683 resultaten.
Romantisch Dieptepunt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
947 Je trekt conclusies als een sluier dicht
het lichteloze ad rem metrum in je stem
splijt alles wat ik dacht te willen zeggen
in een onverschillig staren
Ik zoek het wonder der machteloosheid zelden op
het verwart me, ik kan er niks mee al die sluiers
die een schijnsel doen verzwakken maar jij
Jij kijkt de watts nog uit een zaklamp
Placht…
Verwarring
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.094 In een sluier van verwarring
Omgeven door diepe pijn
Verlies ik al mijn vertrouwen
Het is een groot afscheidsfestijn
In ogenschouw genomen
Dat deze vriendschap was
Ruw verstoord uit de illusie
Zie ik je werkelijkheid pas
Hoe moet ik ooit weer in iemand geloven
Mijn naïviteit is ernstig vervuild
En mijn openheid zal steeds meer doven
Ik…
een traan in de nacht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
980 schenk mij een traan
puur als kristal
laat de glinstering smeken
breken haar val
open het verlangen
waar de schittering raakt
spiegel jouw liefde
sluier haar zacht
en sluit die ogen
waar de hunkering wacht
ween jouw tranen
aan het eind
van de nacht…
gebroken tegenspraak...
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
701 berust, luister en beef
wees volgzaam maar niet vrij
stil geen vragen in het antwoord
van doorbroken heerschappij
waar de zwijgzame velen
in alle nederigheid
zich hullen in de sluiers
hun ontevredenheid
en gebroken tegenspraak
hen ontneemt te dromen
dat wat ooit is geschreven
in vraag
mag worden gesteld…
ik neem een traan
hartenkreet
4.1 met 15 stemmen
2.143 schenk mij jouw traan
puur als kristal
laat de glinstering smeken
breken haar val
open het verlangen
waar de schittering raakt
spiegel jou liefde
sluier haar zacht
en sluit die ogen
de hunkering wacht
ik neem jouw traan
aan het eind
van de nacht…
Stierengevecht
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
1.774 Het paard wringt zijn nek
in panische bochten
gehuld in een
grijze sluier van dood.
Het rochelen van de toreador
gaat tussen de hoeven verloren,
zijn mistige ogen, opwaarts gericht,
dwalen door groene velden.
Dan valt het doek,
rood,
ook voor de knielende stier.
-----------------------------
Picasso 1933…
uit haikuhout gesneden
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
645 zo fier en blozend
bloesemen jonge twijgen
aan mijn oude stam
langs rijpend koren
droom ik lomer verzonken
in goudglanzend licht
het verwaaide blad
bedekt mijn aardse wortels
vol melancholie
zacht, nog ongerept
dwarrelt op mijn kale kruin
een sluier van sneeuw…
dauwdruppels
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
829 Als op een glanzende huid
na een nacht vol liefde
glinsteren de druppels dauw,
doorzichtig als een
tule sluier, vederlicht
in de vroege morgen.
