5925 resultaten.
Goor
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
665 De zon schijnt vrijmoedig door de ruiten,
hij ligt op de bank, lui uitgestrekt,
zijn tong gaat even rond zij bek,
in gedachten gaat mijn blik naar buiten.
De koffie wordt op tafel gezet,
ik wacht even, het is nog heet,
de slagroom maakt ‘t compleet,
helaas, de hond heeft opgelet.
Met betraande ogen kijkt hij me aan,
ik denk met bezwaard…
Molen op Tessel
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.158 De grauwe reus die, gans een bezig leven,
tot elke wind zijn hoogmoed heeft gewend,
staat, ogenschijnlijk nog bij kracht gebleven
en stevig op zijn stenen fondament.
Maar ‘t oude lijf, verschrompeld onder de oude
beplanking, is verschrankt en uitgeteerd
en staat, ternauwernood bijeengehouden,
nu in de wind verwinterd en verweerd.
‘t Armzalig…
Rood
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
787 Het licht, het sprong van rood naar groen,
voor mij zat iemand van ‘t uitzicht te genieten,
en ik was wortel aan het schieten,
‘k dacht nog, geef gas… oen.
Toen sprong het licht op oranje,
dat was toch niet geheel onverwacht,
maar hij had daar blijkbaar op gewacht,
want hij trok op, langzaam … die kanjer.
Mij stond het rode licht weer toe…
Wintervlinder
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.414 Snijd maar door mijn boerenland
en glij voorbij aan slechts dit ene
wat jou liederlijk vervloekte soms
kon haten vanuit tenen
om datgene wat jij meebracht
soms liet knuisten in mijn hand
om hier te houden wat verborgen was
en lichtjes had ontbrand
om boerenbenen die ik trapte
door dit eindeloze leven
van mijn boerenland dat heenging
met de…
Sneeuwpret
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
2.100 Oma reed ons arrensleetje
met een rotgang naar beneden
om te landen na twee schreeuwen
en een stuiter in haar nek
voor de koek en zopie tent
waar zij mijn opa had ontweken
die zijn tanden niet zag vallen
na zijn gekke bekken trek
En zo zochten wij daar samen
met zijn allen wat bescheten
naar de bijters van mijn opa
in de sneeuw voor het…
Inspiratie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.194 Inspiratie gloort aan de horizon
glooit licht in de zon, van
links naar rechts, dan hoog en weer laag en
vice versa, wederkerend onbegrensd bevrijdend
soms peinzend zoekend naar een anker
dan weer soepel glijdend op het wit
van de sneeuw in de ruimte van het hooggebergte
als scherpzinnig geestverwant, mijn beste kameraad,
mijn trawant.…
Paradox van Nu
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
1.652 Hollend door tijd en ruimte
om het onmeetbare te vangen
weg te dromen van nu
om ergens maar te zijn
Tussen ongeschreven woorden
en uitgesproken zinnen
toverden wij ons alles
overtroffen wij onszelf
Zo waren wij
Koningen zonder koninkrijk
kinderen uit verleden
als tovenaars die stonden
geboren uit een ei
Groots genoeg om in één nacht…
Schilderachtig tijdsgewricht
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
576 De ontkieming in het levenslicht
kleurt een schilderachtig tijdsgewricht,
pendelend van kleur naar penseel,
streellichtende schildering:
zacht warm en emotioneel.
De jongleurs jongleren behendig in dit tafereel,
Kabouters dansen vrolijk rondom een prieel
Prinsen en prinsessen vormen statig een geheel,
Ridders en piraten strijden moedig…
Kerst
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
2.449 Wij hadden de hele kerst de keuken open,
dus kwamen de kinderen binnenlopen,
ook vrienden zijn ons niet vergeten,
dus werd er veel en smakelijk gegeten.
Mijn drank zag ik snel slinken,
zij bleven vrolijk en stevig drinken,
riepen, ’t wordt mij eventjes te veel,
daarna namen zij weer dorstig deel.
En ’s avonds als wij, vermoeid maar voldaan…
Naar de zon
hartenkreet
1.4 met 26 stemmen
4.764 Met een trouwdatum uit de jaren dat we vonden,
dat vrouwen blij achter ‘t aanrecht stonden,
dat gaf door de jaren heen een degelijk bestaan,
zij volgde tevreden waar hij wilde gaan.
