5107 resultaten.
Mijn bestaan
gedicht
3.0 met 5 stemmen
4.676 Soms word ik wakker, bang
dat ik echt besta.
Angstig tast ik de muren af,
het bed, mijn nek
en zoek mijn gezicht,
maar ik kan het niet vinden.
Trillend sta ik op.
Ik doe het licht aan,
trek mijn onrust aan
en loop alleen
op de sneeuw die mijn hart bedekt.
Alles buiten
is nog steeds zoals het ooit gestapeld is.
Maar de wereld die mij…
die azen zonder vragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
669 de dag is licht
naakter wit maakt
kijken wat verlegener
passie vrijt
zijn donkere blik
nacht brengt zachte
anonieme handen
het verlangen naar
het hoogste punt is
het duister wel gegund
ogen volgen ronde
bogen op de tast
de tong is zonder mond
te gast op lippen die
zich welvend schikken
licht versluiert lust
geeft ruimte en…
ik schrijf met bloed
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
708 wantrouwen hakt
nu één voor één
de vingers af
van de hand
die ik je gaf
splijt de tong en
maakt mijn woorden krom
voor onbedoelde dubbele
betekenis is even
geen vergiffenis
verblind
het zicht op
warme ogen die
menselijk tekort
nog wel gedogen
ik schrijf met bloed
fluister zonder woorden
neem de pijn maar
laat…
het verdwenen Groninger land
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 fundamenten ter zicht gesteld door
het kantelen van de aarde schreien
in de felle Januari wind het geschreven
woord waar niemand nog iets over wil vertellen
de stilte is sprakeloos en op het zwijgen
na bijna dood, deze dood lijkt zelfs
ontredderd daar er geen graf bestaat
dat veilig in de armen van
moeder aarde de slaap kan vatten
want de angst…
ze speelden wat met lucht
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
693 ik zag handen
groeien uit de muur
cement viel naar beneden
vingers scheurden
zachtjes het behang
reepjes uit een grijs verleden
ze speelden wat met lucht
vormden vage klanken
waarvan de letters dansten
tot een zware zucht
het leek een oud verhaal
de woorden jankten
angst schreeuwde kleuren
in de lucht die zwaar geladen
neersloeg…
schreeuwen zit van binnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
677 muren zijn hoogpolig
vreten echo's uit de lucht
het schreeuwen zit van binnen
een vliegen zonder vlucht
gevangen in hun kassen
fixeren ogen een plafond
handen kiezen houvast
zoeken veiligheid rondom
passen zijn onzeker
de vloer is lichtgeraakt
ademen gaat sneller
als er kennis wordt gemaakt
de eerste blik naar buiten
als drempels…
Scène
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.560 Voor Anneke
Ze zien ons aankomen over de pier.
Twee verrukte eenden door de zon beschenen
lekker kwaken hier.
Verder duiken en tegendraads de wind in.
Dan: wolvenschrik!
Wolvenschrik!
Wel iedereen is een dier.
