moeder naar zijn ogen…
Kinderkoor
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
584 Mijn vader kreeg
twee dochters,
mijn kleine zus en ik.
Wij konden heel
goed drammen,
zodat wij òns
zin kregen,
dan werd 't
tijd voor
kinderen voor kinderen,
ergens halverwege.
Luidkeels vanaf onze plek
Schalde dan door de auto
"hahaha je vader,
ja je vader die is gek."…
Moeder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
744 Geruisloos treed ik naderbij, als een bediende
Jij kijkt mij aan, herkent, een zacht gepiep
Ik zie ontluistering, en lijden, en al dit onverdiende
Ik houd zacht je hand en vervloek wat ik denk in 't geniep
Wat Kerk en Staat verboden heeft omdat Hij jou schiep
Dan een beeld, een lach, een krachtige jonge vrouw
Zij gaf mij het leven, uit haar…
Aflossing
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
802 zij zwaaide haar scepter
over onze jeugd
soms was er vreugde
maar die sloeg zij
even hard weer neer
als dat zij opgekomen was
wij waren kinderen zonder keus
geloofden niet in sprookjes
wel in een boze moeder
die prinsesjes angst aanjoeg
en zich gedroeg als de heks
onze appels waren zuur
en de prijs was veel te duur
wij lossen…
Over puur
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
926 Is puur
Altijd puur?
Ik heb smaken vergeleken
Daarbij is vaak gebleken
Het smaakt vaak zuur.
Om, over al die troep
maar te zwijgen
Die je nauwelijks
door je strot kunt krijgen.…
Strijkbout
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.155 Dit is haar strijkbout, zonder lampje,
het snoer bekleed met grijze stof
die over twintig centimeter
rafelt: daar liggen draadjes bloot,
gebarsten plastic, bruin en geel.
De strijkbout in haar rechterhand,
de onderzijde naar zich toe
alsof ze in de spiegel kijkt
en dan haar bolletjes van spuug
die dansen op het hete ijzer.
Ze legt een…
Moeders en zonen
gedicht
3.8 met 9 stemmen
7.471 Wanneer de moeders eindelijk slapen
verflauwt de onlust van de zonen.
Zij leven op en wrijven zich de handen:
de nacht is pas begonnen.
Het uur van misdaden en dromen
heeft reeds geslagen.
De straten zijn vol levensgrote meisjes,
ontvoeringen en drinkgelagen.
De zoon verlaat het huis, treedt als een zon naar buiten
in de sneeuw van het…
Falen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
674 Wat ik nog van je heb
is het gehoorapparaat en de leesbril
je kan ze altijd komen halen
wat ik ook nog van je heb
zijn je gedachten
die zijn inmiddels met mij vergroeid
zodanig dat ik bijna jou ben
die ouwe zeur, maar vooral geduldig
in het aanhoren van mijn falen.…
Niet gestelde vragen aan vader
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
547 Ik denk ik moet hem vragen
wie zijn ouders waren
hoe mijn moeder mij beminde
hoe zij 't harde leven droeg
hoe haar zorg was voor de kinderen
of zij nooit iets voor zichzelve vroeg.…
Gelijke tred
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
565 waar wateren zich voegen
lijken oevers op elkaar
gaan tranen naar zee
als vogels over dunne
huizen vliegen, wuiven
wolken schrilheid weg
met regen en wind ruimt
het vuur, rest de warmte
van het tastbare woord
om elke ochtend dezelfde
dingen te doen, het water
te koken, dagen te lengen…
Moeder bij der wiege.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 ‘Ons zijvertrek is alree door de zonne verguld,
Hier zijn we nog zacht in schemer en schaduw gehuld,
Mijn zoontje rust in zijner wiege zo stil,
Dat ik het lieveke liefst nog niet wekken wil.
Vandaag is mijn dromerke jarig. Een keurig tooitje
Omgeve en siere mooi zijn schommelend kooitje.
Bij zijne ontwaken zal met de geurende rozen
Om…
Bezoek
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
825 nergens nog vreugde:
als hij haar ziet
is het al avond. als zij hem ziet
herkent zij hem niet.
dat zij toch niet heeft te klagen, dat zij
woont in mooie kamers.
zij kijkt niet op wanneer hij liegt,
zij is vergeten
dat bij het vuilnis van de dag
soms zilver wordt gevonden.
of sleutels en een jas. oud brood
dat zij in water weekt…
Vader zoon relatie
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
3.462 Over moeder dochter is al vaak geschreven.
Nauwelijks over die van vader zoon.
De eerste wordt vaak overdreven.
De andere vind men vaak gewoon.
Niet dat je relaties kunt vergelijken
Daarvoor ze zijn te specifiek.
We zijn al blij als het botert
Ze zijn en blijven toch uniek.
De basis onder beide relaties
Is het wederzijds respect.
Al zal…
Kersen in december
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
687 Dwars door de spiegel
zie ik op een morgen in december
decennia verdwijnen.
Op mijn vaders knieën
rij ik spoorslags door de beemden
langs de kronkelnete
door de hoge gele rogge
over de Hodonkse akkeren.
Mijn moeders schoot is zacht.
Zij streelt mijn angst weg
voor gruweldromen en spookverhalen.
Zij kleedt mij aan voor school
en stopt nog…
Mijn moeder is een held
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
577 Elke keer wanneer je vertrok
besefte ik dat je levens ging redden
Elke keer wanneer je vertrok
wist ik niet wat ik moest denken
Ik was ongerust en maakte me zorgen om jou
En wat als het de laatste keer was dat ik jou zag?
Je liet me alleen met al die gedachten
Wat verwachtte jij van mij?
Verwachtte jij dat ik jou ging steunen?
