3445 resultaten.
terminale
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 voorlopig blijft alles bij hetzelfde
geen ontkennen meer aan
bestaan is totaal afwezig
afstand door verte ingehaald
aan het einde van de dag
zijn de uren nog niet af
is ruimte gevuld met lege zachtheid
zijn gedachten blind en
is water ontkalkt, daartussen
valt onraad uit gestrekte hemel
blijven ogen onbewogen
en ratelt lucht ademloos…
even maar
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
527 er waait een wind
voorbij mij; een kind
in de glans van haar ogen
het is zeker dat zij zichzelf bemint
wijl zij eerder door 't zijn lijkt bedrogen
ik zie nu, hoe ruimte zich vult,
sterker nog, ook mijn gedachten
geraken verlicht omhuld
met pure glans en gratie;
hier verlaat zich toekomst
op vrijelijk verwachten
woorden, ongezegd…
Veranderd perspectief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
504 ruizen
bewogen door een zuidwestenwind
het langzaam draaien van de aarde
Rustend zacht in de volle ondergrond
op het vochtig zachte, gouden zand
jij bent verstild tot minimale gebaren
de tikkende stiltes van een distelvink
Hier kan ik gelukkig zijn met blazen
van pluisjes uit een paardenbloem
een glimlach om het lichte verdriet
al de ruimte…
Vervlakking
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Nergens klinkt geluid zo iel
als waar geen bomen
bergen of muren zijn
in eindeloze ruimte van een ziel
waaraan elke hoop is ontnomen
enkel ontluisterd in pijn.
Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…
waterspiegel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
405 dit moet de laatste keer worden
dat ik jou herinner
zometeen liggen deze woorden te bleken
in een uithaal van najaarszon
daarna vangt een reis aan, begint
het zachtjes te regenen
ergens moeten we een begin
maken met vergeten
anders raakt geheugen overvol
en is er geen ruimte om iets te onthouden
misschien dat ik realiteit bedoel…
Die stilte genereert
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
455 ik wil geen
beweging horen
als geluiden
zichzelf ruimen
maakt stilte
eindelijk een kans
te vaak wordt
zij overstemd
krijgt zelden
de mogelijkheid
zichzelf eens
kenbaar te maken
jij hebt met
jouw lach die
ruimte gecreëerd
in het zenden van
warmte en kracht
die stilte genereert
verbazing en
verwondering om
dit fenomeen waarin…
bergen van karton
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
674 nu hier bergen ontstaan
van hard karton
gepakt met herinneringen
er schifting is ontstaan
van bewaar, oh ja dat
en kijk nu eens
ruimte heeft gemaakt
vele uren achter geregel
van hier naar daar
er sleutels wachten
op nieuwe avonturen
nieuwe deuren nieuwe muren
een ander uitzicht
een ander ochtendlicht
datums die steeds veranderen…
Overwoekerd
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
220 overwoekerd is
En te popelen staat om gewied te worden
Alles om je heen overweldigt je,
je wordt verstikt
Belemmert ieder zicht
Het frustreert je enorm,
tot diep in je wortels
Wachtend om waargenomen te worden
Zoals die ene bloem,
daar in de wei
Waarvan de kleuren en vormen alleen
maar prachtiger worden met de tijd
Juist omdat zij ruimte…
het hoog vertrek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.023 amos klimt benieuwd naar boven
verhangen zijn de bordjes
met naam en wapen van aflijvigen
hij tekent voor het rondeel een cirkel
voor de open poort een gaatje
voor put en lijf twee stipjes
wachters bestaan niet meer
hij is alleen in de onbewoonbaar
verklaarde ruimte het hoog vertrek
een toevlucht van geslacht tot geslacht
nu onder het…
De buik
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.099 Hier is het vooronder
de plek van het kleine bewegen
het snakken naar ruimte en lucht
met jouw ogen op mijn hielen
heb ik de vracht gelost,
de vingers zochten kieren van het luik
je stierf soms nachtenlang en
ik zong iedere avond weer dat lied
de klanken liggen in mijn
vlees verstorven zeg je
zwijg maar de tekens bedriegen niet…
Gaaf gemodelleerd
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
382 jij was
het gezicht
in de wolken
gaaf gemodelleerd
door de wind van
volwassen tot kind
hij speelde
met jou kende
je ups en downs
wist welke
ruimte jij nodig
had om te groeien
zonder te
verdwalen in het
strakblauwe bloeien
ik proefde jou
toen het donkere
van de bui mij kuste
en je vriend
het nat van de regen
van mijn…
Beelden aan zee
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
761 In het museum
tussen duindoorn
en zilverzand
vult
mens in beeld
de ruimte
gaat immens leed
versteend en uitgehouwen
leven
daar
waar het zoute water
zijn lippen verzilt
en zout zich voegt bij zout
veegt de wind zijn tranen
uit de verstarring weg
en in golven
die vervagen
verlaat hem zijn strijd
aanschouwt hij
zacht glijdend leven…
Over het zoeken *
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
902 Ruimte en tijd verhouden zich
als opruimen tot snelheid.
