Netgedichten over liefde

zacht liep ik achter je lach wist dat jij op mij had gewacht de paden kleurden zich gedachtenrood meanderend in gras dat spontaan verschoot uit het ruisen van bomen kwamen vage stromen bladmuziek die neerdaalden als lentelied ik zag de sprookjes al van ver en wist dat jij de sleutel had om ze hun ziel terug te geven hand in…

jij was de lach die ik in gedachten zag cirkelend tussen uitbundigheid en passionele intimiteit met in je ogen de horizon als lief perspectief we doken naar liefde in eindeloos diep kozen de verte want dichtbij was bezet overbrugden problemen die zo niet bestaan wisten elkaar in dit raken toch gelukkig te maken…

Niemand neemt het van me af jouw glimlach iedere ochtend jouw vertrouwen in mijn soms onbehouwen gedrag jij bent altijd naast mij door vallende woorden heen jij vangt ze voor mij en voedt mijn schrijven wil je alsjeblieft bij mij blijven dan durf ik op je te bouwen.…

ik zag het bewegen zelfs de wind was niet tegen in een zacht warm wiegen de vlaagjes accentueerden het rond vrouwelijk schoon dat als droom zomaar passeerde haar aura trok veel bekijks kleurde in lach en vrolijke ogen een zonnetje open in weerbarstig grijs dit gebeuren gaf de magie van lentegeuren al prijs in een flow…

het vuur bevroedt niet eens hoe ze zich zal voeden, zonder mensenhanden is ze de kou die van het genot is ontvreemd en zie, hij de mens die blaakt van een wellustig denk patroon wijl een schapenvacht gelegen voor het aanstormend vuur zich ontkreukeld voor het komend lustig avontuur en op de hoek van de mantel floreert een fles wijn met…

Deze kerstnacht, zoals alle nachten, is zwanger van prachtige verhalen, die door mensen niet verzonnen zijn. Wat onmogelijk lijkt wordt mogelijk. Wat toevallig is krijgt bedoeling. Onzin wordt diepzinnigheid. Het is een heilige geest die waait. Dromen vallen als oude verhalen, van diepgewortelde bomen. Prediker spreekt en schrijft weer…

Jij brengt mij in vervoering bij iedere beroering gaan sterren fonkelen jij maakt me gek van verlangen naar de streling van je stevige handen jij brengt me in dromenland als je lieflijke woorden in mijn oor fluistert en ik geloof je zinnen alleen jij bent in staat mij zo te beminnen als ooit een liefde levend was.…

Je bent het hoge noorden de laagstaande eeuwige zon het land van zangerige woorden waar de liefdestaal begon Je bent het diepe zuiden de oase voorbij het eindeloze zand waar broeierige muziek voor ons luidde we in koortsdromen waren gestrand Je bent het verre oosten de beken met de wilde stromen fonkelende glazen waar we mee proostten…

in jouw ogen zie ik granieten bergen waarvan lawines dalen zie ik woeste rivieren naar hun monding dwalen zie ik de stormachtige wind die altijd de juiste richting vindt naar het dal en naar de zee van liefde voor mij is het zaak dat ik door het zand niet verblind raak ik zie en wacht af…

je lach smeulde zachtjes rood in het aanblazen van plezier gaven lippen kleine vlammetjes bloot hier wakkerde later het vuur van een zorgenvrij feest met een opgetogen heerlijk ontspannen geest als altijd bewogen je ogen als aanjagers van wat er ging komen in het oplichten van tipjes uit illustere dromen vol geestdrift stortte…

zonnestralen vermaalden dipjes ongemak verdampten laaghangende donkere gedachten klaarden op naar een hoger energetisch niveau waar de lach haar positieve spanning weer gaf ogencontact zonder kortsluiting zijn afspraakjes had ik mijn hand terug vond tussen jouw warme vingers die mij lieten weten dat vandaag zonnig zou…

Wanneer ik in de richting, van het Hoge Noorden vaar, verdampen mijn illusies. Mijn ambities worden er lachwekkend. Angsten zie ik oplossen in moed. De schoonheid van de horizon, leert me hoe ik leven moet. Voorbij de illusies van de winter, wanneer tegenslag en pijn regeert, en de zon niet langer schijnt. Voorbij de illusies van de zomer…

Wat zijn we nog meer dan twee oude mannen twee oude zielen met een kilogram oud zeer twee oude knijpers die elkaar langzaam het leven uitzuigen alles wat we pogen te behouden valt in duigen twee oude mannen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en dan toch iedere avond de laatste woorden waar heb jij nog zin in zonder jou nergens…

als ik niet meer ben mijn jasje heb moeten afgeven laat mij dan toch als je wilt de natuur beleven laat mij voelen met jouw huid neem me op je tochten mee aan de hand van jouw mond en ogen onderga kijk ruik proef en voel voor ons alle twee hoop dat we haar schoonheid als vanouds samen ervaren mogen ik weet ‘t is moeilijk maar het zal…

zij wiegen zon waaien warmte in alle kleuren rondom een stukje paradijs in twee daagse reis niet ver van het ijs onder dezelfde lucht dromen ook zij het volmaakt later zien wolken als golven water in blauw hoge zee nemen in samen bestaan verbinden mee hun cirkel is in het groene beginnen ook rond van binnen wil melker…