----------------------
uit: 'Vonkt', 2017.…
oud
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
589 ze zegt - jij
bent al oud hè mamma
en als je oud bent ga je bijna dood
nee lief kind,
je moeder is niet oud
dat lijkt maar zo
ze zegt,
maar jij bent al groot
en ik ben bang
mamma zegt ze,
als je wordt begraven
is je mond dan open of dicht
meestal dicht klinkt het antwoord
o gelukkig, zegt ze
anders komt er klei in…
jouw vlammen op de muur
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
790 kom maar
in mijn cirkel
breek niet uit
in rechte hoeken
rond de lijn en
laat de scherpte
achter je, kom
en kijk vooruit
ik speel niet
met de graden
van je vuur
jouw vlammen
op de muur
spannen mijn boog
in kaarsrecht
gaan omhoog
de pijl die harten
tracht te breken uit
nooit kunnen vergeten
maar gelassood
is als straal…
ptss
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
453 blijkbaar heeft mijn hart
de regen verzonnen en
is er zonneschijn alom
aanwezig die me koestert
maar hoe ik me ook nestel
naar de windrichting is het telkens weer
dat verzuurde hemelwater dat
door mijn aderen vloeit
soms ijskoud dan weer een
voorjaars briesje maar altijd
is het die zilte smaak die
aan mijn lippen hangt
vluchten heb…
zacht zal ik je breken
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
715 alles reed voorbij
en jij zat weer
een stoel te ver
bij me vandaan
ik zag je lippen gaan
en hoorde vaag
je woorden in een
zacht geroezemoes
je vroeg me met
je ogen, ik zag
nog dat je handen
mee bewogen
je maakt me gek
met je verlangen
dat me brandt en
spant tot ik verrek
ik ga me wreken
zacht zal ik je breken
mijn…
je vingers op mijn huid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
751 ik voel je vingers
op mijn huid in het
passeren van oneffenheden
ze masseren die er uit
in lange lome halen
je ontlokt me de verhalen
die verborgen zijn
opent zo de lijn tot
spreken omdat ze onderhuids
mijn harmonie verbreken
ik wilde ze vergeten
niets meer van hun
pijnen weten om
vandaag te kunnen leven
zonder die herinnering…
de raadsels in je ogen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
794 je kleurt de
raadsels in je ogen
met blauw omkransd
ontsnapt in groen je blik
wat lichtelijk verschrikt
omdat ik naar je kijk
ik zie de verte
in je zorgelijk staren
een rimpel gaat spontaan
gedachten baren die je lijf
laat huiveren en je lippen
woordenloos doen fluisteren
mijn handen luisteren
op je wang en voelen
in de zachte…
zonder jou
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
574 zonder jou ben ik
slechts de wind die
door de achterdeur
kruipt, op zoek
Naar honger en chaos
dat er niets te vinden
valt maakt van redelijkheid
De gezochte twijfel, sluit
de dag en de nacht vult
al mijn leeg gegooide glazen
zonder jou struikel ik over
alle glans die ik ontvang , weet
zelfs deze lente te ontwijken
door de vallende…
verboden handen in intimiteit
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
742 je breekt voorzichtig
uit herinnering
handen bloeden pijn
schouders zijn wat smal
zouden breder moeten zijn
je glimlach
legt vertrouwen neer
voor een ontwapend contact
woede balt geen vuisten meer
ontspanning wordt je kracht
je oogt wel sterker
als je kwetsbaar antwoordt
op tal van rare vragen
je laat je niet uitdagen
door een…
het is de hare
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 hoe haar landschap kleurt
in een valwind waar schaduwen
worden weggehoond en wolken
geletterd de toekomst herschrijven
in de muze die alle facetten
van mijn reuze raderen kent en
kloksgewijs mijn wijzers richt
wanneer ze als gebogen fruit
de appelhof die mijn gaard
bevlekt ontdoet van valse
overtuigingen met een gloed
van een getuigde…
help me dan
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
567 Elke dag komt het voorbij de angst de pijn.
Nooit zal het meer rustig zijn.…
wakkert in een constant dromen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
687 sereen zijn
lichaamsdelen om je heen
geordend in ontspannen
in Godsnaam bid je
laat de slaap me vangen
weer is er die stip
zwarter dan de nacht
die langzaam groter wordt
zich door de muren boort
die jij hebt opgetrokken
je ademt zacht
maar voelt je al
verkracht door wat
er nu gebeuren gaat
totaal buiten je macht
je wakkert…
in het spinrag van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
867 het is nooit stil
er is er altijd iets
dat zich wil laten horen
wil laten weten
dat het geboren is
stilte is gemis
schraap een gat
in het spinrag van de nacht
verbaas het duister met geluiden
fluistert kom erbij
we willen jou omdat jij ons
kunt laten weten dat we leven
het spiegelt in mijn ogen
paradeert in mijn zicht
wil mijn…
in albast gegoten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 de schaduw van sterfelijkheid
boetseert de waarheid als
een nagel op de net gewitte
muur, koperen geleidingen
ademen de harde vormen
die in albast gegoten
wedijveren om het laatste uur
de spanning pulseert ergens
tussen hoop en nog meer hoop,
het zijn de kansloze voorspellingen
die van de nacht een granieten
omhulsel maakt, ondoordringbaar…
Zie! een moedige traan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
706 De steen heeft onze angst verdreven.
Onze ogen worden vanzelf weer droog.