(Ik ben niet snel, wèl opgeruimd.)
Dat ene versje dat je vindt,
wanneer je het niet zoekt,
dat is geen vinden van,
maar het verliezen van de tijd.
Dat andere over de poëziepolder
wordt geheimschrift van weleer.
Gelukkig roep je nu
of ik op tijd kom eten.…
De Beemster
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
884 Schaapachtige wolken
verliezen hun onschuld
pakken samen
in een loodgrijze lucht
dikke druppels water
vallen in het rechte polderland
na wat uren lijkt te duren
verschijnt een mathematische regenboog
een vlijm scherpe scheidslijn
tussen verdriet en verraad
tussen mogelijkheden die even onmogelijk lijken
geen ruimte latend voor nuances…
DOMBURG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
862 Kijk eens - zucht zij - zalig
eindeloze ruimte zover ogen zien
een late boer rijt z'n akker open
elke portie wacht op bevruchting
een enkele boom belooft rust en
's zomers boterhammen in de schaduw
een sloot - de zekerheid van water -
wie kan hier anders dan dankbaar zijn
zelfs de toerist vergeet even zijn pijn…
Drift
netgedicht
5.0 met 26 stemmen
476 jij kent
nauwelijks drift
het tomeloos
jezelf laten gaan
waarbij vooral
niets in de weg
mag staan
pas als jij
de ruimte krijgt
woed je alle
boosheid uit
dan stormt en
hagelt het dwars
door de ruit
tot rust
gekomen ben
je nog verbaasd
dat jij verder bent
gegaan dan in
alle dromen die…
Illegale werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 een handvol beelden
namen wij mee
de wegen lagen klaar
in een zonnig perspectief
maar wij konden
niet eens lopen
wel de hand vasthouden
in samen het beste hopen
de plaatsen zijn verdeeld
in ruimte zonder grenzen
de stemming van de dag
bepaalt zijn eigen wensen
nog koester ik mijn dromen
in parallelle tijd
geluk maken we samen…
In dit doolhof
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
496 ik heb woorden
gevangen maar
de mazen van mijn
net waren te klein
er bleven teveel hangen
zinnen groeiden
strofen stapelden
er kwam geen einde aan
in dit doolhof lieten ogen
mij zonder vragen gaan
ik wil weer klein
en overzichtelijk de
ruimte in mijn leefnet
is aan de schrale kant
vangsten lopen uit de hand
wil kwaliteit
dat…
Het overblijfsel
gedicht
3.7 met 16 stemmen
10.357 Zijn er radiogolven
in de ruimte
van een radio
die opgehouden is te bestaan?
