3020 resultaten.
Bevroren tranen
netgedicht
4.2 met 31 stemmen
850 Krom gegroeid door lange jaren
staat gebogen in de koude wind
de oude eik met kale takken
te staren naar zijn afgevallen bladeren
die dor en droog de grond
bezaaien, geen kleur meer hebben
vertrapt door mensenvoeten, droog
en krakend tot verpulvering
en zelfs zijn stam voelt koud
waar bast al afgebrokkeld is
nu buigt hij 't hoofd, en…
Het wassende sinopel
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
873 in ‘t koele groen
vertel ik jou
van het gevallen blad
van de wind die zuchtte
omdat de lucht niet wilde
klaren
die takken knakte
van de gebroken stam
in ’t koele groen
rapen we de vruchten
en planten ze terug
in veie aarde
we dopen het wassende sinopel
met onvoorwaardelijk vertrouwen
als vruchtbare voedingsbodem
voor onbelemmerde…
bomenogen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
857 bomenogen
bekijken priemend
loslopende mensen
oude en verse
ogen uit de boom
alleen de vogels
begrijpen hun ontstaan
ze hadden nog gezeten
op de afgezaagde takken
genesteld tussen de littekens
immers de meeste mensen
willen alleen maar bomen
met een lange kale stam
of liever nog betegeld
afgetopt geasfalteerd
bomenogen
bekijken…
Een nieuw begin
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.654 Een ei met gele schaal
zweeft zwierend door de lucht
alsof het van een tak is afgewaaid.
Het cirkelt rondjes om mijn hoofd
krijgt zelfs een gouden glans
door herfstwind is de torenhaan gedraaid.
Die heeft misschien uit eenzaamheid
een kip omhoog gelokt -om haar het hof te maken-
waarbij hij drie keer heeft gekraaid.…
sprookje
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
694 alsof ik door spinrag kruipen moet
in diepe ravijnen springen
door het donker lopen
over onbekende wegen
de storm trotseren in je stem
(zo is de weg naar jou)
met naakte armen de honing
uit de korf van bijen stelen
handen vol edelweiss plukken
en uit de hoogste takken
het gaafste fruit meebrengen
(opdat je mij opmerken zou)
maar…
Ontdooi
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
596 Berijpte takken, wit, bros en breekbaar zwiepen niet.
Verhard het water tot verdraagzaamheid.
De koude zal ons wakker maken, mettertijd.
Witte rook ontkringelt de warmte, stijgt recht omhoog.
De lichte grauwheid van de lucht bevalt het oog.
Is dat het teken?
Maan tot kalmte, blijf weg ervan,
tot het ijs echt dragen kan.…
hoeve Bouwlust
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
481 hoeve Bouwlust heeft verloren
en is nu een eenzaam krot
de deur staat nog wel open
maar de planken zijn verrot
griezelig kruipt er schimmel op de wanden
in de voortuin zwiept de wingerd
ferm zijn takken door het raam
tussen distel en brandnetel
ligt een bordje met een naam
dat verpulvert onder mijn handen
er knagen kevers aan de balken…
Schitterend vlamt het hout
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
437 ik heb de jaarringen bekeken
feilloos zijn de dunne lijnen
van zware stormen opgetekend
de bijna breuk
van ander dan natuurgeweld
heeft mij beschadigd maar niet geveld
in opgeschotenheid raakte ik
vanzelf mijn wilde takken kwijt
profileerde tot volwassen zijn
schitterend vlamt het hout
waar lange zomers bloeiden en
helaas mijn omvang…
Papier
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.042 Al mijn taken en mijn zorgen,
Steeds weer voor de nieuwe morgen.
Tja belangrijk zo'n velletje papier,
Voor mij wel, lees maar hier.…
Hulde
netgedicht
4.2 met 33 stemmen
6.033 massaal zegt
het vaderland
zijn dichter vaarwel
daar hij eervol is ontslagen
zijn taak verstond hij
boven wel
als poëet
een voorbeeld voor velen
waaronder ik ook mezelf tel
de bouwmeester
van het voorgeschreven rijm
en weloverwogen maat
legt zijn oranje strik terzijde
terwijl hij heden
neerlands podium
als een ware vorst…
Intieme gewoonte
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
671 Het nachtduister ademt stille heimwee
dansend rond jouw intieme gewoonte
sterren zien kansen in jouw oeverloze kus
nabij het zaaisel van dwaze dromen
oefen je in lussen en plussen
proef je de aard van het geluk
en in de beweging van het proberen
in taak van denkend verder leren
blijf je een beginneling zonder ervaring
maar wijs genoeg…
Wij sprokkelen samen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
538 we zijn gaan lopen
ver van flitsen en knallen
in de rust van het bos
hebben gesproken
over alles wat in het oude jaar
is gebroken en laten dat los
we sprokkelen samen
tussen takken en mos
structuren om verder te gaan
de hemel is boven
in vele geloven maar
wij willen die nu al op aard
niet na ons leven
maar met nemen en geven…
Geheim gedicht
gedicht
2.3 met 501 stemmen
53.470 De duizend zoenen
die volgend jaar rood en zoet uit de takken
komen waaien, zijn allemaal voor jou.
--------------------------------------------
uit: 'Schaduwboekhouding', 2005.…
Elf februari boom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 het zal bijna tien jaar
geleden zijn de laatste
keer dat ik je zag
je bent nog even kranig
maar zachter van karakter
je voeten lieten mossen toe
te groeien
de jaren gaven je diepere
groeven
sommige werden holen
waarin spechten zich
verschuilen
je verloor een tak maar
niet je kruin
je was blij dat ik je zag
richtte je op, groette…
Als de bladeren vallen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.154 die traag zijn plek vindt
in grijze hersencellen
Bonte schetsen waaien omhoog
veelkleurig tot het zwart
ze overrompelend doet dalen
het zwart van hersenkwellen
Het zwart van lange nachten
met ritselloze bladeren
bedrupt in nevelige ochtend
voor het opscheppen
De bomen staan stom, ontkleed
het winterleed te honen,
als tak…
Winterreis
netgedicht
4.3 met 32 stemmen
491 Sneeuwbomen vormen met grimmige takken
lange witte lanenbogen.
