9250 resultaten.
Sfeerverpesters
hartenkreet
3.0 met 12 stemmen
1.034 en asociaal gedrag
spat de werkelijkheid keihard in mijn gezicht
al vier weggegooide etmalen van opgelegde rust
verdomme, …nu moet ik weer een dag wachten
op een stil bos ontwaken zonder prozac…
Een weekje Utopia
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
726 In een bos met naaldbomengeur gevuld
verlies ik al mijn spanning en ongeduld
Een kabbelend beekje met koel helder water
legt mijn zorgen opzij voor een weekje later
Geen stadse herrie of verbouwende buur
maar de simpele geluiden van moeder natuur
even leven als in een utopische droom
door een weekje vakantie op de Veluwezoom…
Pure dwang
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
535 het zat
om te zien hoe leven
wordt afgevlakt en ingepakt
door codes van de media
het is geen sturen meer
maar pure dwang
de hoeveelheid apps
en hypes maken mij bang
nog kan ik kiezen
maar dat duurt niet lang
het is een moeten met
sociale uitsluiting als boete
ik wil weer terug
op mijn rug in de wei
tussen hommels en bloemen
rust…
Een wereld die was
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 het sprookje
van voelbare stilte en rust…
Uitgepiekerd
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
673 Toen al het gepieker was gesust
daalde over haar een ware rust
en kon zij met een ordelijk hoofd,
niet meer van zekerheid beroofd,
genieten van al die kleine dingen
die haar met zoveel affectie omringen.…
spatie
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
595 op zoek naar brandstof
stoppen even de persen
wit kopieert wit…
Time-out
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
549 [Haiku]
schaduwen rusten
op een bankje in het park
naast zonnebloemen…
Stilleven
gedicht
3.2 met 9 stemmen
5.111 Twee harten op een schotel
met glimlichten van droefenis,
een aarden kruik waaruit
de geest staat te verwaaien,
wat klein rood fruit
dat deze noen gevallen is
maar nooit de grond bereikte -
en de tuinier was daarbij als fazant
verbeeld, het schot hoog aan de hals;
dit is om aan mijn vriendin te geven,
een aansporing tot stiller leven.…
Heerlijk.
hartenkreet
2.5 met 13 stemmen
969 Rust streelt mijn hart,
Vrede verwarmt mijn ziel.
En mijn adem danst,
En mijn ogen glinsteren.…
Contrast
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
393 [Haiku]
stilte met piepjes –
een houtduif rust op de zerk
pal onder haar nest…
Den Haag de seniorenstad
gedicht
2.6 met 9 stemmen
3.499 een bankje op een lommerrijke laan
als rustplaats bij het zomerse flaneren
bevolkt door oude dames, dito heren
die 's avonds stemmig naar de schouwburg gaan
vergeten is hun jachtig bestaan
de drang naar altijd meer en het presteren
het spreekwoord klopt: de tijd zal het ons leren
de rust staat bij de grijsaard bovenaan
Den Haag hoeft…
LEVEN
poëzie
3.4 met 7 stemmen
4.320 Lützowplatz
en zet zich op een bank
juist tegenover de kont van de zeegod
Verdiende rust
0 Wonne…
lenteavond
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
521 Ik luister, de dag stiller
schemer dimt licht
spaarzaam, windstil
De merel bestijgt de kroon
langs de toonladder
waar, zuiver klinkt
De klankschaal
vangt de avond
bevalt haar in rust…
Mijn Lieverd
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
961 zo'n lief poesje
die niemand kwaad deed
ik zal niet rusten voor ik het weet
wie jou bij mij heeft weggenomen
Mijn Minoesje, mijn zonnegodin
rust zacht en vergeet ons nooit
wij zullen jou altijd in ons hart dragen
en we weten dat jij ons zonnetje in huis bent…
SILENCE
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
691 Slechts een handjevol mensen
Wacht daar af op wat gaat komen
Eeuwig rust en dromen
Wat valt er nog te wensen.
Het klooster is niet langer
Wat bleef is de rust
De ervaring van de voorbijganger
De pieteit met het leven
Komt hier tot staan
Silence…
Zondag?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
626 De zwaluwen vliegen laag
zonnestralen rusten uit
nachtregens drenken de aarde.
Misschien heeft god
genoeg van het scheppen
het lijkt wel zondag vandaag
Een stem ligt in de hangmat
schommelend te rusten,
onder een appelboom,
te rijpen van bloesem naar vruchten.
