1747 resultaten.
Boaz - elf jaar!
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
116 Boaz – elf jaar
Elf kaarsjes staan te stralen,
elf jaar vol dromen, groot en klein.
Van straat tot veld, van doel tot stadion,
waar zal jouw volgende wedstrijd zijn?
Met Sparta diep in hart en hoofd,
rood-wit als jouw kompas,
weet jij van elke voetballer
precies wie waar de beste in was.
Je kent hun namen, hun specialiteiten,
hun voetenwerk…
Tot ooit, lieve Danboy
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
84 Twaalf jaren mocht je bij ons zijn,
veel te kort, veel te vroeg voorbij.
Een kind nog, met je eigen lach,
maar voor altijd: onze Danboy, jij.
Al tweeëndertig jaren zonder jou,
maar nooit werkelijk ver weg.
Want waar de stilte soms het hardst klinkt,
is het jouw aanwezigheid die iets zegt.
Je leeft in duizend kleine dingen,
in een herinnering…
Voorbij de ruis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
166 Voorbij de ruis
begint het echte gesprek.
Niet daar waar iedereen
het snel met elkaar eens is,
waar woorden keurig aansluiten
en de verschillen verdwijnen
onder een laag van goede bedoelingen.
Maar daar waar het schuurt.
Waar belangen hun eigen taal spreken,
waar stilte soms harder klinkt
dan wat er gezegd wordt,
waar…
Dans met het leven - van harte
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
118 Verjaren is dansen door de tijd,
een pas naar wat nog komen gaat,
een glimlach naar de toekomst,
een warme blik op wat je achterlaat.
Je danst langs herinneringen,
langs mensen die je nooit vergeet,
langs mooie dagen, soms wat verdriet,
langs alles wat je heeft gevormd
tot de mens die je vandaag bent.
Soms gaat het licht en onbevangen,…
Voor altijd, Quin
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
67 Ik kwam van school,
zette mijn fiets in de schuur.
Door het raam zag ik jullie staan,
alsof de kamer iets wist
wat ik nog niet wist.
‘Ga even zitten, lieverd,’
zei mama.
Maar ik bleef staan,
geleund tegen de tafel,
toen zij vertelde
hoe weinig tijd er over was.
Ik zei alleen: ‘O.’
Niet omdat het klein was,
maar omdat ik geen woorden…
Elke stap telt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
75 Sinds die dag is niets meer
vanzelfsprekend als voorheen.
De tijd beweegt soms sneller
dan het hart en hoofd aankunnen,
en wat ooit moeiteloos ging,
vraagt nu geduld, moed en aandacht.
Er zijn dagen waarop woorden zoeken,
beweging wachten laat,
of vermoeidheid als een zware jas
over de schouders valt.
Dagen waarop de wereld…
Wat blijft
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
223 Er zijn dagen waarop de pijn
eerder wakker is dan jij.
De kamer heeft geen kleuren meer,
alleen nog als een trilling
bereikt een stem bereikt je soms.
Ik zal niet zeggen
dat het wel goed komt.
Je hebt recht op woorden
die de waarheid niet ontwijken.
Maar ergens in jou wonen nog
de mensen die je liefhad.
Niet als een troost…
Naast mij, onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
431 Vijf jaar geleden stonden jullie stil
om samen verder te gaan.
Er was de zee, er was de wind,
er waren mensen om jullie heen.
En midden in dat alles
zeiden jullie ja.
Sindsdien hebben jullie geleerd
hoeveel liefde in gewone dagen past:
in een maaltijd samen maken,
een hand op een schouder,
een nachtzoen als de dag niet…
Een briefje
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
71 Er lag een beschikking
op papier,
met woorden die zwaar kunnen wegen
als deuren die dichtvallen.
Maar vóór die regels,
vóór het besluit,
vóór alles wat niet meer anders kon,
lag een brief.
Niet aan een dossier.
Niet aan een nummer.
Niet aan een probleem
dat opgelost moest worden.
Aan jou.
In woorden die niet te…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 De zon legt warme handen
op de schouders van het land,
strijkt langs de rood geworden blaadjes,
raakt het water aan de kant.
Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.
Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.
En tussen…
Je hoeft het niet alleen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
154 Je hoeft niet sterk te zijn vandaag.
Kom zitten, met je jas nog aan.