Onze vijver is opnieuw gaan leven!…
rafelde bij onderzoek
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
812 het eind
is zoek
de strakke streng
rafelde bij onderzoek
knapte toen volledig af
ik heb de
touwtjes nu niet
meer in handen van
het vervlocht verleden
ontbonden is mijn heden
ik pakt de draad van
morgen maar weer op
omdat ik toch weer
garen spinnen wil in
een toekomst die niet stopt…
het dode dat de lijven kleurt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
684 ik heb goud gedroomd
het bladderde viel af
ook blauw
dat water is verdwenen
een kale vlakte nou
daar springen we
zo naakt dat ogen tranen
het witte
dat niet roze wordt
rood dat zich gaat schamen
je angsten zijn er ook
ze kruipen uit hun holen
het groene
van je is verkracht
je onschuld is gestolen
herinneringen krijsen nog…
een koppel wit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
712 je hebt een
koppel wit gekocht
maar 'snachts vliegen
je zwarte vogels
ongrijpbaar in hun veren
tot in de kleine uurtjes
blijf je het proberen
ze strelen
langs je huid
in jouw gedachten
spreken ze te luid
de welbekende zinnen
zo vreten ze je op
heel diep van binnen
je hebt de kooi geopend
nog vliegen ze niet weg
licht…
sla de luchten lam
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
855 soms breek ik
voor even je vleugels
sla de luchten lam
waarin je wilde vluchten
er is geen liegen
maar de waarheid
die geen draagvlak krijgt
lijkt op onze werkelijkheid
jouw vliegen is weer
vrij en ik ben blij je
te zien zwieren boven
zeeën zonder pieren
nooit meer de
stroomversnelling van
het moeten, golf eindelijk vrijuit…
ik schreeuw nog steeds
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
817 ik zag ze springen
lachend
hun verlossing tegemoet
medelijden
spatte op de tegels
in grote druppels bloed
verlammend
werkt de dood als
afgrijzen de benen neemt
we hebben
samen overleefd
ik schreeuw nog steeds…
je duimschroefde zijn laatste tellen
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
1.311 ik zag de furie in je ogen
uiterlijk nog onbewogen
maar voor de aanval klaar
je vlamde in een wederwoord
excuses had je al genoeg
gehoord en eiste bloed
je nonchalant gebaar
maakte hem klaar
voor de genadeslag
hij dacht nog met een lach
de executie uit te stellen
je duimschroefde zijn laatste tellen
hij is toch voor de bijl
gegaan…
Kijkend naar Holland
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
703 Kijkend naar Holland
zie ik vreemde figuren
dwars door het groene
Laagland gaan
rijen migranten
uit and’re culturen
maar ook ontheemden
van hun trots ontdaan
en tussen die menigte
schuilt daar verzonken
de terrorist
met koran in de hand
vrouwvolk dat loopt er
verborgen onder
boerka of sluier
door het natte land
de…
boegbeeld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 beneden de oneindige ruimte schreien ontelbare
wolken het doorschijnend maanlicht
dat zich laat leiden door stromen
emoties zonder enig grondbeginsel
het eenvoudige van gisteren waar een late wind
van de vier gewesten zich nu bevindt profiteert
van mijn machteloze woordenbrij die zich tracht
te uiten met tekens die ondefinieerbaar delen
met…
niet bekend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 troosten is mij onbekend
zoals de lariks diep buigt
tegen iedere tegenwind, hun kruin
raakt de mijne wanneer
de dauw mistroostig
langs de lessen van het leven druipt
een zweem van ontkenning
haakt zich vast in het licht
van vandaag die vol kluwen
uit het verleden zichzelf
tracht te ontknopen
het is het wazige verlangen
dat aan de deurpost…