2670 resultaten.
miserieman
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
632 het vuur dat hem verteert
door de kronkels van elke nacht
en sleept doorheen de lange uren
van telkens weer een eindeloze dag
kan niet geblust
iedere graad medisch vertaald
tekent zich af op zijn gelaat
grillige tekening van het lot
dat hij maar niet ontloopt
bestemmingen zijn
wat ze moeten zijn
hij spoelt elke kater door
met hetzelfde…
de waarheid valt uit de sterrenhemel...
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
2.032 maar 's nachts, bij stille maan, staar ik uren uit het raam...
de waarheid valt uit de sterrenhemel... ik moet je laten gaan…
Adieu
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
2.521 Je praat heel anders dan voorheen
het lijkt wel of de uren door je
vingers glippen je onze band nog
niet door kan knippen ik merk de
diepe rimpel die om je mond verscheen
Kunnen we niets meer verzinnen
dit voelt zo oneindig leeg vanbinnen
ik puur dat vertrouwde uit ons samenzijn
toch lijkt het onafwendbaar ik ben de hemel
dankbaar maar het…
Mijn dochter
hartenkreet
4.3 met 27 stemmen
2.367 De uren kruipen, terwijl ze anders vliegen.
Ik ben mezelf doorlopend aan 't bedriegen.
En toch heb ik het licht toen uitgedaan.
Ze heeft gebeld! Ze houdt het voor gezien!
Ik ben gerust. 't Is twintig over tien.…
ik was bij je
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
517 in mijn hart ben ik net zo bang als jij
en toch ben ik bij je
uren heb je gepraat en overwogen
en ik ben bij je
afscheid nemen van jezelf
is een eenzaam gevecht
moed overmand door verdriet
want een ander uitzicht zag je niet
en ik ben bij je
om de ziekte had je niet gevraagd
maar spontaan gekregen
wel nam je in je handen
hoe…
Een groet voor een vriend
netgedicht
4.5 met 47 stemmen
4.387 Denk je nog ooit
aan de dagen toen de zon heel helder scheen
en we uren in de nacht erg filosofisch
over allerlei dingen praatten
en er toch niet uitgeraakten?
Zeker, we moeten helder denken,scherp,
maar groter is toch de liefde.
Ik weet het allemaal niet zo goed meer,
maar ik wil je even groeten,
nu het nog kan.…
een poes in de winter
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
689 met gebogen hoge rug
haar staart rondom geplooid
bestudeert zij het verkeer
daar beneden in de straat
waar zij geen woord voor heeft
haar interesse al dat beweegt
blijft zich uren verder slepen
slechts verstoord door de klank
van een zieke op weg naar huis
in een fluo geel scheurend busje
of door het gedaver bij de buren
die weer gaten…
Er was Assepoester
gedicht
2.7 met 88 stemmen
28.568 Hij had toch
uren met haar gedanst? Hij wist toch hoe ze rook? En bewoog?