Je mag de woorden laten rusten,
ik zal niet zomaar gaan.
Een kind hoeft niet de wereld
op zijn schouders mee te dragen.
Het mag een toren bouwen,
huilen, spelen, vragen.
Soms begint ‘veerkracht’ klein:
een stoel, een warme boterham,
iemand die naar je luistert
en blijft…
waar jij bent
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
40 De avond heeft de velden toegedekt,
de huizen houden licht voor ons bewaard.
Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders
alsof je mij voor even thuis verklaart.
We hoeven nergens eerder aan te komen,
de weg mag langer duren dan gedacht.
Er is nog zoveel waar ik van kan dromen,
maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht.
Mijn hand vindt jou…
Waar het hart mag uitademen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
33 Je hebt je groot gehouden,
ook toen je kleiner wilde zijn.
Je legde om wat kwetsbaar was
een ketting, schakel voor schakel,
om niet opnieuw te breken.
Wees zacht voor wat je heeft beschermd.
Er waren dagen
dat je niet anders kon
dan vasthouden,
doorgaan,
de adem hoog bewaren in je borst.
Maar niemand kan een leven lang
alleen maar inademen…
Onvoltooid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
34 Je kijkt naar iets
dat buiten deze tekening ligt.
Daar waar het papier nog leeg is,
blijft je blik
een ogenblik rusten.
Een losse lok
valt langs je wang.
De rest is opgestoken,
zorgvuldig bijeengebracht,
alsof je straks de deur uit moet
maar nog niet weet waarheen.
Wie jou tekende,
heeft vaak haar hand
boven het papier gehouden.
Er…
Vandaag hoort bij jou
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
9 Vandaag is het nog altijd jouw verjaardag.
De datum weet niet dat je hier niet bent.
En wij, die jou zo graag nog zouden bellen,
zoeken je in alles wat wij kennen.
In een gebaar, een lach, een kopje koffie,
een stoel waarop het zonlicht even rust.
In iets gewoons dat plotseling bijzonder
de afstand tussen toen en nu overbrugt.
Je was voor…
Wat blijft, is jouw naam
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
13 Er stond een wieg te wachten,
er lagen kleertjes klaar.
Je had al ruimte in ons leven,
nog voor je bij ons was.
Toen werd het stil.
En iemand nam je mee,
alsof het minder pijn zou doen
wanneer ik niet kon zien
op wie je leek.
Mijn armen wisten niet
waar ze naartoe moesten
met alle zorg
die voor jou was bedoeld.
De dagen gingen verder…
Een reis die niemand kiest
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
17 Je koffer staat niet bij de deur.
Er is geen kaart, geen tijd van gaan.
Alleen het licht valt door de ramen
en raakt je bleke handen aan.
We praten over kleine dingen:
de regen, iemand die nog belt.
Ik luister langer dan ik vroeger deed
wanneer je iets van toen vertelt.
Ik wil je vragen niet te gaan,
maar zie hoe moe je bent vandaag.
Ik…
De vliegenzwam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
12 Alsof de aarde nog één keer bloeien wil
voordat de winter haar wortels raakt,
heeft zij met avondrood en witte vlokken
het Schollebos met een mooie hoed verrast.
Tussen het koperbruine blad staat hij,
een kleine weelde in het lage licht.
Wie hier vertraagt en even knielt,
ziet de rafels oplichten langs zijn steel.
Wat hem draagt…
Wat ons verwarmt
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
13 De ochtend legt zijn hand op het water,
het riet buigt zachtjes naar het licht.
Tussen de oevers hangt de nevel nog
alsof de wereld haar ogen niet openen durft.
We hoeven vandaag niet veel te zeggen.
Kom maar even naast me staan.
Er is al zoveel dat om woorden vraagt,
zoveel dat verder moet, en af,
en liefst nog vóór de avond.
Hier mag…
Het licht bijeen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
11 Je hoeft vandaag niet verder
dan de oever van dit uur.
Het gras draagt nog de nacht,
de bomen staan te wachten,
en tussen hun vermoeide takken
komt de zon je tegemoet.
Er is zoveel dat niemand ziet:
wat je hebt gedragen,
wie je mist,
hoe je soms blijft zorgen
terwijl je zelf
wat zachtheid nodig hebt.
Ga maar even zitten.
