Hartenkreten over afscheid

een kille stilte nadert de dam ik proef de droefheid die mijn oog vernam verloren grond zwevend in de hel lucht is een gevoel van armoe het voelt zich onwel een stem in de geesten in de ziel verniel vergaan niet meer bestaan verlaten en verloren niet voor geluk geboren de ziel nadert de dam en springt de diepte in het leven nooit…

Je denkt; best gezellig een eenpersoonsbed, ze heeft slaap,wat nu?..begrip! Ze gaat te vroeg de deur uit,begrip! Ze weet niet wat ze wil....begrip, ik lieg boekdelen, terwijl ik diagonaal lig in mijn tweepersoons hemelbed.…

kabouter weg heel het bos verdrietig klein verlies maar toch grote pijn in de harten van iedereen die de kabouter liefhad.…

Tu est partie, sans rien dire, sans prévenir. Tu est partie, dans la nuit, cette nuit, d'ou on ne reviens jamais. Peut-être cela n'aurait pas fait aussi mal, si j'avais su, que tu partais, si j'avais pu, te dire au revoir, une dernière fois, te serrer dans mes bras.…

Gevangen in je eigen brein Gevangen niet echt meer een bewustzijn Gevangen Wat doe ik eraan Gevangen Laat het maar gaan Gevangen Ik wil hieruit Maar ik weet niet hoe 't Lijkt wel of ik alles vergeet 't lijkt wel of ik niets meer weet maar ik wil zoveel zeggen proberen het uit te leggen maar de woorden zijn weg 'k weet niet meer…

Het laatste uur in het gezelschap van de zon, de Ierse Zee, de golven de wind, de klapperende zeilen na verandering van koers Achterover leunde jij gleed zijdelings weg Het lichaam koos het moment om weg te gaan en jij verdween in het schreeuwen van de meeuwen boven de zee, het land de stad en Amsterdam…

Daar zit je dan, levenloos voor je uit te staren Wachtend tot hij komt, voor een reisje, naar jouw eigen paradijsje. Zo zit je nu al jaren. Hij is inmiddels je beste vriend. Je smeekt hem, om je te komen halen. Je hebt nu lang genoeg gewacht. En eerdaags zal hij komen, om je mee te nemen, naar al jouw eindeloze dromen. Kijkend naar…

Blijf bij me als ik het moeilijk heb heel rustig en heel stil, want jij begrijpt wat ik verwerk en zachtjes zeggen wil. Blijf bij me als ik tranen voel mijn lichaam is zo moe streel me door mijn haren en dek me teder toe.... Blijf bij me als ik je nodig heb ik heb geen dag geklaagd alles gedragen en doorleefd en dapper jou gevraagd "kijk…

Niets is meer wat het lijkt en niets lijkt nog wat het is Nu jij er niet meer bent Voel ik een groot gemis Wie komt er nou bij mij kroelen En gezellig op bed keten En even lekker stoeien Of zo hard miauwen om het eten Languit slapen op mijn bed En altijd zitten voor het raam Spelen met de hond.. Of gewoon op de bank zo saam Geen kat…

Zittend aan de waterkant.. Spiegelend in het water.. Pakte jij mijn kinderhand.. En nam me mee naar later.. Nu lopen we langs het strand Schuivend bij de vloedlijn beland.. Tussen mijn vingers ontglipt een warme hand.. Kijk achterom zie sporen door water weggebrand.. Starend naar de overkant.. Golven tellend in het water.. Met mijn kind…

Jij bent mijn engel Jij bent een gift uit de hemel Jij bent een engel, Met mooie, grote, witte vleugels Waar ik me onder verschuilen kan Jij bent mijn engel voor in de eeuwigheid Maar als je zoveel van me houdt zal je me moeten loslaten Dan krijg ik ook witte vleugels Laat me gaan voor even Laat me vliegen, zoals ik nog nooit heb gedaan…

Dood Herinneringen Spijt De wonde heelt Mettertijd Dood Waarom Woede Onthoud vooral Het goede Dood Vaarwel Tot ziens De dood is geen einde Mijns inziens…

Lusteloos zak ik achterover in mijn kussen en bedenk wat ik in de brieven zal schrijven mijn allerlaatste geschenk Brieven aan mijn dierbaren naast mij leg ik ze klaar Stil, alleen in dit lege huis bij thuiskomst ben ik niet meer daar Niets heeft langer een waarde vergeef mijn ondankbaarheid, Heer Ik dank mijn leven af... ik…

Beloof me,(kijk me aan) dat je me niet zult vergeten. Zweer me,(hand op je hart) dat je beseft hoe ik heette. Geef me,(draai niet weg) een laatst gemeende zoen. Laat me,(droog je tranen) en herinner me zoals toen...…

Uw vrienden niet meer uw vrienden uw huis niet thuis U kent de mensen die de roes doorbreken die even doen vergeten uw verlies en dan verdwijnen verdwijnen in het grote gat geslagen door de ouderdom wie helpt u dan iedereen is tegen zelfs de man in de witte jas u bent vooral uzelf vergeten…