Met de jaren is ‘t onderscheid aan ‘t verbleken,
heel ongemerkt zijn wij bezweken,
nu kom ik thuis en denk, waar blijft mijn thee?
en vind een briefje, ‘k ben met…
Krijg de Hik !
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.645 Goedenavond lieve dame - zei ik
kom ik U wéér tegen
dus dat vraagt wel om een feestje
en ik opende spontaan
alvast een flesje donker bier
dat steeds voor mij hier had gelegen
en ik sprankelde van liefde
toen ik voor haar kwam te staan
Heel langzaam boog ze naar mij toe
waarbij zij lachte - wat verlegen
met haar ene hand omhoog
slechts nog…
Verstillende nevels
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.075 de oplossende dauw van deze ochtend
danst in het spiegellicht van de zon.
een mijmering weerspiegelt mijn theater
een verhelderende schittering van dit bastion.
Zie daar! Een rimpeling op stilstaand water
golven van geluk overspoelen mijn hart
nevels verstillen
oceaan van ruimte
de tijd is van mij
vandaag een dageraad
als warme sprei…
Scrabbleleed
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.966 Jij vertelde mij met letters
en een knieval er nog bij
wat jij met mij wilde delen
maar nog nooit tegen mij zei
en ik zag er met een traan
het woordje HUWELIJK ontstaan
raakte buiten al mijn zinnen
was zo vreselijk ontdaan
want hoewel het lief bedoeld was
en doorspekt van vleierij
ging hier toch de drie keer letterwaarde
aan mijn neus voorbij…
Bonte kraag
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.052 Het bonte
van de witte kraag
van het goudgele vocht
verwarmt bedwelmend
het bestaan van de geest.
En dat
ondanks de kou
van dit zoete nat.
Proost.…
Ome Toon
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.682 Ome Toon was - wat ze noemden
echt een wereldvreemde vogel
die zijn hele lange leven
steeds de wereld had gevreesd
tot hij zelf op een dag zag
dat hij verder wilde komen
dan de randen van zijn dorp
waar hij nooit was weggeweest
En zo zat hij even later
in het maatpak van zijn vader
op de vangrail van de snelweg
met een koffer op zijn schoot…
Het Wiel
gedicht
3.2 met 27 stemmen
8.364 's Winters willen wij de lente
en in de lente liefst de zomer,
en als het wemelt in de heggen
zeggen wij: laat de winter komen.
En daarna is er niets meer goed:
het voorjaar komt er niet meer aan.
Wij weten niet dat in ons woedt
verlangen om maar dood te gaan.
(naar W.B. Yeats)
---------------------------------------------
uit: Wat blijft…
Zonnewind
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.786 Wij zijn kinderen van eenvoud
ooit uit sterrenstof geboren
opgestaan in vroege morgen
toen haar zonnewind verscheen
en zo hingen wij er jaren
in oneindig navelstaren
onverzadigd aan haar rokken
als haar schemerlicht verdween
En toch - zij liet ons steeds geloven
in haar zee van regenbogen
die zij strooide over velden
met verdwaalde hagelsteen…
Avond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
660 Het kost haar moeite, maar zij staat,
door ’t open raam hoort zij kinderen zingen,
de dag ging zoals zo veel dagen gingen,
kinderen fietsen lachend door de straat.
Geen mens kwam even langs of praat,
de dagen slijten met herinneringen,
kinderen die hun eigen pad opgingen,
de klok tikt door, het wordt al laat.
Een schaduw trekt over haar…
De kinderlach
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
555 Het allermooist aan ’t Noordzeestrand,
was niet de branding of ‘t warme strand,
de vissersboot aan verre horizon,
of de goudgekleurde ondergaande zon.
Niet de mooie schelpen in ‘t warme zand,
de meeuwen etend uit mijn hand,
die daarna opgingen in hun spel,
van vliegen, zweven en dalen snel.
Nee, het altijd durend krachtenspel,
van wind…
Uit de diepte
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
625 Uit de diepte.
Moddersloot
Geen gevaar
Half ontbloot
Water in je laarzen sopte
Van tijd geen gewaar
Nooit moe
’t landschap aan de rand
Snoven het leven
Jij en de rivier dreven
Doake langs de waterkant
Je jeugd waar naartoe
Drijfhout brand
Duden roken
Je kop verbrand
Eendenkroos in je haar
Je Wereld zonder gevaar
Koemist over…
Zeven Werken
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.561 Ergens tussen Groote Markt en kathedraal
zat zij daar - winterbleek
op schoot van Brusselse straten
Gehavend - ontheemd
van de wereld vervreemd
tussen mensen die werkelijk
haar ledigheid niet zagen
Niet haar honger
dorst
haar schamel kleed
de wind die haar de das omdeed
het zieke kind dat aan haar borst
in tranen werd gedragen
Ze…
Er was eens...
