5374 resultaten.
oprechte uitnodiging (1)
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
570 ik raap het herfstlicht op
dat als een verre droom
rondom het raam ligt
't is een vriend, denk ik dan
getooid met ongekamde
schaduwen
't is een vogel
die het eenzame zwijgen cirkelt
op verstijfde muren
ik nodig hem uit
en leg mijn stem op tafel
naast zijn handen…
En dan ...
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
679 is er het ochtendrood
ik pluk en pluk
tot het klimmen van de zon
mijn hoogtevrees beloont
die klautert
nu een slingerroos
ik bloos de bloem
een tintje lichter
tot ze knakt
verder dan mijn zien
reikt haar hart
zon legt schaduw bloot
gebroken…
Lucht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
500 Nu zij weggaat neemt zij
de dingen met zich mee
Een steun voor het lijf een
kruk die in de oksel geschoven
ontlast en het lichaam
zo rechtop houdt
Hij zucht en begint met hamer
en beitel in de hand
het scheppen van een beeld
dat overeenkomt met vuur
dat schaduwen werpt van een
onduldbare werkelijkheid…
overlevend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 toch blijft die donker
winterse waanzin me vreemd
door grijze schaduwen die ’t bestaan
trachten open te breken met
eigenwijze levensdrift
raadsels en geheimen als
zelfzekere waarheid oplichten
lentelicht met zweempjes zomerzicht
midden de contouren
die ikzelf aangeef…
de horizon voorbij
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
591 maagdelijke vroege ochtend
voeten in het mulle zand
waar meeuwen op 't nog lege strand
In verwachting samenscholen
loop ik op mijn schaduw mee
tot in de kabbelende zee
Stilletjes glijden witte zeilen
onder blauw met schapenwolkjes
aan de horizon voorbij
...…
we zagen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 we zagen hoe
het licht op
de gevels viel
hoe de schaduw
in een zachte
dans de zon
verdrong hoe
vogels in stilte
afdaalden
we zagen hoe
de zinkende
stad in het
water wegkwijnde
laat me jullie
meenemen
mompelde het
water met de
hand voor de mond…
Onvoltooid gemis
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
508 Duistere gloed
gesloten geest
gapende wond
die niet geneest
De dagen gaan traag
en lijken op elkaar
ik kijk in een leeg glas
dat eens gevuld was
Schaduw van dagen
waar blijft de tijd?
het mes van verdriet
snijdt onmenselijk diep.…
de etser
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
429 de lange schaduw van een monnik
de schone was die buiten hangt
het dak vol gaten na de wervelstorm
verweerde muurtjes naast een
verlaten boerderij in de zon
sporen slechts van
menselijke aanwezigheid
kijk traag aandachtig naar
die verstilde langzame leegte…
Zeewind
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
711 Koele zeewind
ontspande
mijn gemoed
schuimkop en vloed
spoelde mijn
voetstappen weg
ik harkte daar
rouwverdriet bijeen
witte meeuwen
schreven cirkels
tegen hemelblauw
mijn lief
hier vond ik jou
ik loop hier alleen
met jouw schaduw
de zee is ruw.…
voorbij (2)
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
580 de schaduw van de rand
van de hoed viel op zijn
gezicht
voorbij gelijk en ongelijk
droeg hij zijn gekneusde
ziel op vleugels naar
het open veld
voorbij papier en lawaai
wist hij dat de gewatteerde
handschoenen zijn val niet
konden breken
hij keek in de verte alles
werd hem duidelijk…
zou-je-liedje
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
658 zou je hier met me willen liggen
in de schaduw van de gesloten luiken
zonder dichte deuren
met een mond vol zoete bramen
zou je hier met me willen liggen
in ongeschonden samenzijn
zonder klok die de uren telt
en alleen maar de wereld vergeten
in het zachte aanbreken van de dag
zou je hier met me willen liggen?…
Hemels
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
491 ik schepte
wat schaduw weg
maar de plek
werd niet lichter
wel kreeg het reliëf
langzaam stem door
hardere materialen
meer volume
in weerkaatsing
toen hun
contrastwerking
op het beoogde
bereik was gekomen
de scene had de
beste referentie
met het publiek door
magie en mystiek
van hemelse klasse…
Hersenschim
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
482 Tot het heden zal gaan scheren
over de schaduwen van toen.
Tot het verdriet verstomt
in de luwte van herrezen dromen.
Tot de bulderende wind is gaan liggen,
en ik mijn hervonden stem zal horen.…
rozengeur & maneschijn
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
386 geen smeulende vulkaan
geen aanzuigend moeras
geen langgerekte schaduw
geen avonden op straat
geen nachten in de kou
geen dagenlange vrees
geen opgelegd excuus
geen straf voor niks
geen tanden te verliezen
geen handen boven het hoofd
geen mondje dicht te houden
geen vertrouwen te veinzen…
Geduld is het grootste meesterwerk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
232 ik heb mijn vingers geslepen
aan grafiet en vergeelde randen,
elke lijn een wonde
elke schaduw een adem.
de fouten groeiden
als wortels door het papier,
ze hielden mij vast,
ze hielden mij overeind.