Er zwerven herinneringen rond
zonder kop of staart
woorden losgeweekt van hun tekstballon
buiten het hoofd waarin ze opkwamen
en in de duinen
wordt duizendguldenkruid vertrapt
door zwaargelaarsde spoorzoekers.…
Impressionisme
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
803 een vleugje satijn
meer is niet nodig
om te bedekken
wat ik ga onthullen
misschien nog een hoed
en stoere cowboylaarzen
om de aandacht af te leiden
van mijn rusteloze handen
muziek kleedt de ruimte
in een ontspannen sfeer
“you can leave your hat on”
opgelucht haal ik adem
als ik kijkers zie binnenstromen
die betalen met belangstelling…
Zomert langs de kusten
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
529 van zon en wind
dat zomert
langs de kusten
verstrooiing
geeuwt zijn honger in
gedachteloos vervelen
schoonheid bleekt
in veel gezichten delen
drinken is gegund
omdat het dorstige
tekort wordt aangevuld
met bier en wijn voelt
verbranden nog geen pijn
pas veel later
als de vlakte weer
verlatenheid blakert
heeft wind vrij spel ruimt…
De verte
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
542 zo af en toe
kijk ik de hemel af
weet niet waarom
wat ik daar zoek
inspanning brengt
alles dichterbij
duidelijk en klaar maar
met ontspanning kom ik daar
het geeft ruimte
in mijn overvolle geest
niets benoemen en gaan
waar ik nooit ben geweest
ontdekken wat
niet eerder is gezien
misschien een weten dat
wij al eeuwen zijn vergeten…
'Vuur'
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
766 en
wij snoeiden de struiken
wij kapten de takken
en rooiden de stronk
wij sleepten het snoeihout
en bouwden een stapel
wij vormden een houtberg
bevonden hem goed
de vuurtoorts ontstoken
daar stijgt al een rookpluim
hoor toch hoe het knettert
de laai voert omhoog
Het vuur onderhouden
vraagt brandstof en zuurstof
zo krijgen wij ruimte…
Stilstand
gedicht
2.7 met 23 stemmen
12.939 Dieper dan stilte
vallen kan tussen
stoelen achter een
tafel waarop twee
flessen stil staan,
neemt ze plaats
in de ruimte
vol van haar
stervende beweging.
Lager dan een engel
vallen kan, zinkt
ze in zichzelf.…
Fijndraden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Waar geen woorden voor zijn
is hier in de schemering
aanwezig, het geheim
nog niet te weten
hoe het verder gaat
maar wel het net in mij
te voelen samenkomen –
onzichtbare verbindingen
met de hartslagen van het leven
In woordloze taal verovert
het ademen van de pijpen
zacht golvend de ruimte
op de stilte en dan is niets
vanzelf muziek…
een beetje tijd
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
825 een laatste haal aan de sigaret
de wereld zucht en rekt zich loom
weer is een dag voorbij
maar niet voor mij, niet voor mij
golvend lava versteent mijn vlucht
de tijd tikt ongenadig verder
als doornroosje laat me slapen
honderd jaar respijt en dan
maak me wakker als de aarde slaapt
geef me ruimte…
Lijflied
gedicht
1.9 met 17 stemmen
7.859 Een wijs is het, een onbepaalde
ruimte, die nog niet weet van tijd.
Een mond waarin bestorven ligt
wat nog geboren moet worden.
------------------------------------
uit: 'In een mum van taal', 2002.…
Gods vinger
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
523 nooit
ter kerke is gegaan
gods vinger
is niet meer
sinds de heren hebben
besloten dat hij moet
worden afgebroken
van het gebouw
staat de deur nog aan
kringelt wierook
door gebeden over
toekomst en verleden
bewaken kaarsen
walmend zielenrust
terwijl het vet
al sissend naar
beneden drupt
toch is er hoop
op voortbestaan
de ruimte…
diep
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
629 de klokken luiden
hun lied
de zon gaat weg
verlaat
de dag
als deze
is er ooit bewezen
dat ie opkomt
opnieuw
opnieuw
opnieuw
voor ieder wezen
opnieuw leren
leven
in ruimte
en leegte
luiden de klokken
hun lied
en op de straat
en in deze steeg
een lied
dat het leven draagt
op de schouders van geesten
een traan klinkt
er is nooit…
avondje uit
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
1.324 we zullen de avond dicht kakelen
met veel geschreeuw en spraakwater
en overdrijven en liegen (toe maar)
we zullen de bakens verzetten,
maar vrijwel stil zitten met een lach
en met hoongelach en voordat we
het weten weer naar huis toe, de ruimte
weer open en wij de gordijnen en
ramen dicht doen tegen licht morgen-
ochtend maar ook tegen…