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
1.506 Alles ging terstond voorbij
met zwarte kraaien die zij lichtte
zachte lippen die zij stiftte
met karmijn - het diepste rood
om in betovering verheven
koningin te zijn in steden
met haar peperkoeken hart
waarin zij lege zielen sloot
Zij woonde overal en nergens
in een tijd die nog moest komen
strooide kruimels tussen bomen
brak geloftes…
Kiezen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.444 Verloren in haar kamertje,
nog maar een klein dametje,
luisterend naar het treurige kabaal
van echtelijke onrust, ’t oud verhaal.
Waar eens de liefde bloeide,
zij enkel vreedzaam stoeiden,
hun liefste wens vervuld werd,
heerst nu ’t verwijt, verzet.
Hun liefde ging verbleken,
hij is toen uitgeweken
en ging wat vreemd tekeer,
zíj vond…
Vroege winter
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
879 Toen de deur kreunend de inbreuk aankondigde
en de koude wind even de warmte kon verdrijven.
Toen was de stilte voorgoed verstoord door de
onhoorbaar schreeuwende angst van het vergankelijke lichaam.
En als de aarde de kleuren heeft uitgedaan
om een bad te nemen in zwart en grijs
gaan de dagen een verbond aan met de nacht
en zal het een vroege…
De geest van Amalthea
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
1.136 Van regenboog tot regenboog
om stemmen te bewegen
voor wat goud onder de hemel
om te keren - om te legen
veel meer dan men er kon nemen
uit een pot welteverstaan
waaruit de geest van Amalthea
met de dood was opgestaan
Het was de waanzin die zij vulde
met vergulde ommewegen
van hun kardinale deugd
die uit erbarmen was ontstegen
voor zichzelf…
Rozenbottels
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.350 Vuurboetsduin ontzie mij niet
wanneer ik hier uw ziel geniet
met ogen van een kind
dat droomt van overzeese buren
van lantaarntjes op zee
in wat het Vlie hier achter liet
in kokkels van verdronken land
die dreven op een zeemanslied
waar ik als kind U nader riep
met moeder, zusje, vader liep
over dit land van Stortemelk
waar ik stil stond…
De bruid
poëzie
3.3 met 13 stemmen
8.535 De lucht, over de jonge dag,
Was helderder dan ooit.
Iets ongewoon-verblijdends lag
In weide en veld gestrooid.
De torenklok zong, wat ze kon,
De vlaggen staken uit:
De bruigom was de lentezon
En Holland was de bruid.
Ze was des morgens opgestaan,
Een ranke, frisse meid.
Ze deed haar gazen sluier aan
van dunne dauwigheid.
Ze stak zich…
Poespas
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.743 Met mijn uitpuilende ogen
die ik graag de kost wou geven
zag ik prachtig vervolmaakt
op een bitter andijvieblad
gestoofde blokjes pastinaken
met vier reepjes bloemkoolstelen
die met - iets nog van een zeebaars
kiekeboetje wilden spelen
op dat veel te grote bord
waar ik een spruitje nog van at
dat er alleen lag en niet snapte
dat ik berenhonger…
Eeuwenoud
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
670 Het water van de zee is altijd zout,
hoe men de politiek ook vertrouwt,
of het nu dames zijn of heren,
die met de waarheid gaan jongleren.
Hoe zij de strooppot ook hanteren
't eigen gelijk zal prevaleren,
't spel, het is al eeuwenoud,
het gaat om macht en om behoud.
Te vaak te veel ging het al fout,
het water van de zee is altijd zout.…
Stenen Kus
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.908 Met een banvloek op de deur
lag zelfs de dood vooringenomen
in het voorportaal der Liefde
tussen heiligen van steen
waar hij alleen ging als verdoemde
en als schandvlek werd verstoten
van het zondagskind dat feestend
in hun armen werd gesloten
Want zij hielden voet bij stuk
achter facades die zij troonden
en van kansels waar geluk
steeds…