1789 resultaten.
Waar nabijheid begint
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
354 Dakloze mensen dragen de winter
niet alleen op hun huid, maar in hun botten,
in de naden van hun dagen,
waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft
om naar binnen te komen.
Er zijn nachten
waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel.
Waar een bankje een bed wordt, karton een matras,
en een extra paar sokken het verschil…
Maitiid
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.187 De winter bliuwt net hingjen -
Voorjaar
helemaal niets meer doen
drijven op het scherp van
niet weten waar te horen,
het zwalkend cirkelen van
een watersnip in eendekroos,
leven aan de kant van waan -
in boeken verdwijnen tussen
regels, gedachten die trekken aan
de tralies van het vierkant,
blijdschap ritselt uit het verleden,
in…
Lof en dank en gêne
netgedicht
2.2 met 24 stemmen
2.103 Mijn moeder, die ernstig ziek was, gaf daar les en was dus goed op de hoogte van allerlei regels en procedures. Zo kende de school het verschijnsel ‘cum laude overgaan’, en wel van de eerste naar de tweede klas, waarbij de gelukkige leerling bovendien een exemplaar kreeg van De Rode Pimpernel.…
ALLes valt
gedicht
3.0 met 1 stemmen
5.304 Maatvers
collectief van Gé en George, Rik, Dirk, Piet ving
regels en bewegingen als mijn daders,
ruimte en beknopt zijn als online één ding
kruisverwijzend naar gewenste verdwaling
onderweg waar nieuw werk mij binnenhaalt
rijmt niets meer op mijzelf dan wat mij beving,
sensus amoris stond…
Beschouwing
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
562 De regels die er dit jaar
zijn, zijn niet mis en lijken
voorlopig niet te
veranderen, hoe pijnlijk
het ook is.
We krijgen het niet voor
elkaar helaas...
Het is het beste om de
drukte niet op te zoeken,
afstand te bewaren en
heel vaak je handen te
wassen.
Het wordt te vaak
vergeten.…
Daarboven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
762 Hij lacht
Ga jij maar snel naar beneden meid
voor jou is het nog geen tijd
je houdt je netjes aan de regels
alle ellende ten spijt.
Dus hup, omlaag met jou en bedenk
voor jou is altijd plaats, dat is de zekerheid die ik je schenk
Dag Petrus, tot de volgende keer
en ik daalde af naar beneden
zodra ik komen moet,
zie je me weer!…
Drie Wijzen (6 januari)
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
851 Drie Kruisen
Drie getuigen
Drie Koningen
Drie Wijzen
in de regen-regels van drie
Laat ons drie tenten bouwen
drie-één-heden van drie
Zwellend water
Geboorteschokken
Schepen die water maken
Huiswaarts varen
Voetjes die baden
Tien vingers
Tien teentjes
Tien geboden
Mirre en reukwater
Aangevaren Aangenomen
Cultuurschokken in dromen…
Vooruitgang – De puzzel van zelfliefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
275 Tussen de regels fluistert mijn blauwdruk,
een toekomst die zich zacht ontvouwt —
wat ooit verzinsel was, wordt werkelijkheid
en zelfs het onbekende voelt vertrouwd.
O God, welk pad zal nu verschijnen?
Een mengeling van hart, verstand en zielenpijn.
Nu mijn ware zelf zich durft te tonen,
aardse voeten, spiritueel, gemeend en klein.…
Corrigerende tik
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
442 Het maakt hen niet uit
of je nou bij ABN-Amro,
of bij die aso’s van de Rabobank,
je stinkende onvermogen hebt gestald;
om tussen regels door te kunnen lezen,
moet daar wel iets wezen-
lijks te vinden zijn,
anders verdrinken zij,
aandachtige lezers,
in gapende diepten der loosheid.…
Denk, gedenk
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
565 "Denk", ik wil eenmaal tot u spreken en dit zeggen
"Wij hebben een Koning en geen President
wij zijn het Koninkrijk der Nederlanden
met vier landen; Europees en Caribisch
en Willem Alexander is onze, zijne majesteit
gebet in onze constitutionele monarchie
in zijn naam worden wetten van kracht
en met de gratie van onze, ook uw God…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
LAIS CLXX
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 Nu in duizend ongedane daden
in klaarte oplicht al geheel het pad
met de uitgesponnen levensdraden
en niets nog wijst naar vrijheid die het had
verborgen in het draaien van het rad,
nu het haar licht als git ontvangen heeft
en er geen hoop meer in zijn duister leeft,
nu feit de nood opheft aan menig woord,
nu rust de spin gevangen in haar web…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Die liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten is. Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.
Dat schrijven…
LAIS CLXXIV
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Motten die elkander open wrijven,
als harde diamanten in de nacht:
sterrenstof bekleedt de tere lijven
bij hun labeur dat niets van hier verwacht
maar van het duister wil de pure pracht.
Zij, als nacht zo nodeloos geboren,
zwart op zwart en in dat zwart verloren,
zijn licht dat om zichzelf verlegen zit
te bidden dat het duister hen verhore…
LAIS CLXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Toen het had haar stem gehoord die avond
die de dag aan duisternis deed klinken,
was er geen klank die zijn gehoor nog vond
want het hoorde zich in haar weerklinken:
vernietiging die in haar bezinken
zou, bloed met git verbinden, eindstand
met de dagen, en nacht met elke hand.
Want het had geboorte zien gebeuren,
zwarte kern van de immense brand…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren
van de pen in de leegte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn,
maar de lijnen blijven altijd te fijn,
en het lijf onthoudt niet haar zaligheid.
Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Er is teveel. Het schakelt storing uit:
knipt in de lichtenwalm tot het ziet
haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit
wanklank uit, want walg verstoort het lied.
Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt.
Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het…
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
LAIS CLXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 Geen christenhond zal haar nog schamen ooit
geen moslimrat haar met schuld belagen
want nu verschuift niet meer van toen naar nooit,
want het zal met schrijven taal verslagen.
Zij zal geen rouw meer hoeven dragen,
zij is als git in het, als hel in haar.
‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw:
elk woord van het wordt recht en vast en echt…
LAIS CLXXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
380 Het legt het eigen rot aan banden, schat
de tijd rijp voor schoon schip en spoelt het slijk.
Het drukt het mormel van ’t humane plat
en legt het aan ’t infuus van haar gelijk:
haar gebeuren is doorvoeld, maakt het rijk
en laat ervaren al wat verscholen is
onder nijdige slijm, onder de ergernis
die aan de echte stem geen klank meer laat.
‘Versuiker…
LAIS CLXXXVIII
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
417 Niets zal nooit hun zoenen evenaren,
zij hebben dat bereikt waar ruimte tijd
en tijd weer ruimte wordt. Hun gebaren
in de stilstand stremmen zonder spijt
om hun bewegen, vroeger bron van nijd.
Strijkt het haar lichaam aan, zijn woord wordt glas:
het ziet wat komt, wat is, en wat er was.
Het jaagt zich uit de verzen die het maakt
en 't leeft…
LAIS CLXXXIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
365 Het is weer donker dus het stoot zich om.
Glasbreuk bewijst de naaktheid van voeten.
’t Is weer wakker en het weet niet waarom:
wie vindt er nog lering in het moeten?
Is ’t niet genoeg? Wie moet er nog boeten?
’t Wordt met wroeging bij de keel gewrongen.
In hun dromen is er ingedrongen
en eist er liefde op die niemand kent.
Angst begreep hen…
LAIS CXC
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
464 Het wou haar vatten in een klankgedicht,
haar naam vercijferd tot een toverspreuk:
ontkenning van gemis en van zijn plicht,
bazeltaal met intellectuele jeuk,
perverse onderstroom, dat maakt het leuk.
Het voelt haar nu, het helse dat ze is:
der minne eenvoud heet gewoon LAIS.
In het licht laat zij zich nooit bekijken,
in het duister waar gevoel…
LAIS CXCI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 De steden die de heren beheren,
zijn steden die de heren verteren,
en de dames die de heren vereren
gaan als letters met elkaar verzweren:
het krast en het kraakt in ’t vuur der heren.
Het heeft hun wereld al verbeurd verklaard:
hun tijd zit strop, het is in haar bedaard.
Zijn lijf is licht, kent enkel haar gewicht,
haar duister is met laaiend…
LAIS CXCII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 Verlossend duister komt altijd te laat
maar dat falen is geen fout van haar.
Haar git is niet wat er in licht vergaat:
het schijnsel kleurt te blauw haar hels gebaar,
het zwart is daar, er is genoeg in haar.
Calculaties vergelden elk moment,
data, ingelezen, rij na rij per cent,
en uitgerekend zo de mens vergaat.
Het heeft geen spijt, het deugde…
LAIS CXCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
386 Deze wereld is de wereld niet voor hen:
zij beven niet in vreze vol met nijd
zij heeft aan het voor haar een gouden pen
het schrijft hen uit de leugens van de tijd.
In ’t welven van verschoven eeuwigheid
wordt zoeken zelf gevonden en het is
drievoudig git door ieders duisternis.
Haar klare stem is van beklemming vrij,
een golven dat tot straal…
LAIS CXCIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 In het grote woordeloze niets van haar,
de oceanen kolkend blauw in d’ ogen,
de gebaren maken alle leugens waar,
waarheid tot gebaar van onvermogen.
Want haar voelen kent geen mededogen,
is hete gloed die het van het ontdoet,
en ’t vuur verhevigt tot een blauwe vloed.
En in oneindig zwart gaat schel dan aan
het ene git dat het verblinden moet…
LAIS CXCV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
428 ’t Zal hen uit de buiken rotten, al het zaad,
het zal uit hen bloeden, de ontzetting,
zolang de angst in hen het voelen haat.
Maar iedereen wordt het, haar vondeling,
die niet bestond, maar toch begon, de ring
die ’t wijzen naar een ander zelf besluit
met de spiegel die het tot hen ontsluit.
’t Kleven en beven dat lippen nog doen,
wordt snakken…
LAIS CXCVI
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
416 Nodig heeft het niet haar lief te hebben
in de roes van haar afwezigheid.
Het wordt een zee die niet wil ebben,
strandt bevroren in een karst van de tijd,
bevrijd van licht en zonder helderheid.
Het staat vernietigd in haar zwarte vuur,
het kent geen waar meer, wat of om welk uur,
want niets vangt er nog als gebeuren aan.
Haar voelen is moment…
LAIS CXCVII
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
380 Terwijl het wachten wacht, draait de aarde
in de aarde, schuift de hemel in de
hemel, zien de sterren toch de waarde
in van vachten in het zwart en in de
nacht spreekt het haar toe met: “Jij, beminde,
die de aarde tot haar kern herleiden
kan, die jou en mij tot niets verleiden
wil, wil dit nog doen: mij van mij ontdoen.”
Fier het schuift zijn…