Laat de wereld…
Vrijheid op de voederplaats
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
23 Daar troont ze, vleugels uitgeslagen,
alsof ze zelf het land moet dragen.
Maar kijk voorbij dat groot vertoon:
ze draagt geen land. Ze draagt een kroon.
Yeşilgöz bewaakt het graan
en prijst de vrije toegang aan.
Wie dichterbij komt, merkt meteen:
de vrijheid geldt voor haar alleen.
‘Voor ondernemers!’ klinkt haar kreet.
De bakker veegt…
De maan herinnert me
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 De maan herinnert me
aan mijn dromen, het plezier
van het zingen, het spel
waarmee alles begon
Geen last op onze schouders
geen onderlinge wrevel
Het heilige moeten
is uit ons weggevloeid
de wereld in getrokken
dwingend en mateloos, kinderlijk
eisend dat het tijd is
om volwassen te worden
maar dat ben ik al
en de last van mijn leven…
Homo explorens / De ontdekkende mens
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
198 Omkijkend lazen ze Onschuld
en Vrede boven de poorten
die zich voor hen sloten
maar niemand wist of ook
de uitgang een opschrift had
Ik vraag me af of het
Smart geweest kan zijn
en Eenzaamheid, nee
dat waren voor hen
toen nog lege woorden
Het verlangen om meer
te weten, te ontdekken
wat er allemaal bestond
buiten de muren, was
de onrust…
Eindes genoeg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 Eindes genoeg haal ik
me in het hoofd, wetend
dat het leven doorgaat
met een kleine stofwisseling
van wat ophoudt te bestaan
maar het valt niet mee
om het luchtig op te vatten
als je het voelt gebeuren
Mijn hart wil wel wijsheid
ademen, maar heeft bloed
nodig om de warmte van liefde
in mij te voelen stromen
in en uit, ontvangen en geven…
De raaf kijkt mij aan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 De raaf in de vlier
houdt het langer vol dan ik
om elkaars ziel te ervaren
zonder te knipperen
Wat is het nieuws
dat ze bij mij komt halen
wat is het dat ze mij brengt?
Ik herinner mij
de Koningin Moeder, de glimlach
om haar vriendelijke woorden
dat tronen wankelen
door hun eigen groei
er komen treden bij
om met oudere knieën af te…
Rezazadeh
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
558 Slauerhoff
van Elsschot Gorter P. de Genestet
Gezelle Engelman en Annie Schmidt
Van Maerlandt Beatrijs en Hadewijch
Vasalis Achterberg Paul van Ostaijen
Martinus Nijhoff en 'vergeet mij niet!…
Opnieuw beginnen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
422 Geld dat zich ophoopt verandert
in zorgen tot het teveel wordt
en in onbekende handen komt
die er vandoor gaan
met mijn motivatie
om door te gaan
Bevrijd van de maandagen
betreed ik de ruimte
en voel ik de tover
van mogelijkheden
waar ik vroeger van droomde
Liefste, pak je koffer
Op de rug van de draak
vliegen we door de poort…
Groot hart [2]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
435 Alleen. Tussen eenzame harten
onbegrepen anderen begrijpend
met aandacht, mijn wachtwoord
de hoofdsleutel in mijn genen
Spartelend deed ik het al
verder kon ik nog niets
als baby, als volwassene
zou niemand het moeten afleren
zou niemand het moeten opeisen
wanneer hij zich gekwetst voelt
door gekwetsten, verongelijkt
door de wereld…
De nieuwe wereld
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
196 Er hing een luchtballon
stil in de lucht, bij wat inventaris
op de kinderkopjes
stapten we uit
de oldtimer, achter ons
stond mijn oudere ik
op de ijzeren brug te kijken
hoe wij met de hond rond-
keken in de nieuwe wereld
die half gedroomd
half in baksteen oprees
uit de mist van het oude
Belgische land onder
de wolken van de tijd…
Mijn goede vriend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
574 Hij is onbereikbaar, dag en nacht
een droom die me niet loslaat
We weten alles van hem
In zijn tuin vinden we iets
tastbaars, een ladder, ze daagt ons uit
Ik klim naar het badkamerraam
Binnen betasten we de kopjes
waaruit hij thee drinkt
maar niet met mij
We nemen foto's van ondergoed
passen hemden en houden er een aan
Het is niet…