Ik kon geen…
Mijzelf gebleven
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
722 Overleven, onbegrepen, ooit leven, overwegen, nooit gekregen, gewoon verlegen, heeft gebleken.
Nooit zal ik vergeten, als ik toen had geweten, nu zit ik mijzelf op te vreten, over wat jullie mij aandeden.
Nu dagelijks niet tevreden en dat is niet zonder reden.
Het komt door mijn verleden en al de jaren die ik heb gestreden.
Ze maakte mij verbeten…
Haar voortdurende kracht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
766 hoe daar opeens
het gevoel van lichter was
opgetild uit een moment
de lach de ogen haar gezicht
mijn kleine kind
zo vrolijk en zo teer
en jij met slechts
twee woorden
snijdend door mijn ziel
zette mij terug neer…
GOEDE NACHT AAN MIJNE OUDERS
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.056 Van zorgen afgemat
En alle de onrust zat,
Zult ge ook, mijne ouders! slapen
Een nacht van eeuwen lang,
Waar in men goud, noch rang,
Noch titel acht., noch wapen.…
De moeder
gedicht
5.0 met 2 stemmen
11.488 Ik ben niet, ik ben niet dan in uw aarde.
Toen gij schreeuwde en uw vel beefde
Vatten mijn beenderen vuur.
(Mijn moeder, gevangen in haar vel,
Verandert naar de maat der jaren.
Haar oog is licht, ontsnapt aan de drift
Der jaren door mij aan te zien en mij
Haar blijde zoon te noemen.
Zij was geen stenen bed, geen dierenkoorts,
Haar gewrichten…
AAN MIJN VADER
poëzie
4.3 met 6 stemmen
1.881 (OPDRACHT VAN DE BUNDEL ,POEZY’)
Gunt gij 't, hoog vereerde Vader!
dat een zoon U hulde bied'
met de eerstling van een ader,
die nog ruwe zangen schiet?
Dat bij drie en twintig jaren,
in uw weldaan doorgebracht,
met de galmen van zijn snaren
(ach! hoe min!) te erkennen tracht?
Voor het sterflijk oog verborgen,
richt de Koning van 't…
Teil teil teil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 onder een blauwe lucht
wolken als verre
herinneringen
Tweede Boerendiep 20
bij Musselkanaal
duur opgeknapte
woonboerderij
met een verhaal
van bijzondere dingen
want hooiopper erbij
daarvan
de wanden allemaal
behangen
met zinken teilen
in soorten en maten
zoals mijn ouders vroeger
er één bezaten
om in de tijd van toen
mijn broertje…
Asbak
gedicht
4.5 met 4 stemmen
2.909 De sigaret plakt aan zijn onderlip,
hij knijpt zijn ogen bijna dicht,
deelt kaarten uit: een nieuwe ronde.
Je ziet een klein, oranje vuur
dat in zijn mond wil kruipen, lijkt het.
Hij zwijgt. Rook langs zijn neus en voorhoofd.
En dan opeens zijn linkerhand,
smijtend: een troef op tafel.
De stompen van zijn bolknaks, groot,
die onder duimen…
Nog altijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
693 is het niet te bevatten
het gemis hemelsbreed
vanaf het moment
dat jij voorgoed
jouw ogen sloot
totaal onverwachts
zonder een woord
van afscheid
stelde de dood
ons voor een
voldongen feit
jij zou nooit meer
de zon onder zien gaan
vogels horen fluiten
jouw kleinzoons op zien groeien
de kinderen bellen
nu doe ik dat
maar dan anders…
Ansichtkaart
gedicht
4.0 met 4 stemmen
6.721 Terug van vakantie vlooi ik door de post.
Er is een ansichtkaart van mijn moeder.
Sinds de dood van mijn vader
gaat ze elke zomer naar het buitenland.
De Jura, dit jaar. Dat ligt tegen
de Spaanse grens,
had ze gezegd. Ik beaamde dat.
Ik spreek haar niet meer
tegen.
Ik bekijk de kaart. Op de voorkant
een dorp in de bergen.…
Vader en zoon
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
903 dag vader hier is uw zoon
ik heb papier en een potlood
maak maar een schets
van de wilde eenden in de lucht
ze worden vast vloeiend van lijn
of komt er een onderbreking bij
alles wordt onnodig verfraaid
er is weinig nostalgisch aan
lukt het een beetje met de schets
of glijdt het potlood langzaam
tussen duim en wijsvinger weg
dag vader…
Mijn dochter begrijpt me niet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
800 Opgroeien zonder problemen
je zou ze de kost moeten geven
mensen die menen
de normaalste zaak
het gaat vanzelf
het hoort toch bij het leven
Je dochter
nu nog elf
lijkt zonder dat ze ziet
een ontwikkeling door te maken
met sprongen van plezier
en vallen vol verdriet
Helpen
kan je haar
niet zonder de gedachten
hulp
leidt tot achterdocht…
TERUG
poëzie
5.0 met 8 stemmen
3.303 Ach, hoe verheugen mij,
ach, hoe verheffen
de oudere dagen mijn
diepste gemoed!
Is er wel iemand, die 't
ooit kon beseffen
wat gij, oud hof, mij nu
zegt, mij nu doet?
Zalige lieden, al
te argloze mensen,
weinig begeerde gij,
groot was uw hert!…
Ode aan mijn papa
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
835 Dromen komen soms tot leven
Hier en daar dralen ze om ons heen
Ze lijken te glinsteren en vervullen harten met hoop
Hier ben jij geland
Gehuld in liefde en warmte leef je om ons heen
Je oude hart klopt gestadig
Je woorden zijn sterk, je gedachten jong
Verlaat nu niet dit pad dat hoop ons gaf
Waak ons niet uit deze droom…