De dagen worden korter en korter. Het jaar sombert zich ten einde. Ik weiger daaraan mee te doen. Ik verwacht een wonder. Wonderen geschieden, wanneer toeval verandert in bedoeling. Toeval biedt ons mogelijkheden. Wanneer wij daarvoor openstaan. Wanneer we niemand angstig volgen. Wanneer we eigen wegen durven gaan. Er is moed en liefde…

Het kleine meisje Met de klinkende sieraadjes Loopt door de goudversierde stad Ze heeft haar wonden licht getooid Danst door de schitterende neon nacht De tranen als steentjes rond haar hals Zaait ze kermis uit haar rok En zwaait wat naar pages Die duiden naar het hemelbed Maar als de rust het doek En alles valt Kruipt ze in mijn schouder…

nog houd ik de ballen van mijn eigen cirque du soleil hoog in de lucht volg kleuren en patronen nauwgezet in hun mystiek magistrale vlucht handen volgen soms verbolgen maar ook vaak blij het vangen en vergaren uit het diepste van mijn kunnen tover ik magie om toeschouwers het beste te gunnen zo leg ik mijn ziel heel kwetsbaar…

Onverwachts kwam je voorbij En mijn wereld stond op zijn kop Je ging namelijk ook voor mij Ik kon mijn geluk niet op.. Maanden op een wolk geleefd Je liet me constant stralen Zulke mooie momenten beleefd Nu voor altijd onze verhalen Uiteindelijk kwam dan toch de kou En zag ik het donkere deel Iets wat ik nooit verwachten zou Je dronk…

ik ben gloorsnikkend hoor haar damp slaat neder de warme schaal derwijze de snik valt achterover over de tong sprakeloos de larynx in de zeep melkwit haar wassende ter zijde op ’t halzen beneveld' ogen was ik haar uit wellend onuitwisbaar slempt zij mijn overgave de put in mij glorend' is zij zijnde haar kleed lakend' doende alsof het…

Een woord wat niet bevriest, warmer dan mijn bloed, zoek ik, wie het vindt mag het roepen en alle pagina’s beslaat van verzen, wat ik lees is lopend vuur verliefdheid zó heet, dat het de dood ontdooit en waar mensen gaan, de haat verbleekt, tot er zinnen vallen, als bladeren gestorven zijn in beide handen, verbleekt maar…

Hoe zou jij.. Hoe zou jij dan gevonden willen worden als je eindelijk de bodem hebt bereikt, met haren klevend op je voorhoofd en een blik zo troebel en verongelijkt. En al dat grootse denken, dat gepieker tot het ochtendlicht had het je ooit iets anders kunnen schenken, iets dat het kwellen had verlicht ? Ach zij, gegijzeld door haar…

zij speelden niet rollebolden liepen en sprongen nooit donkerden wel vage vormen op een ondefinieerbare achtergrond zelden direct in zicht maar je wist en voelde hun aanwezigheid soms sluierden ze grijs waar helder licht te verwachten was mineurden geluid waar jeugd zich altijd sprankelend uit de donkere kant van jouw balans…

jij hebt licht ontvangen dat glinsterend in je haar is blijven hangen lichtte je blik op straalde iedereen aan in een intens voelbaar sferisch gaan spanning vonkte in elkaar raken door het licht fysiek knetteren en kraken maar opende ook lagen van een inactieve geest die veel te lang niet aan bod zijn geweest waar hun inertie…

Tongen laten onze stemmen trillen, wanneer ze vol van liefde spreken. Het is ons hart waarin de liefde zetelt. Ons heilig hart, dat levenslang ons bloed laat stromen. Ons hart dat sprekend op onze tong, in blind vertrouwen klopt.…

een zwaai ogen en een lach vingers die nog reiken aan wat eens was de hoek om dan uit zicht in leegte die altijd gevuld werd door jouw blik er kaatst geen spanning meer in het opgeloste perspectief de nasmaak is niet lief nog voordat grieven zich manifesteren in de uitleg van het gebeuren wil ik niet gaan treuren maar mijn…

Jij en jouw sieraden blinken uit: schitterend! Dromende gedachten knopen onze eindjes aan mekaar, vurige vonken zitten in jouw haar. Leg je lot niet in mijn handen, jouw wezen is voldoende ... Zegen dan mijn kruis in jouw wijwatervat, versierd ...…

hoewel ruim in de veertig lijkt zij de laatste tijd het babyvet wat kwijtgeraakt en lijkt nu niet zozeer slanker maar eerder volwassen getaand ik ben door haar gelaat geraakt nu zij bloed van mijn lange gezicht dept nu ik met diepvriesgroenten mijn hoofd koel en haar bleek mijn trillend woord verstrek op deze pleisterplaats voor dames…

wanneer ik een stofje in mijn oog krijg en moet knipogen moet ik even aan mijn vader denken…

Wij volgden elkaar op de voet Wij zaten op mekaars lippen Wij namen de woorden uit elkaars mond Wij waren scherp van tong Wij hielden niet meer ons hoofd erbij Wij tikten elkaar op de vingers Wij werden 2 handen op 1 buik Wij vlogen in mekaars armen Wij hadden het niet meer in handen Wij eindigden tussen elkaars benen…