Een leven ,zo snel Geleefd,dat wel Afscheid tijd zat, Moeilijk is dat Tranen genoeg, Ik wou dat de dood jou oversloeg…

Casper, gekke Casper je hebt ons allemaal gefopt, Je was er wel, je was er niet, als een echt spookje door mijn leven gehopt. Je was niet gek, je was niet dom, eigenlijk wil ik samen met jou "het hoekie om" Dag Casper, 'k zie je nog wel, als je nog eens komt "spoken".........…

Met een offer van bloemen gerustgesteld de goden van de zinnelijke lust Semara, Ratih Een beitel bikt een vijl verheft zijn stem Haar tong bevoelt het slijpsel van haar eens zo scherpe tanden proeft bloed, zout met zoet in haar mond de geur van vuur het beest van zes wordt bestreden Zo kent zij angst hoort zij bijna pijn zes zwakheden…

Ik kan het voelen, er is iets mis, je doet zo anders vandaag, maar je ontkent dat het zo is, als ik je er naar vraag. Waarom ontwijk je dan mijn ogen, kijk je me niet aan, ik voel me voorgelogen, je zei dat je nooit zou gaan. Maar ik heb nu dat voorgevoel, dat je me gaat verlaten, je hebt alweer een ander doel, het is voor het laatst…

Zinloos draai ik in mijn gevoelens Alle emoties afgetast Maar niets doet me gloeien naar Een onweerstaanbaar samen zijn Te ver van wal geraakt Er is geen terug keren meer aan Maar het doet me pijn Om te constateren Dat het vaarwel zal zijn…

Ik hoop dat op een keer, ik slapenga en nooit meer wakker wordt, sterf in alle stilte, zonder pijn, rustig doodga en verdwijn...…

Je bent weg, verdwenen, voor altijd uit mijn leven. En toch, je bent hier bij mij, voor altijd bij mij in mijn hart, in mijn herinneringen, daar zal je leven, eeuwig leven.…

In jouw ogen lees ik Zonder woorden Van het afscheid Dat gaat komen Als jouw lippen Eindelijk De woorden spreken Onze band Voorgoed Verbreken Onze harten Van de warmte Beroven Het verdriet Tijdelijk Verdoven Rest ons niets Dan samen schuilen Samen huilen In stilte Om de kilte Van het afscheid…

Jij kijkt me steeds weer aan met woede en wanhoop in je blik alleen voor mij bedoeld alleen voor mij omdat ik niet verder leven kan met een liefde die verdwenen is de bel gaat, jij moet gaan en je laat me staan, alleen in de gang. De deur valt achter je dicht met een klik als een dreun in mijn hoofd ik heb nooit geloofd dat jij echt zou…

een gevoel van leegte een gevoel van gemis het is niet grijpbaar er is niets mis een beetje onzeker een beetje verdriet het is even anders niemand die het ziet een gevoel van leegte afscheid nemen van een gevoel van gemis dus toch houden van een beetje onzeker straks weer voorbij niet meer alleen nee dan is het, wij…

Soms moet je beslissen, een dierbaar iemand te laten gaan. Ook al wil je niet doorleven met het idee, dat diegene niet meer voor je zal staan. Toch is die beslissing nodig, je komt er ook wel overheen. Al dat verdriet en die pijn, want zoals diegeen is er géén één. Er zullen mensen zijn die je steunen, die je helpen door die moeilijke tijd…

Nooit meer voorjaar Nooit meer de regen Nooit meer naar een tuintje op de fiets Nooit kom ik je meer tegen Nooit meer zomer Nooit meer de zon Nooit meer die stralende lach Nooit meer naar de ‘Spar’ met een boodschappenbon Nooit meer herfst Nooit meer de wind Nooit meer ‘Opa’ nooit meer ‘Heit’ Nooit meer een stukje marsepein van die goede…

Slenterend over het kerkhof, kijkend naar de namen op al die stenen, te bedenken wat zij allemaal hebben betekend, en hoe ze allemaal weer zijn verwenen.. Stilletjes stoppen bij juist die ene steen, waarbij het 't moeilijkst te verkroppen is dat juist ook hij verdween.. Pratend tegen zijn foto, waar je bij was toen die tijd werd vastgelegd…

Mijn vader was een man uit duizenden. Een rustig en bedachtzaam man. Hij was mijn trots en gaf me veel vertrouwen van zo een man kan je alleen maar houden. Jarenlang heeft hij geleden. Nooit hoorde je hem klagen. Mijn vader heeft zijn ziekte stil gedragen door zijn geloof zo diep en hecht leverde hij met zijn ziekte een gevecht. De doktoren…

Had vanmorgen zo'n gevoel van, jeetje wat zou ik graag... gelukkig verdween dat wel weer snel. 't Gaf een beetje machteloos aan, van, wat wil ik nu eigenlijk wel? Ik dacht ineens terug aan de kindertijd, ja ik weet ook wel, als je middelbaar bent, ben je die allang voorbij. Maar dat betekent natuurlijk niet dat je eigen kindertijd er niet…