580 resultaten.
Als de haast is gevlucht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
738 verre geluiden
verhalen van stilte
bemuren de leegte
houvast door begrensd
stilte hangt mazen
in het net van de tijd
weeft draden van rust
in het patroon van bestaan
breng me jouw stilte
ik geef je rust
kom we gaan leven
als de haast is gevlucht…
Bondgenoot
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
803 Cultuurloos land op klompen
Geen houvast, geen traditie’s
Stuurloos kind in lompen
Geen toekomst, geen ambitie’s
Verdwaast, ontheemd
Van het leven vervreemd
Niet begrepen, niet bemind
Allang vergeten wat jij vindt
Haat sloeg zijn wortels om je hart
En groeide samen met je op
Jouw bondgenoot
Tot aan de dood.…
ochtend in een klas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
568 Ik weet niet hoe ik tellen moet
Van 15 en van 7
Wie niet weg is wordt gezien
Even wordt oneven
Ik snap niet wie er sterven moest
In een volle bus jolijt
Onschuld wordt er niet ontzien
Klein geluk verdreven
Ik begrijp niet hoe begrijpen moet
Als geen greep houvast nog biedt
Ik turf hun namen als voorzien
En denk: "Wie?"…
Terugkomend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
916 Draait houvast voortdurend 360 graden.
De vicieuze cirkel betiteld het wederkeren.
De ontwikkeling kaatst tegen vier muren.
Zinvolle woorden liggen wezenloos op tafel.
De productie is gebaseerd op presteren.
Maar de beleving behoort hoog in het vaandel.…
De kou van stenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
568 hij schuifelt
gaat langs licht
met donkere plekken
tot hij niet verder kan
voelt tegenstand in
zoeken naar een opening
wil door
naar de andere kant
raakt met onzekere hand
ziet ruimte draaien
stapt zonder houvast
in lopen op de tast
de lichte plaatsen
zijn verdwenen hij rilt
voelt de kou van stenen…
klein schilderstuk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
419 krakend kuieren ze
langs oude bomen
daar waar het leven
tot in de wortels raakt
kalm ademen ze beetje
bij beetje vooruit tot
halverwege terug naar
hun houvast-huis
ze reizen terug in een
zacht zoemende tijd
de lichte weemoed vaart
peinzend met hen mee…
het blauw dat gele koren zingt
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.033 handen klauwen
naar houvast
groevenloos voelt steen
nog zachter dan de dood
in uitzichtloos verglijden
het blauw dat
gele koren zingt in het
glooien van de hellingen
verblinkt als stilte in de
samenkomst van dalen
is wit het graf dat
sterven heeft gebaard
rust die neerdaalt
in de laatste strohalm
die als roos geworpen is…
geef het liever nog geen naam
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.034 terwijl mijn gedachten
gaandeweg verweren
besluipt een vage angst
mijn lijf en geest
ik geef het liever nog
geen naam, verstop van
dag tot dag mijn ongemak
in zwijgend verder leven
voel de tijd reeds
vluchtig verwaaien
zoek mijn houvast
in wie ik was
verweesd en verward
koester ik mijn schrale
zegeningen…
Dagdromen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
901 verward
onrustig gevoel
ogen sluiten,langzaam
denkend aan een kat
verdwenen
de solsleutel
als enkele noot
gevallen van het blad
verdwaald
tussen zinnen
waar woorden
enige houvast bieden
verrast
blijkt alles
een vreemde droom
tussen harken en onkruid wieden…
verdwijnen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 de wereld krimpt
bij zo veel stille
uren op de dag
een droom op zoek
naar houvast valt
ontredderd uit de lucht
we raken verloren
in een mengsel van beelden
woorden en wie we waren
het wassende water
verorbert het land
het land wordt weer water
eenmaal in de wolken
zie je niets
tijd om te gaan…
Restant
gedicht
3.4 met 10 stemmen
6.732 Licht is er over -
iets blijvends
boven de rots
water en oever voorbij
niet van een kleur
maar alle kleur houdend
hoog in de mist waar de regenboog,
de pauwstaart schitterend stijgt,
iedere druppel een parel
aan een van de vindende vingers
die de dag als blinde tastend
als een blinde spreidt.