Er was Assepoester die hoopte dat de prins haar meteen had herkend
maar niets had gezegd. Hij gaf de zussen ruimschoots de tijd te doen wat
ze konden om toch in dat schoentje te passen. Eerst moest die hamer
gehaald en die zaag, die teen eraf en die hiel.…
Het huis
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
1.504 mijn thuis,
heb ik vandaag
voor 't laatst bezocht
de kamer, waar
door het eentonig tikken
van de klok
de stilte stiller leek
en ik verscholen
onder het bureau
mijn droomverhalen speelde,
kent de rust niet meer
de zolder,
waar de diepe kast
mijn schuilplaats was,
laat ik mijn angsten na
de kachel,
met de vonkjes vuur
die mij uren…
de weg naar jou
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.049 de weg naar jou was niet zo lang
in uren dan, dat ik op
klinkers liep, het rulle
zand mij naar de leegte riep
de weg was wel wat smal
de witte streep wat vaag
getrokken in het midden
alsof ik weer naar
vroeger keek en leunde
daar waar de plek zo voelbaar
was in mijn herinnering
de wereld als een kinderwagen
naar mij keek in baai omlopen…
Sinkel
gedicht
3.7 met 62 stemmen
24.495 kooswoorden
een knipoog en een bundeltje slotakkoorden
gretige handen ritselen door haar waar
de planken buigen en het zeil waait op
matzwarte schoenborstels, veters drop
heel of een half, alles hangt daar al klaar
gewassen en ontdaan van veel venijn
stuksgewijs, alleen de glimlach per dozijn
de stegen en pleinen zijn haar werktheater
de uren…
het samenzijn is een refrein
netgedicht
3.2 met 15 stemmen
1.542 waarom zo bang
om te verliezen wat
je nooit bezeten hebt
zijn lach en lijf
de warmte van het ogenblik
dat zijn passie jullie schikt
het samenzijn
is een refrein waarvan
de woorden al vergeten zijn
je droomt nog lente
weet dat je talenten
steeds aanwezig zijn
breek schuld die je
is aangepraat, steel
de uren die hij overlaat…
woorden rappen zonder adem
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.416 nog jong
ogen knipperen niet eens
ze incasseren ongevraagd
de dreunende geluiden
die het discodansen vraagt
blikken star gericht
op verten die oneindig lijken
rook verdampt het beetje zicht
laserlicht om in te kijken
woorden rappen zonder adem
hijgend zuipen uit de fles
moordend zijn de nachtelijke uren…
heb een spiegelbeeld gekocht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
713 kaartje speelt
de prijs was geen geruststelling
ik heb jou er niet mee verveeld
antieker lijkt het beeld
dat jaren ouder schijnt
het valse licht speelt parten
alsof het zonlicht zo verdwijnt
onwennig staren we
ik zie oneffenheden die
er vroeger nog niet waren
de rimpels duiden op ervaren
ik zie een achtergrond
van niet geleefde uren…
Juffrouw Tok
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.082 onze juffrouw tok
onder druk van
medebewoners
werd zij door ieder
aangerand en
toch gemeden
zij tobde al lang
met haar tenen
aan iedere poot
wildgroei bleek haar deel
maar ondanks hoger ingrijpen
werd het haar te veel
vanochtend tegen
onze kloostermuur
rond tien uur
werd zij ontzield aangetroffen
de ogen nog geopend
de laatste uren…
In krijt verkleurt de kop
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
710 langs gevels en in stoep
kaatst voetstappen om
spoorloos anoniem te blijven
breuken potten knikkers op
in krijt verkleurt de kop
in tekening heel nonchalant
op het trottoir gedropt
bomen werken zoetjesaan
de tegels uit de stoep
je struikelt als je ze niet ziet
of trapt in hondenpoep
blikken dromen aan de kant
gepoetst in stille uren…
Geloof
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
481 Ik gaf jouw eerste ademtocht
in dagen van sneeuwvlokjes
en beloofde oprecht mijn hand
op jouw woest kloppend hart
stuip op stuip ademde in en uit
en nachten veroverden lange dagen
wanneer wilde waanzin weer stenen
op strak witte muren tekende
jij keek door het gat naar later
lachte stiekem late uren weg en gaf
ja gaf alles met het oog…
Het laatste maal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 De smerige vlekken deren niemand
soms is het wel een beetje kleurloos
maar het dikke bruin gespannen touw
dat vreemd gedraaid, oerkracht verbergt
slijpt de messen voor het avondmaal
haar luidruchtig zuchten begeleidt
nieuwe adem en breekt stevige vliezen
in nachtelijke uren waar terug naar
de natuur door flikkerende kaarsen verlicht…
Aan alle gewezen schonen uit den lande
hartenkreet
1.2 met 4 stemmen
942 Doch daar mijn levensdagen steeds lengen
is nog de tijd gevuld met mijn aanwezigheid
kan ik nog mijn dagelijkse plicht volbrengen
mijn uren en hopelijk vele jaren ben ik bereid
het vrouwvolk van treurnis vrij te waren
hen niet te herinneren aan hunne jaren.…
Twijfel
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.171 Als twijfel je vijand is geworden
en je onterecht iemand niet vertrouwt
waar is dan je hoop gebleven
de vaste rots waar je op bouwt
Wanneer je twijfelt aan je eigen ik
en angstig schuw je uren slijt
met in je achterhoofd dat duiveltje
dat je influistert ; je bent hem kwijt
Wat heeft vertrouwen dan voor zin
als je niet meer in jezelf of…
De zandloper is omgedraaid
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
897 Toch gaan de uren voorbij, de dagen
waarop je aan weinig anders denkt dan
dat het zomer is en dat je mag genieten.
