Netgedichten over psychologie

Denk ik dat je terug wilt lopen maar als je komt ga zitten in mijn luie droom, trek je gedaante aan van rebellie verzet de gedachte van de overgave het geeft niet hoe gehavend het uitzicht was, verenigbaar in het spoor van onverklaarbare dingen zetting in de onwaarschijnlijkheid van de opgerolde tijd van gisteren onder een verkruimeld…

zijn het jouw ogen doch is koning blind zijn het onuitgesproken woorden die onhoorbare zinnen vormen voor hen die ons geheimschrift niet kennen waar wij schrijven over liefkozen op een hoger plan niet te vangen door de wind noch te raken door regendruppels maar omarmd door de zon weten wij dat ze geen taal behoeft onze zielen hebben elkaar…

overlevingsstrategieën reanimeren gedachten na de dood doodgeschoten, ondoorgrondelijk weggestopt en begraven de koele brise verandert in een zinderende hysterie vat ongrijpbaar licht de dag schuift somber tot aan de rand van de dood jaren vinden bevrijding uit innerlijke ademnood betrachtelijk als kinderlevens protesteren…

Kijken met open Ogen, en kom niet Verder dan ziende Blind te zijn - Niet ontvankelijk Meer voor kleur Of schoonheid Zoekend naar een weg Die lijkt te bestaan, Het doel dat ik Wil vinden - Zie zijwegen om me Heen, te veel om te Tellen, toch blijft mijn Doel onbereikbaar ver - Onverrichterzake besluit Ik om te keren, en…

De zon slaapt een gat in de morgen zachtjes streelt de wind haar haar niemand maakt zich grote zorgen totdat men haar vinden zal aldaar zal men geschokt zijn, uitzinnig van verdriet liet zij 't leven daar liefde haar verliet…

Met vlijmscherpe blik Fileer je mijn Aanwezigheid in die Uiterst steriele Apotheek van jou - Wegkijken lukt nog Net niet, maar wat Had je het graag Gewild - Mijn smoezelige jas, Ongeschoren kop, Mijn tandenloze mond - Je walgt en kijkt Uit verlegenheid naar De grond, je schaamt Je dat je zoiets goors Moet aanschouwen…

Hersens die in Zichzelf begraven zijn, Geen signalen meer Naar de wereld Om mij heen, Alleen het lichaam nog Dat gevoelloos verder Gaat, op weg wie weet Waar naar toe, Misschien wel gewoon Naar nergens, en Onderweg niemand Die mij nog ziet Als ik contactloos Verder loop door De donkere tunnel Die mijn leven heet…

in de kamers van gisteren huist het gevoel van vandaag ik had je graag zoveel langer gekend maar wie je was is als de glans van kleine korrels liefde, kleurrijk als het glas dat zuiver uit schoon zand bestaat het schittert… aan het eind van dit decennium schuurt pijn nog immer voort en hoort mijn hoofd jouw stemmingsdrang vrolijk, als…

Klassiek geschoold Ben ik niet, Na Mulo en Atheneum De universiteit met Wat aanvullende Colleges Latijnse Taal en Cultuur - Maar soms waait Er toch iets over Van wat de klassieke Literatuur ons wilde Leren - vandaag krijg Ik bezoek van Icelus, Nuchter en down-to-earth Als de omgeving waarin Ik ben opgegroeid - Ik merk…

Het heeft de muze in huis gehaald bijna geruisloos en met virtuositeit bespeeld een natuurlijkheid om wars van alles de klarinet te behagen in de animositeit van de fluit, zoekende op de geharste snaren in de gaten van de eenzaamheid oprechtheid van puur geluid geblazen die een perfecte toon verspreidt, tegenstelling in de schaduw van…

Zombies zie ik Zo ver het oog Reikt, figuren Die in een ver Verleden wellicht Ooit mensen zijn Geweest, of in Ieder geval mensen Kunnen zijn geweest, Hun lichamen nog Herkenbaar, hun geest Allang afgedwaald Naar gebieden die Zij zelf niet meer Kunnen overzien - En ikzelf dan, Als ik in de spiegel Mijn eigen gezicht…

vandaag spreekt mijn hart zoals het gisteren sprak en morgen spreken zal een duizendtal kussen begeleidt me elke dag, de stonden als een sonde door de tijd dat jij niet bij me bent het mag geen naam hebben zegt men mijn valentijn…

Een mens van Vlees en bloed Ben ik, met Een behoorlijk Lichaamsgewicht Maar, ik ben Toch meer, Waar is mijn Geest dan, De bron van Mijn ziel - Is ze gewichtloos Ten onder gegaan In de massa van Vlees en bloed - Of is er misschien Een geheime plek In dit alles Dat lichaam heet Waar ze huizen kan? 21 gram, zeggen…

Dag en tijd zijn niet meer Als ik mijn leven heb Losgelaten, Niet meer dan Een laken vol scheuren En vlekken rest nog Van wat ooit mijn Bestaan was - Op de plek waar Mijn leven zich Gescheurd en gevlekt Op een ordeloze bult Heeft neer gevleid Ontwaar ik een lange Houten trap die naar De diepte leidt - Mateloze diepte…

Zul je mij vangen als ik val als ik de sprong durf te wagen om die afstand te overbruggen van nu naar straks niet wetend wat de uitkomst zal brengen, wat ook niet hoeft gewoon doen met beide benen hoplakee opdat ik me laven zal aan hetgeen ik ontbeer, en pas zal verdwijnen wanneer die glimlach daar is, en mijn ziel schittert…