Ieder een spiegel
met mij gekomen,
een…
De gezanten van Athene
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 De gezanten van Athene
in hun comfortabele rijtuigen
demokratisch ontdaan van opsmuk
zijn voornaam van onvermogen
om een besluit te nemen, verdeeld
door al de nuances van het verstand
Ze zullen moeten wachten
want we hebben nog geen nieuws
van onze informanten
We besprenkelen de geit
met lauw water, ze bibbert niet
dus de god zal niet…
lege dagen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
607 als de kralen van een paternoster
glijden de dagen gestadig
door verveelde vingers
nu alle uren even lang duren
geen dwang bevatten
noch vlucht
nadert snel het geduchte moeras
waar de jaren wegzakken
in vergetelheid
graaien handen vertwijfeld naar houvast
maar verdwalen in het drijfzand
der herinnering…
Weg Van Mij
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.878 Daar zit ze
mijn moeder
schouder aan schouder
geluidloos
scheef gezakt
in de huiskamer
van het tehuis
haar handen
in houvast
om haar tas geklemd
stilzwijgend
schuif ik naast haar
streel haar wang
een glimlach
opent haar gesloten lippen
als haar hoofd
zich langzaam heft
dan ... is het moment voorbij
nemen medicijnen
haar mee…
De Mercator.
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
9.086 Voorstuwende kracht van de wind
laat je dansen op de golven van het water
je steven klieft de weerstand van het diep
ranke masten als een houvast
de zeilen bol op volle kracht
de trots van hen die jou bevaren
rechtsaan voortbewegend naar je doel
vastbesloten zoekend naar een haven
meer je aan in rust met kalm gemoed…
Grijs artistiek
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
641 hij schuifelde
zonder houvast
geruisloos want
de stoep was nat
zijn armen
onbeweeglijk in
een lange regenjas
handen in de zak
zijn haar
grijs artistiek
en op de schouders
zo kruiste ik zijn pad
een trotse kop met
felle blauwe ogen
een scherpe neus
mediteraan gebogen
hij lachtte zon
en jeugdigheid
de regen maakte in zijn…
Als gegoten
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.393 Mijn afdruk
verraadt
alle pleisterplaatsen
waar wij ooit samenkwamen
mijn borsten
geven richting
tonen reisverslagen
over getrotseerde afdalingen
op muren
van mijn onderrug
staan onze leuzen
gekalkt in zacht gekreun
en in holtes
van mijn kniëen
zetten butsen zich schrap
in jouw zoektocht naar houvast.…
dwalend hart/ontheemd
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
629 Als een ontbladerde boom
getakt in zijn naaktheid
ben ik een roepende
in de woestijn
waar geen weg is
om gehoord te worden,
de stroom van de rivier
geeft geen houvast
zij mondt uit in zee.…
Woekeringen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.346 Het geloof
dat er in verwarring
meer waarheid zit verborgen
in abstracte dingen en denken
komt vermoedelijk voort
uit de woekering van
mijn geestesziekte
zij die geen houvast meer hebben
aan de dogma’s van religie
of het paternalisme
van de linkse papegaaienkerk
maken zich los
door authenticiteit
van de massa
en bevinden zich…
vlammetjes
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
488 Wij zijn vlammetjes
gebonden aan lucifer aan kaars
die over kunnen dragen
is bewezen is iets waars
wij zijn ook vlammetjes
die lijken op te branden
te worden uitgedoofd
maar nee we zijn
slechts een moment uit zicht
omdat we tijdelijk van
ons houvast worden beroofd
waarschijnlijk worden
we dan allicht
net even overgedragen aan een
nieuw…
Randje van de afgrond
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
694 Ken je
het gevoel
dat je
op het randje
van de
afgrond staat
en ieder
moment
neer
kan
storten
Terwijl
je juist
zo goed ging
dacht je
Ik zoek dan
houvast