De zandloper is echter al omgedraaid
en je weet het niet, of je doet
alsof je het niet weet. De zomer-
bloemen verwelken door de zon en de regen.
Je komt oude vrienden tegen en
hoopt dat dit nog lang mag duren.…
Niets en alles tegelijk
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
807 Wel knaagde ze zo nu en dan
aan mijn geweten, omdat ik haar gedurende
de dag verliet en uren kon vergeten.
Dat werd dan 's avonds door haar
afgestraft met dominantie en bevelen.
En ach, ik deed het graag, haar naar
de ogen zien, haar rode haren strelen.…
magere joodjes
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
952 wij hadden door de honger geen ontlasting
mijn broer en ik, vooral hij was een leeg pakhuis
een vreemdsoortige bouwsel waaruit
zijn botten tevoorschijn kwamen bij elke zucht
soms vonden wij op straat een broodkorst
daar wierpen wij ons op, als waren wij hondjes
onder de smalende gezichten hoog uit holle vensters
donker waren de uren, zwart…
Confusius
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
672 Als kluizenaar gezeten in zijn grot
peinzende gedachten in zijn ogen
gehurkt en zijn rug licht gebogen
immer begaan met bevolkings lot
kon hij uren van betere tijden dromen
tijd die door wetenschap en onderricht
zware arbeid voor zijn volk verlicht
waardoor het land tot bloei zal komen.…
Verweesd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
665 Zij heeft nog een paar lege uren
kijkt ietwat mistroostig om zich heen
waarom moeten dagen maar duren
December, de maand van heel alleen
weken lijken voorbij te kruipen
donkre nachten duren dubbel lang
‘s avonds zet zij het op een zuipen
de wintertijd maakt haar stervensbang
dan is daar plots het licht van vrede
het blijft ook bij haar…
BOOTVLUCHTELING (4)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Hij houdt het meisje stevig vast
Hij vindt de weg wel naar de stad
Maar is snel moe en afgemat
En wordt op hoongelach vergast
Na uren zijn z’n sloffen nat
Maar hij herkent de oude buurt
De bank waarop als toegestuurd
Door God de vriend met wie hij at
Hij leerde hem het woord goodbye
Hij groet hem met een brede zwaai
Maar dan, een auto,…
Kom laat ons gaan
poëzie
4.6 met 5 stemmen
1.279 Men kan er uren blijven staan,
Want niemand zal ons vragen doen.
Daar op de donkere terrassen
Groeit jonge rijst in zilveren plassen,
De wereld is er jong, en groen.
De bergen zijn er donker blauw,
Zo hooggestapeld in hun bouw.
Zie, aan hun voeten uitgespreid
Liggen de velden neergevleid.…
Verborgen tuinen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
684 Ik wacht, laat de uren glippen
en een geluidloze schreeuw
verlaat mijn lippen.
Vandaag schrijf ik mijn eerste vleugels.…
Ze is de mooiste die ik ken.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
553 Haar aanwezigheid maakt bij toverslag
de uren tot edelstenen.
Haar naam is de mooiste van iedereen,
zingt in mij alle dagen,
draagt mij door de schaduw heen,
antwoord op mijn vragen.
Ze is de zon en maan gelijk
de sterren aan de hemel.
Zij is het die mijn angst verdrijft,
de hartslag in mijn leven.
Ze is de mooiste die ik ken.…
Herfstdag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 Leg uw schaduw op de zonne-uren
en laat de wind los over de vloeren
Zeg dat de laatste vruchten vol moeten zijn
geef ze nog twee zuidelijke dagen
drijf ze naar vervolmaking en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn
Wie nu geen huis heeft, zal er geen meer krijgen
Wie nu alleen is, zal het lang nog blijven
zal waken, lezen, lange brieven…