het mistige vocht
streelt de droge aarde
dat dorstig wacht
om gewekt te worden,
de nevellucht daalt
in alle rust, en zorgt
voor nieuw leven.…
DROMEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
652 Dwalend langs de stilte
van mijn dromen
ver voorbij
de weemoed van "het zijn"
zweef ik naar het land
van stil verlangen
naar volmaaktheid
en naar liefde zonder pijn
Vluchtend voor
mijn horizon van tranen
voor de zwarte sluiers
van mijn ziel
vind ik rust
in nevels van verrukking
en dans verwonderd
langs het licht van mijn bestaan…
Hoog opgestoken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
483 zag je gezicht
in de wolken
het haar lichtgekruld
later ineens
hoog opgestoken
oren vrij in de wind
je mond
lachte plezier
in heimelijk vervagen
je lichaam verwaaide
in sluiers zwart wit
doorzichtig belicht
door de zon
die met liefelijke warmte
je gezicht langzaam wist…
Joost Zwagerman
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
885 Hij heeft de sluier opgetrokken van z'n verleden
dat als een knellend koord
littekens van verborgen pijn en verdriet
op z'n ziel achterliet
In z'n laatste interview
vertelt hij alles
met bevlogenheid
dat gaf hem lucht
en is nu in z'n zelf gekozen "stilte van het licht" gevlucht…
Waar rood in roze
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
509 er was nooit bloot
wat is sluiert
in vertrouwen
ontdek het altijd
in van je houden
als je opent
doorkijk geeft in
langs me lopen mijn
hoop ontmoet in ogen
naar samen tasten
waar rood in roze
moeiteloos zal passen
niemand zal de
sluiers kleuren alleen wij
geuren ons intiem gebeuren…
Ochtendstilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
509 Nog even verborgen
in de sluiers
van de morgen
De brug bij Grave
over de Maas
waarover nu grote zorgen
Het water gaat
er zijn eigen weg
geen hinder van schutten
De rivier
heeft zo
zijn eigen grollen,grillen
Heeft
een winterse honger
te stillen
Het zomerbed
een winterbedding
.........geworden.…
woorden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
894 woorden zijn krom en leeg
zij vormen en misleiden
steeds verder van de onzegbare werkelijkheid
zij verstikken en maken onzichtbaar
als een sluier van dikke mist
boven de nevel is de leegte: klaar en helder
er is geen zicht en niets is er te beluisteren
geuren zijn er nooit geweest, en
ook de smaak voelt weldadig afwezig
hier wordt de…
Oude vlam
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
800 als grauwe sluiers
hingen buien in beider ogen
getekend door het onvermogen
een nieuwe lente af te dwingen
de dingen zijn
zoals ze zijn geworden
wij namen horden
maar niet meer
het zeer ging overwegen
om ons verlegen gloeit de vlam
na in deze woordenregen
op afstand is hij klein
in herinnering een grote zegen…
Sluimersluiers
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
972 ~~~
sluiers sluiten zich rond mijn huid
strelen steels de zachte glooiing
van mijn deels verdoofde buik
wazige beelden brengen langzaam
de werkelijkheid weer tot leven, geven
vol genade de wereld weer wat glans
alleen de spiegel
heeft nog twijfels
en blikt nog even
niet terug
~~~…
Lokkende haren
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
555 Haar liefde zo sterk
zij zo breekbaar zo broos
lichtvoetig haar tred
in haar toren van ivoor
droomt ze van een wonder
zijn woorden
strelen door donkere haren
de wind doet ze lokken
draag geen sluier
het zou zijn alsof
de zon nooit meer scheen
zich zou verstoppen
achter donkere wolken
zo schrijft hij
zijn naam in haar ziel…
gebroken wit
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
696 samengaande zonnestralen
schijnen als een laatste overblijfsel
in mijn toegeknepen ogen
en rijgt zich dan in mijn hart
de dag sluimert in
als de zoveelste dag
en nachtvleugels settelen zich
in de sluier van het sprankelende
gebroken wit van de maan
ze neemt de dagelijkse zorgen weg
in een brede hemelse lach
en in een fluistering een…
opnieuw vliegt de engel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
773 opnieuw vliegt de engel
vleugels zwaar beladen
met het slijk van aarde
klapwiekt hij traag
door angsten en pijn
dan daalt hij neer
vlak voor mijn voeten
blijft hij verbijsterd staan
en wist de sluier van
mijn aangezicht
in dat gezegende
ene moment
ontmoet ik in zijn ogen
mijn diepste
eenzaamheid
en ik schreeuw!…
Onzekerheid
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
462 sommige mensen
komen zo zeker over
zij hebben
de wijsheid in pacht
ze zullen het jou
wel even vertellen
want jij hebt altijd
verkeerd geleefd en gedacht
maar als er een tipje
van hun sluier
wordt opgelicht
dan zie je opeens
het gezicht
van een mens
die door het
zo zeker weten
zijn eigen twijfel
en onzekerheid
probeert te vergeten…
red and blue
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
350 De bessen zijn rijp
ik pluk emmers vol
onder het blauwe net
mijn hart klopt
voor de kleur van het leven
maar jouw lippen hebben de mijne nooit bezocht
jouw handen zich nooit om mij bekommerd
de lucht is vol van gulzige vogels
ik werp ze kushandjes toe
nu ik een sluier draag
is alles mogelijk…
Gothic gedicht
hartenkreet
3.7 met 224 stemmen
13.693 Slechts in een sluier
Dringen zij vaag door.