maar de tekening zelf—
die wacht,
een stil wit veld
dat mij blijft aankijken.…
Stukje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
334 Toch vrees ik stil,
een dag zonder jou,
een leven naast het jouwe,
waar ik slechts,
een verre schaduw blijf.…
ook de spiegel sluit me uit
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
904 ik kijk ze aan
maar voel hun
blikken langs me gaan
ik geef ze handen
en daarna ziet
niemand me meer staan
ben ik soms gek
een zwarte vlek die
je zo weg kan vegen
een vage lach
een schaduw die
niet mag in ieders leven
wie ben ik
schreeuw ik luid want
ook de spiegel sluit me uit…
Nachtleven ( haiku )
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
691 Het bos wordt verandert
In de late avondzon
vogels verstillen
De duisternis lokt
krabbeldiertjes van de nacht
geritsel in't struweel
De maan klimt hoger
werpt de schaduw van een uil
die troosteloos roept
Stil zit ik daar
als ongenode gast
waar zij regeren.…
Veren in de wind
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
604 onder veren
kussen dons
bedolven liefde
sneeuwt om ons
en drijft
tussen de lakens
in bed, kasteel
verover mij
je silhouet
danst schaduwen
en ik streel
een glimlach
uit de nacht
wacht
op het ontwaken
van de dag, dan
verdwijnen wij
alleen
de wind weet waarheen…
Zonsverduistering
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
782 de zon schijnt
op mijn nog bleke gezicht
de heldere stralen
laten op mijn gezicht
een lach verschijnen
steeds feller
worden de stralen
dan verdwijnen ze
zomaar, in het niets
de zon wordt opgegeten
door de schaduw
de lach verdwijnt
van mijn gezicht
opeens is het donker
geen zon meer
geen lach meer
maar wel een zonsverduistering…
nog witter dan het zwart
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.104 schaduwen zijn
in de nacht
nog witter dan
het zwart waarin
ze met wat licht
geboren zijn
ze glinsteren in
handenvol beweging
maken duister
transparant en
zetten zo het donker
aan de lichte kant
zonder zon
beogen blikken
minder daad
ze zien
waarom ineens
het licht uitgaat…
Wakker
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.024 zo vol, volledig
als de cyclus zich rondt
en haar glans werpt
in neerschijn van de nacht
zo duister, volkomen
als schaduwen ijlings vluchten
en vensters
donker oplichten
zo stil, volmaakt
als het uur der waarheid
zich geruisloos terugtrekt
en helder zicht weer
aanstonds verschijnt…
Kleuren toverbalden verdriet
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.471 Voorlaatste tree gemist
tussen waan en werkelijkheid
plekt bont paars-blauw
Allerlaatste tree gemist
kleuren toverbalden
een harde tint
van liefde naar haat
Nooit viel zij meer
zeven regenbogen
kleuren schimmen
in de schaduw
grauw ...…
Zo ver maar zo mooi
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.336 Sterren in de donkere lucht…zo ver maar zo mooi
Uit de diepte van mijn ogen
Stralen de sterren als een schaduw
Zo ver maar zo mooi..
Denkend aan die mooie dagen
Glanst alles o mijn heen
Alles waar ik naar kijk
Zo ver maar zo mooi….
Dromend over elk moment
Zo ver maar zo mooi……
Zonverduistering
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
2.521 De maan duwt de zon
zonder veel omhaal opzij
licht vervaagt
vlammen doven
een stem fluistert
een vertrouwd lied
over vrijheid
en geborgenheid
de maan geeft glimlachend
de zon de ruimte
slechts een smalle schaduw
in de dag
maar het licht
is besloten in jou…
Gewassen kiezels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.168 Grauwerig glijdende schaduwen,
Over geconstrueerde cementen fundamenten,
In prille stilte.
Temidden deze benevelde velden,
Vol gevallen kilte:
Glinsteren gewassen kiezels.
Ze roepen toe als edelstenen....…
Een eerst weerlichten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
743 je wolkt
terwijl ik zon
laat je schaduw vallen
naast mij op balkon
voel hoe
koude onderstromen
botsen in een
eerst weerlichten
de spanning
is te snijden
mijn warmte wilde
dat zo graag vermijden
we horen nu
een donderklap de regen
is nog uitgebleven maar
er brak iets in ons samenleven…
Bruid je in het wit
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
900 ik pakte zon
maar gaf jou
enkel schaduw
pas als we
samen zijn zie jij
er stralend uit
dan bruid je
in het wit
van zorgeloos
voorbij de wereld
die voor jou
geen kansen bood
ik heb je lief
kom straal en deel met mij
voortaan het dagelijks brood…
prille glans
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
1.008 ik zie het dons
zweven in de ochtendzon
wanneer het licht zich
over je huid verspreidt
ik wil je minnelijk raken,
voel al warmte opkomen
in mijn lijf
samen met jou
zal ik de eerste
lentezuchten slaken
de winternacht
met mijn ogen
bevechten
als ik de schaduw
nog sluimerend aanwezig
uit jou verdrijf…
De aanslag weggewist
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
872 je lijstte
donker in een schilderij
aangeslagen door de jaren
het licht wit kon niet
jouw helderheid bewaren
de schaduwen kozen partij
ik heb je opgelicht
nee niet in retoucheren
alleen de aanslag weggewist
je leeft weer en uit
lijst en schilderij herboren
straal je nog intenser dichtbij…