Gekleurde sneeuwdropparels hangen te glinsteren
aan ijspegels, schitterend in ondergaande oranje zon.
't Is de winter die aan zijn reis begon!…
Thuiskomst
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
542 De kraai landt op een tak
wolken herhalen zich in een waterplas.
En altijd is daar het verlangen om de zoutvlakte
te bedaren met zacht wuivende gebaren.
Getemperd licht valt door de ramen
een broos engelenkoor zingt de tranen dichterbij.
Verdriet raakt aan schoonheid
als een witte stilte naar de bodem zweeft.
Alles is er.…
Jazz
gedicht
2.5 met 79 stemmen
21.112 Vel mijn boom de achterdocht
en zaag de takken trommelstok van
liefde. Drum je namen in mijn
bas en maak mij jouw gekliefde.
Hou me hou me hou me vast, en
kerf uit mij jouw boot. Sla
je peddels ritme op mij plat,
en bedwing met mij de dood.
-----------------------------
uit: 'Hanestaart', 1990.…
Verkleuring
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
519 Je taak is nog niet onvoltooid.
Oranje, de cup krijg je ooit!
Doordat je de moed erin houdt,
verkleurt zelfs het zilver in goud.…
maandag
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
480 glimlachten
vanouds
als draagsters van de lucht
waar ooit de sterren samenspanden
trok het licht mijn ogen mee tot ver achter de duisternis,
omzoomd met zachte gevoelens
er dwarrelden vogels door de lucht
de wind droeg hun vleugels, toen ze stormenderhand
de bomen vroegen
waar het landlicht lag dat ooit
hun voeten bond
aan welbekende takken…
Adempauzes ( Haiku’s)
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
646 Winterzon tekent
mist op een bladloze tak,
schildert zonder kwast
Mijzelf verloren,
kwam de dood tegemoet, ook
hij scheen de weg kwijt.
Gaf haar twee rozen,
dankbaar gaf zij mij één zoen
houd nog wat tegoed.
Stilte tussen woorden
in brede zin, daar put ik
de adempauzes uit.…
in mijn muze
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
547 dichterbij niet komen
omdat de lucht onzichtbaar is
alleen maar
voelbaar
voel maar
als een zuchtje wind
en het stopt waar het begint
tikken op tik tak gewoon
op m`n gemak
onderweg in dit leven
ik neem niks weg
en zal niets geven
omdat alles nooit stopt
en niks helemaal
eindigt…
Een witte ochtend
gedicht
5.0 met 950 stemmen
22.788 Er botten waterdruppels uit;
aan iedre tak en iedre struik
zijn knoppen licht.…
Wenken
poëzie
2.6 met 5 stemmen
1.364 IJzelpluimen, die aan takken klemmen,
stijf van kou,
fluistren als een zacht paar feeënstemmen
Blijf haar trouw!…
Waarvoor is het leven bestemd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 Als bij rijzen van zonnegloren
over velden parelen zijn gestrooid
toont de wereld mooier dan ooit
dat zij eens voor geluk is geboren
hoe vredig kunnen landerijen zijn
als alles in ochtendlicht is overgoten
aan iedere tak een fonkelende robijn
smaragdgroen van tere jonge loten
maar over de wegen raast verkeer
in niets ontziende haast en…
Wonderlijk
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
639 spiegelende wimpers,
koolzwart getint,
kijken herfstbruine ogen
verlegen van mij weg
een broze blik
zoekt dragende aarde
maar lijkt er niet te geraken
ook niet als ik jouw warme zucht
voorstelbaar in mijn handen leg
misschien door
de vochtige glans
uit vertedering
door een glimlach
die ik je schenk
lippen als breekbare takken…
Zou ik kunnen zijn als..
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
681 een zwaan op een meer
parmantig in het wit
dansend, deinend
de sprekende lijsterbes
haar takken door guirlandes
van bessen gebogen
het licht naast de schaduw
die zonneklaar haar glans
laat zien, weloverwogen
zou ik kunnen zijn als..…
Gewoekerd met talenten
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
502 er is niets aan komen waaien
heb aren gelezen op het veld
takken gesprokkeld door storm geveld
het eigen brood gedeeld
op de feesten der rijken die
met hun overvloed stonden te prijken
heb gewoekerd met talenten
die in centen nooit verzilverd zijn
wel overladen met kritiek en venijn
ik kan met woorden
de wereld openen van dromen
stemmen…
De kruisbestuiving alleraardigst
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
589 ik was een lenteknop
heb vorst en sneeuw doorstaan
het geëffend rozen pad is mij voorbij gegaan
barstte uit een goede tak
reikhoogte voor de plukkers
als ik ooit vruchten had gehad
zij visten naast het net
dat ongebruikt
tussen de stammen lag
heb gebloeid tot bloem met bij
stuifmeel ruim voorradig
de kruisbestuiving alleraardigst…
stof
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Ze deden elke dag hun taak,
van af de morgenstond
en reinigden het hele huis
van alles wat men vond.
Hun trouw was onafscheidelijk,
ze vormden een hecht span,
en kropen voor elkaar door `t stof,
daar hielden ze zo van.
Wat was toch wel hun groot geluk,
bij and`ren vergeleken?…