Tot ooit, lieve Danboy
Twaalf jaren mocht je bij ons zijn,
veel te kort, veel te vroeg voorbij.
Een kind nog, met je eigen lach,
maar voor altijd: onze Danboy, jij.
Al tweeëndertig jaren zonder jou,
maar nooit werkelijk ver weg.
Want waar de stilte soms het hardst klinkt,
is het jouw aanwezigheid die iets zegt.
Je leeft in duizend kleine dingen,
in een herinnering, een blik, een lach.
In zomaar even aan je denken,
op een gewone, doodgewone dag.
En soms lijkt het alsof je antwoord geeft,
precies wanneer je wordt gemist.
Een lied dat plotseling klinkt op de radio,
alsof jij zelf die zender hebt beslist.
Tears in Heaven… tranen van liefde,
van alles wat niet mocht zijn.
Een lied werd even een ontmoeting,
dwars door jaren, verdriet en tijd heen.
En dus zeggen wij vandaag geen vaarwel,
want afscheid namen we nooit van jou.
Je bent en blijft ons lieve kind,
ons hart kent geen verleden tijd voor jou.
Wij danken je voor al die jaren,
voor wat je ons gaf en achterliet.
Voor de liefde die nooit verdwenen is,
ook niet door afstand, jaren of verdriet.
Misschien is er een plek daarboven
waar geen tijd meer bestaat.
Waar twaalf weer gewoon twaalf is,
en niemand ooit meer te vroeg gaat.
En als wij elkaar daar ooit weer vinden,
dan weten wij meteen wie jij bent.
Geen naam hoeven we dan uit te spreken,
omdat liefde zichzelf herkent.
Dan zeggen we alleen maar:
“Daar ben je dan, onze Danboy.”
En jij misschien:
“Dag pap, dag mam…
ik heb jullie ook nooit losgelaten.”
Tot ooit, lieve zoon.
Tot ooit, onze Danboy.
Want liefde sterft niet
wanneer een leven eindigt.
Ze blijft.
Ze wacht.
En ze kent de weg naar huis.
... Tot ooit, lieve Danboy
Sommige kinderen blijven niet alleen in herinneringen voortleven, maar in alles wat stilvalt, raakt of onverwacht weer even licht geeft. Dit gedicht is geschreven voor Danboy: twaalf jaar bij ons, al tweeëndertig jaar gemist — en toch nooit werkelijk ver weg.
Een lied op de radio. Een blik. Een gewone dag waarop hij ineens dichtbij lijkt. Geen definitief vaarwel, maar liefde die blijft, wacht en de weg naar huis kent.
“Daar ben je dan, onze Danboy.”
Geschreven t.g.v. de 32ste sterfdag van Danny, 18 september 2026. ...
Zie ook: https://brondeherinnering.wordpress.com/
Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
18 september 2026
doodkorte.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: afscheid
danny
6
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!