(foto: Irene Verkerke)…
Het rode zonnekoor
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
526 jij dirigeerde
wind en zee
ik zeilde zonneschietend
op de golven mee
er was samenhang
in elementen
die verruiming gaf tot een
oase van geluk op de grote plas
horizon na horizon verdween
nooit voelde ik mij
eenzaam of alleen maar
was een met alles om me heen
pas in het strijken van de zeilen
klonk de finale door
wij gaan de bestemming…
Opgejaagd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
392 [Haiku]
schaduwen rusten
op eeuwenoude stammen
tot de zon hen vindt…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 De zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit…
Stilte die beweegt
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
505 zacht ruisen
de gordijnen in
stilte die beweegt
jij rust
in de regelmaat
van ademhalen
ogen rollen
in het ritme
van een droom
jij lacht
strekt een arm
en keert je af
draait dan weer terug
straalt in ontspanning
met een zucht van geluk…
STILTE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Heerlijk is het vaak te rusten
In een bos, zo plechtig stil.
Ver van huizen, auto’s, drukte,
Van die dingen, de mens zijn gril.
Kijk, een zonnestraal valt neder
En borduurt met schitterend goud
Een lief’lijk randje om het lover,
Daarna op het groenbruin hout.
Denkend aan voorbije dingen
Lig ik onder een forse boom.…
WOUDLEVEN RONDOM SPIEGEL
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
664 Haar achterlichaam
glimt melkwit in het duister, spant zich waakzaam
bij elke klank in 't bos, dat luidruchtig rust,
stelt het jong tijdens moeizaam stappen gerust,
wijst de verborgen weg tussen vlier en braam,
draait om boven kruiden, nietig maar heilzaam,
die de zwarte snuit gaarne ruikt, nadert, kust...…
Zover ik kan zien
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
490 volg de schone groene akkers
met hier en daar de kromming
van het zijn
strakheid sluimert naar verschiet
het zachte blauw rust windstil
op de wimpers en de welving
van de wolken
alles schenkt mij rust
en verdring ik even
wat er in de verte gaande is…
Onomstotelijke waarheid
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
538 De melk
Hun kind
Stadium van rust
Lichtflits. Gerommel
Een fase van schuilen tegen
De elementaire kracht van
De natuur
Gezamenlijk
Gaan vijf eeuwen voorbij
Over de brug met
Vier pijlers te water
De aarzeling
Schroom van de schaduw
In het mooi' licht
Vanaf de tel. Dit ogenblik
Na rust. De liefde.…
En dan: Stilte
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
704 Een vrouw verpakt in stilte,
als cellofaan om de lendenen.
Als droogbloemen in een vaas
al vacuüm gezogen.
“Droog je ogen.”
Hét bewijs dat engelen bestaan,
op lepels in tomatensoep.
Zo draagt hij
de tekenen des tijds
naar een laatste rustplaats,
tussen plakband
en kruisverband.
Daar rest stilte.…
Nazomerserust
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
560 Het gezoem van bijen, schijnbaar wanhopig,
zoekend naar de laatste kelken met zoete honing
versterkt de nazomerse rust en stilte…
ik lig achterover in mijn luie stoel, ik lees niet echt,
want afgeleid door de natuur.…
onrust
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
832 ginds de groei van onrust
als bij het naderen van een trein
met onbekende bestemming
zet de signalen op veilig
zodat de trein met gezwinde spoed
hier snel voorbij zal zijn
waarna dan wellicht m'n wens
nog in vervulling kan gaan
'het grote verlangen naar dat
wat wij gemoedsrust noemen'…
Scoren langs de lijn
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
864 Heb alles wat ik wil
Toch is het stil
Want alles wat in mijn hart berust
Dat geeft me rust
M'n kindjes die lachen
En de vrouw die me kust
Dus zoek ik een nieuwe jacht
Iets waar ik naar smacht
Om gek van te worden
Om nooit meer tevreden te zijn
Dat heb ik nodig
Want nu is het alleen scoren langs de lijn…
Rusteloos
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
558 Tussen rusteloze spinsels
dwaalt de slaap verloren rond
kan geen ruimte vinden
voor een echte eigen plek
In de luwte van de chaos
waar geen maanlicht valt
probeert het schaduwbeest
de nacht te overleven
Met zware zwarte vleugels
vliegt het dwars door de tijd
naar het land van bloemenhoning
waar een zoete rust zal wachten
met de morgen…
Alle geluiden gesloopt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 heb het zonlicht buitengesloten
spiegels weerkaatsen haar stralen
laten de dag niet meer beginnen
alle geluiden gesloopt
die gepaard gaan met het leven
van werken slapen en ontwaken
stilte binnen gelaten
die van de tijd geen deling
in dagelijkse uren kan maken
maar het duister vibreert
existeert pas ten volle in het luchtledig
is…