Om daarna weg te zweven,
Hulpeloos op zoek.
Naar een ziel, dapper genoeg,
Om de vergankelijkheid te verdragen.…
avondrood spiegeling....
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.362 ben ik vergeten
hoe dagen vergaan,
in de avondrood spiegeling
tranen ontstaan
waarin ik de wens
dat nachten bekoren
mooier dan dromen
sluit in mijn hart
omhels ik verlangen
het ochtendgloren
waar zonlicht rakend
sluiers breekt
door tranende ogen
die even gesloten
nooit meer vergeten
hoe dagen vergaan…
bron
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.056 het vergezicht was niet slechts voor mijn ogen
een regen boog zich vloeiend voor de zon
de spreeuwen lintten sluiers langs de hemel
en zweefden zoals ik geen leven kon
de wolken dreven weg in paarse tinten
en achter hen azuurde firmament
de hemelwind verlichtte avonduren
en stilden dichters eeuwig dit moment…
meditatie
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.203 ik zag iemand gekleed in een pyama
het raam uit het luchtruim in lopen
tralies waren op zijn lichaam geschilderd
ik zag een kurk drijven van een waterval
waar ik geen handvol van kan bewaren
vergeten waren de dingen voor een ogenblik
ik zat stil en liet het water drijven
in sluiers door mijn gedachten heen
opdat mijn landerijen vruchtbaar…
Finale
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.019 Zonovergoten plas
glitterglans glasgeblazen verstilling
stenengooiers testen het draagvermogen
in sluiers duiken bomen in de verte
Zon op de plas
de rietkraag kraakt en ruist
feërieke finale van een bewogen jaar
De reiger krijst
als een feniks op zijn nest
roept om nieuw leven
ontsteek het vuur
en dans…
Verloren ziel
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
1.375 Alleen geleden
In verdronken maanden
Immense leegte
Zonder baken
Een terminus post quem voor mijn geest
Die niet begreep
Waarom de sluier van stilte
Mij moest omhullen
Geen fluistering
Die mij doet hunkeren
Naar de terugkeer
Van weleer
Verdwalen voor weken
In mijn verleden
Waar ik zal rusten
En smachten naar jouw verloren ziel…
evolutie
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
896 Meedeinend
op het ritme
van
moeder aarde's
harteklop
na
eeuwen scheiding
herkenning
in overgave
aan de oneindige
beweging
geheimen
van de evolutie
zorgvuldig
opgeborgen in de
plooien
van haar sluiers
onthullen
zich in kadans
celherinnering
die ik was
mineraal en plant
zwemmend in zee
kruipend in het zand
me oprichtend
en op…
Zijn lichtend gezicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 heb de wolken zien kleuren
tot een buiig geheel
de frontale wind zette hen
het mes op de keel
de zomer school
achter sluiers met regen
frivool doken nog vogels
de omslag hield ze niet tegen
het zwart is verwaaid
tot het rafelige wit
zij geven oplossend de zon
weer zijn lichtend gezicht…
Wending
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.119 Verdwijnt het in
sluierende zandgordijnen
vergaat het langs het strand
schuurt het witte zand
van de getijden
de machteloze hand
aan de horizon van
kalkstenen muren
druipt vloeibaar zout
staan bloedkoralen
pilaren geëtst in houtskool
kerven naalden
waaien wimpels tot tenten uiteen
in onzichtbare namen.…