In mijn
Zijn
In mijn
diepste wezen
Mijn diepste
kern waar
alles goed is
Hoe mijn stemming
ook is
daar is alles
vredig en goed
Daar zit
mijn kracht
en puurheid…
Haarlemmer Smileys
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Mijn hand wil weten
wat ik, wat zij
wil, willen, doen
en begrijpen wat er gebeurt
met mijn lichaam, en wat
dat met mij te maken heeft
Ook mijn ziel wil het
weten om het te weten
en erom te lachen
wanneer ik denk iets te weten
Bevrijdend lachen
Nadenken over waarom
anderen doen wat ze doen
en wat mijn hand dan
voor houvast heeft…
de kunst van de struikeling
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
604 elke keer als ik
op mijn bek ga
moet ik opnieuw
leren lopen
Ik struikel veel
in mijn leven
het is waardevol
het brengt me
terug naar waar
ik voor sta
ik incasseer
krabbel op
omarm mijn
lot ik bots -
loop -mis -glijd -
uit -negeer
struikelen is
geen verlies
het is een
houvast als
het vinden van
mijn eigen voeten…
geleidelijk
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
696 geleidelijk verandert er veel
het tij zit tegen
de karige oogst
wordt moeizaam ingehaald
waar de wind waait zo hij wil met
slagregens die het licht breken
naast de resten op de akker
-van wat eens vrucht droeg-
lijken de wegen in staat
van de verwording zonder houvast
raken wielen versplinterd
glijdt alles voorbij
de rand…
Lentedramatiek
netgedicht
4.6 met 12 stemmen
711 lente verzachtte kleur
met achterliggend grijs uit angst
voor eigen licht zocht zij de schaduw
zich vormend
waarin haar wereld viel
in klodders van dramatiek
gestuurd door zinnebeeldigheid
zoekend in houvast
gooide zij zich op het doek
kraste horizon na horizon waande
zich in zich geboren en straalde
nooit verblekend in haar nieuwe…
de verteller
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
2.089 nog voor ik de draad kon oppakken
stond ik al naar adem te snakken
ze stonden maar aan me te friemelen
voor stevig houvast aan edele delen
zoals nek oren huid en hoofd
van een microfoon
met veel haken en ogen
echt eeuwig zonde
want alle goede bedoelingen ten spijt
was ik toen ook mijn losse pols kwijt
voor de volgende ronde…
Gelopen tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
994 De wandelstok
schuifelt met hem mee
rubber voor rubber
door de lange gang
de rollator
haar houvast, volgt
wieltje voor wieltje
zijn slepende pas
lang is de gang
langzaam hun passen
de weg naast elkaar
is gelopen tijd
nu zwijgend achter
elkaar terwijl ooit
hun voeten gelijk
liepen met de Liefde…
de gordijnen sluiten bijna
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
706 de gordijnen sluiten bijna
in een rillend houvast
grijp ik om mij heen
maar de dood treedt binnen
het onlicht doet mij trillen
de warme dood omhelst mij
in een dribbelend blauw
zwenk ik de melkweg op
op weg naar een nieuw landschap
veldboeketten in velours zie ik
in een trechter van licht
en jonge vrouwen met warme tranen…
Kleurde later pas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
640 soms druppelt
glas in kleuren
naar beneden geven
scherven geen houvast
de spiegel
die je was is een
beeld van lang geleden
jij kleurde later pas
wij zijn nooit
gaan verhalen om
te rapen en te
lijmen wat niet was
kijk in het glas
spiegel maar het beeld
dat eindelijk bij je past
we dragen samen toch die jas…
De stukjes rode draad
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
538 ik spaar
de stukjes rode draad
die braken in mijn leven
niet altijd
was het rechte pad
voor dag en nacht te gaan
daar waar
het juiste spoor ontbrak
dacht ik vrijheid met een lach
maar ongebonden zijn
weeft geen patroon
blijkt slechts een irreële droom
ik heb de draad
weer opgepakt het rood geeft
mij nu richting en houvast…