Hoe ver kan Depressie gaan, Vraag ik mezelf En de hooggeleerde Op dit symposium - Is er iets om Beducht voor te zijn, Zoiets ergs als Dementie misschien - De professor schraapt Zijn keel en zegt Dan met rustige stem Waarin de ervaring van Decennia doorklinkt - Ze hebben alles met Elkaar te maken, De overlap is immens…

De gedachten en de woorden kolken alsof ze water zijn, in staat om je te verdrinken. Toch wil je wakker blijven, raad vragen en slechts doen wat moet, zonder al die kronkelingen in je hersens, zonder het zwarte licht van niet weten, van dwaasheid en onbegrip. Hoe nu overleven? Wat wel of niet ondernemen? Er is wind en er zijn wolken, maar er…

Pas van de universiteit Gerold, trots op mijn Eerste baan waarin ik Aan mijn leerlingen Kwijt kon wat ik Allemaal op college, Maar ook in het Land van de doeltaal Had opgestoken - En trof in mijn Eerste onderwijsbaan Enthousiaste kinderen Die veel van mij Wilden leren - Het klaslokaal, dat Was voor mij het Leukst…

de kraaiennesten waren slechts gevuld met wind en water hun navelstreng werd onverhoopt naar later weggewuifd er bleef niets anders achter dan het sloophout van een oude boom zijn droom verhing zich aan zijn kruin het puin bewaard in ruwe schors en hoop lag op de grond gewond maar nimmer koud een crucifix in duizendtallen liet zich…

Ogen dichtgeplakt Met korrels slaap, Ooglid dat nog Van geen wijken Weten wil - Na veel inspanning En ongewoon veel tijd Begint het licht Voorzichtig te gloren, Niet veel, maar toch - Door een waas van Verlies en verlangen Kijk ik bij onszelf Naar binnen, en zie Het huisgezin waarin De vader ontbreekt, Waarin hij althans…

Lang geleden vertrok ik naar het leven en ontmoette er alle seizoenen. Ik was gerustgesteld. Ze bestonden enkel in mijn hoofd. Niets dwong. Takken vergroeiden met de dagen die in me dreven. Pluimen rekten zich uit, sliepen en werden weer wakker in de golfslag van vruchtwater. Uit de wolken vielen sporen, bonte bloemen langs mijn…

onderhands zilt gevonden vingers dragen het, welgevormd nu naar mijn rug en heen- en teruggewreven dit leven voelt de geur van olie uit een paarse bloem gepuurd -zo zacht in eendracht met wat korrels aangebracht om mij, mijn huid, mezelf te laten kennen en zo draag ik, immer als een jas jouw liefde warm, weldadig in de pasvorm…

Toen ik dan jou En mezelf was Kwijtgeraakt En in de stilte Van het klooster Dat mij deze Retraite bood In mijn sobere cel Mijzelf langzamerhand Begon terug te vinden, Was het dat Ik als vanzelf De woorden vond die Mijn pen op het Schrijfblok lichtjes Vastlegde, en dat ik Mijn verdriet een stem gaf Die zacht vibrerend…

waar kan ik schuilen als alles ongrijpbaar wordt mijn lichaam in het water komt en weigert te drijven, zelfs niet in een enkel beeld, de ogen wijd ik zie wat ik zie het is onbegrijpelijk hoe de geur blijft hangen het rottend hout en hoe het huis zich verwijdert ik hoor het in de nacht het pootjebaden van de dood op de bodem ligt…

Is zo gemakkelijk Gevonden, een term Om aan te geven Dat de angst Van de Groningers Niet is terug te leiden Tot de aarde die moe Is van de miljarden Kubieke meters gas Die aan haar schoot Onttrokken zijn - Maar eerder zijn Oorsprong vindt Tussen de oren Van diezelfde Bescheiden grunnegers - Was het nu een beving Die…

ze staan er nog, de rijen oude wilgen stekelig en koud oneindigheid in stam en schors zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht naar buiten gericht zo boud, maar in hun hart groeit traag de zonnewende even nog dan voelt mijn voet het naken van de weelde, uitgestrekt tot overal een lentegroet, een levenswens het water geeft…

De klus geklaard Het werk zit erop Daar loop je Dan in vrijheid Van je menszijn Te genieten - Gewoon een mens Zoals iedereen Je man en je Zoon laat je Hier achter als Gaten in je hart Maar je gaat Weer naar huis, Op het kleine Drakesteyn waar Je ooit in je eentje En later met Claus Aan je jonge leven Begon en op…

De radio naast jouw ziektebed laat droeve Christelijke liederen horen ik voel de leegte waarmee je mij alleen laat in het verleden aan de muur hangt het bierviltje waarop je ooit mijn telefoonnummer schrijft ik geef je een oude tekening een boerin met in haar hand een hark bij een sloot met een waterlelie jij bent misschien mijn…

Meisje met ravenzwart Haar die met knikkers Speelt, samen met Je vriendin - Gewoon op de stoep In een waterig Oorlogszonnetje, Jij kijkt met Vrolijke kinderogen De toekomst in Terwijl je een Van je glazen Knikkers naar je Beste vriendinnetje Rolt - zij heeft De waanzin die oorlog Heet overleefd, net Als jouw blik met…

we vullen kasten sjouwen meubels naar de plek waar een antwoord ligt het maakt ons rustig, zowat overal en als het nacht is, na de lakens doen we het licht aan tot we weer uitgeput naast de vragen slapen we lopen een eindje om met het zonlicht in de kamer en hier en daar en overal het houdt ons warm, alleen daarom…